Home

ontweting 2

22 december 2008

Soms wil ik wel eens stiekem dat ik níets weet. Het is wat oneerbiedig naar de Schepper die me met een goed verstand heeft toegerust. Niét weten spaart een hoop ergernis. Daarmee benader ik alsnog de essentie van mijn vorige ontwetingsblog.
Het is niet alleen het feit dat sommige docenten en hun masterstudenten op de Utrechtse universiteit door hun onwetendheid en onwelwillendheid, onkunde en desinformatie in het rond strooien. Zeker dat gebéurt, en wel met subsidie van de overheid. Veel fundamenteler is dat mensen als ondergetekende, die het wel eens doorzien, er geen zín meer in hebben dat te doorzien. Je wordt toch niet serieus genomen en je hebt er alleen maar last en ergernis van. Ik begrijp dan ook de mensen die sommige delen uit mijn boeken overslaan omdat ze het te erg vinden. Ga maar lekker slapen!

Nu na de UU-thesis van Kaplan ook de eerdere studie van haar docent Spruijt over PAS even goed doorgenomen. Ik kan het niet laten. Van Ed Spruijt mag je PAS niet met syndroom vertalen ondanks de letterlijke aanwezigheid van “syndrome” in de laatste letter van PAS.
Ik constateer dat Spruijt valentie (de mate van ernst) en prevalentie (het voorkomen van) van PAS op een of andere manier op één hoop gooit. Ik zie dat bijna alles wat ik aan kritiek op Esma Kaplan hieronder heb gemeld eigenlijk rechtstreeks van haar leermeester afkomstig is. Dus nogmaals, neem het haar niet kwalijk, zij heeft het gewoon verkeerd geleerd.

Ik vind het ernstig dat de Raad voor de Kinderbe…..ing Spruijt nog steeds serieus neemt. Nee ergo. Dat Spruijt de enige is die door de Raad serieus wordt genomen. Ook dat zal ik allemaal nog verder uitleggen in dat nieuwe boek.

Nieuw boek (misschien, verrassing) toch nog met een andere titel?
dossier wetenschap en vaderschap

4 Responses to “ontweting 2”

  1. henri Says:

    Joep, je schrijft dat nièt weten je een hoop ergernis zou besparen. Dat is erg herkenbaar.
    De mensen die het voor veel vaders en kinderen verstieren hebben eigenlijk allemaal hetzelfde kenmerk. Of het nu de rechters, de advocaten, de politici of Spruijt en kornuiten zijn: allen zijn ze mensen met een hevige liefde voor de retorica, de leer van de welsprekendheid. Ze zijn beleefd, maar koud. Tonen geen emoties of gevoelens. Spreken beschaafd nederlands, maken geen gramaticale fouten en zijn doorgaans sterk doelbewust bezig. De tegenwoordig bekende bankdirecteuren is een ander voorbeeld. Hun jargon is zuiver retorisch, welke sterk verwant is met het juridische jargon. Je kunt je terecht afvragen of er nog iets menselijks inzit.
    Mensen zoals wij behoren hierin mee te doen, en dat gaat ons soms goed af. Maar veel liever bedienen wij ons van de dialectiek, de ontwikkeling van het denken, een stelling, een andere stelling, de synthese. Doorspekt met levende ervaring, vanuit het diepste van ons wezen, kippevel, ontroering, lichaam, geest en ziel, Eén!
    De rechter zegt: geen omgang!
    De man heeft geen benul, die arme man heeft geen enkel besef. Die man mist ten ene male het vermogen om een rechtvaardige rechter te zijn! Ik zou medelijden met de rechter krijgen als mijn woede niet de overhand zou hebben…
    In de jaren zeventig verscheen een boek van Robert Pirsig getiteld `Zen en de kunst van het motoronderhoud`. Een boek waarin hij op geniale wijze het verschil tussen de retorica en de dialektiek weet te schetsen. Een boek waarin duidelijk wordt dat er altijd weer een morgen is, er altijd weer nieuwe vergezichten zijn, maar ook dat er altijd eigen verantwoordelijkheid bestaat. Een boek die misschien zelfs actueler is dan ooit…

    Like

  2. henri Says:

    Een korte P.S.;
    Een wijs mens weet dat de dialectiek ver boven de retorica staat. Het is de reden dat de retorici onder ons hun eigen spelregels hebben. Denk aan het recht, de politiek, etc. Hierbij veelal zelf de uitzondering zijnde die de regels moeten bevestigen. Integrale kennis is de sleutel om hier eens iets wezenlijks te gaan veranderen. Wat mij betreft het familierecht als eerste. Met als wapen? De retorica…
    Voor een retoricus is dit een tegenspraak, de dialectiek weet beter.

    Like


  3. […] Mijn artikel is blijkbaar in een verkramping zijn gelezen, een soort van verstandsverbijstering die optreedt als iets zo ontzettend pijnlijk klopt dat je het maar beter niet kunt hebben gelezen. Wir haben es nicht gewusst, weil wir das nicht wissen möchten. […]

    Like


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: