Home

Dit weekend was ik met een paar mensen erg geschokt betrokken bij een acute vechtscheidingscrisis. Zonder op de details daarvan uitvoerig in te gaan heb ik me voorgenomen minstens twee blogs te wijden aan de lessen die daaruit te leren vallen. Lessen die ik al 20 jaar hanteer, maar die ik graag, nogmaals, anderen duidelijk wil maken.  Voor de duidelijkheid, ik wil daarmee niet zeggen dat ik alles soepel langs me heen heb kunnen laten komen, maar ik ben wel een overlever geworden, zowel persoonlijk als maatschappelijk. Tot nu toe.

Afin, vandaag de eerste les. Al weer bijna 20 jaar pleit ik voor het maken van vroegtijdige afspraken, voor de geboorte, liefst bij het maken van kinderplannen. In de internationale verklaring van Langeac uit 1999 kregen deze ideeën ook veel aandacht. Daarna schreef ik erover,  bijvoorbeeld samen met Harry van Bommel in de Staatscourant. Mijn laatste landelijke televisieoptreden, debat op 2 alweer enige jaren geleden, stond ook in dat teken. Daartussen ligt nog van alles. Ed Spruijt heeft een uitgeklede versie ervan overgenomen. Een directeur van jeugdzorg was enthousiast, het zou allemaal wel even in een campagne worden gegooid.

Essentieel bij deze vorm van afspraken maken is dat je de gangbare circuits buiten sluit. En dat is natuurlijk waar velen afhaakten. Jeugdzorg wil niet buitengesloten worden en rechters al helemaal niet. En dat was natuurlijk ook het punt bij mensen binnen de familierechtbeweging die het voeren van een campagne voor minder overheidsbemoeienis juist een vorm van overheidsbemoeienis vonden (bv de Waal).  Maar eigenlijk bedoelden ze natuurlijk dat ze te bang waren om zicht tegen rechters te keren. Ook Spruijt ging zich natuurlijk niet tegen zijn broodheren richten.

Maar hebben wij die rechters, jeugdzorgers enz. nodig? Nee eigenlijk niet. En die campagne van de overheid?  Nou nee. Spread the word! Ik moet toegeven dat een afspraak om niet naar de rechter te stappen formeel juridisch altijd kan worden doorbroken. Maar het wordt moeilijk om afstand te nemen van een eigen afspraak waar ook je omgeving intensief en in een ritueel bij is betrokken. Een Portugese universitair docente psychologie die ik dit weekend tijdens de krisisbewegingen sprak dacht dat het in haar land allemaal beter ging omdat er meer sociale controle is.  Ik durf er wat om te verwedden dat in heel veel gevallen afspraken die op een manier gemaakt worden zoals ik die voorsta,  heel veel zogeheten ‘vechtscheidingen’ gaan worden voorkomen.

Dus jullie kunnen dat gewoon doen. Afspraken maken. Als je al kinderen hebt kun je het ook nog steeds doen. Nou niet alleen kunnen; moeten! Als je eenmaal in de scheidingstrein zit wordt het moeilijk. Ik geef graag nog een keer een workshop om het helemaal duidelijk te maken. Doe het dan ook. Ga niet romantisch roepen dat het je niet kan overkomen. Afspraken over de zorg voor de kinderen, voor en na scheiding kunnen zelfs scheidingen zelf voorkomen!

Neem je verantwoordelijkheid.

Deze les ging dus over verantwoordelijkheid op micro-niveau. Laten we het in les 2 ook eens hogerop zoeken. Wat kun je samen met anderen buiten je vrienden en familie doen om de loyaliteitsproblemen van kinderen te tackelen?

In deze blog leg ik wat verder uit waaraan ik denk bij het maken van eigen afspraken.

pS1: Had ik dat nog gemist (dank je Iris) De notarissen hebben wel wat bedacht wat in de richting komt ik ben benieuwd hoe dat er precies uit ziet. Iemand ervaring?

 

Advertenties

Corine de Ruiter is tuchtrechtelijk twee maal veroordeeld voor het selectief bij elkaar shoppen van case-onderzoek in opdracht van een cliënt. Ook op macro niveau probeert ze nu volgens Ivo Vrijkotte dezelfde truc toe te passen. In haar onderzoek ‘Mythen over conflictscheidingen: de kennis van juridische en sociale professionals’ haalt ze onderzoek aan wat haar uitkomt aan zonder te kijken naar ander onderzoek wat geheel iets anders beweert. In haar caseonderzoek legde ze haar oor te luister bij een ouder zonder naar de eventuele strijdige informatie van de andere ouder op zoek te gaan. Ik vertel het even kort. Voor de precieze uitleg verwijs ik naar de klacht die Ivo Vrijkotte over haar naar de universiteit Maastricht, waar zij doceert, heeft gestuurd. Overigens pas nadat ze eerst de kans had gehad om zich te verweren tegen deze beweringen. Op een bijeenkomst met de landelijke directie van de Raad voor Kinderbescherming legde Sipke Baarsma haar het verwijt van de twee gegrond verklaarde klachten voor. Haar enige antwoord was: ‘Kent u het dossier?’ Daarop viel ik zelf in met de opmerking dat ik  het dossier heel goed ken. Ik heb het uitvoerig bestudeerd. Een inhoudelijk verweer heb ik niet langs zien komen. Ook niet toen ik dat haar nogmaals voorlegde in een discussie op linkedin. Kijk ik pik ook niet zondermeer alles wat klachtencommissies zeggen, maar kom dan met een verhaal of een verwijzing naar een verhaal. (Hier in de Volkskrant wel enig niet-inhoudelijk verweer)

Helemaal bijzonder is dat zij volgens Ivo ook inhoudelijk op macro-niveau hetzelfde deed als op micro-niveau. In het caseonderzoek voor cliënte vormen van mishandeling bij tegenpartij suggereren en daarover zelfs bij de media aan de bel hangen en in het macro wetenschappelijk onderzoek de aanwezigheid van dat soort misbruik uitvergroten. Ze dekt zichzelf in als het ware. Ze heeft niet het lef om aan te geven dat ze mogelijk door haar persoonlijke verleden bevooroordeeld zou kunnen zijn. dat hoor je wel te doen als wetenschapper.

Corine heeft goede connecties met de Raad voor de Kinderbescherming die zich niet bepaalt geneert voor het inhuren van wetenschappers die zich niet aan de wetenschappelijke mores houden. Wordt Corine de opvolgster van Ed Spruijt?

Lees de klacht van Ivo en verspreid hem. Brief aan mevrouw De Ruiter_(hier zonder ondertekening)

In de hierboven genoemde discussie op linkedin heeft Corine inmiddels op een aantal beweringen gereageerd.

ps 29-7-17: De Universiteit Maastricht heeft geantwoord met een poging tot intimidatie. Ze willen de klacht behandelen maar weten blijkbaar nu al dat de klacht smadelijk en lasterlijk is. Ze willen de klacht ook uit de openbaarheid hebben. Nieuw blog hierover met de reactie van Ivo Vrijkotte.

 

De verkeerde combinatie corrupte sociale wetenschap (Spruijt cs) en criminele  rechters levert jaarlijks, vermoed ik,  al gauw een paar honderd doden op. Maar gisteren werd ik geconfronteerd met een andere levensgevaarlijke combinatie; die van elkaar dwarszittende medicijnen.  Het systeem van de Nederlandse apotheker houdt namelijk niet bij dat je mogelijk nog medicijnen gebruikt die zijn voorgeschreven voor incidenteel gebruik. Ik gebruik wel eens een slaappilletje. Als u mijn blogs leest begrijpt u waarom. Die gebruik ik lang niet elke dag, en dat wordt ook heftig afgeraden want je bent zo verslaafd. Maar er staat wel op dat je er een per dag kunt slikken voor het slapen gaan.  En daardoor worden die slaappilletjes binnen 30 dagen ( het aantal pilletjes in de verpakking) afgeschreven door het apothekerssysteem. Ik had dat een jaar of 5 geleden ook al eens ontdekt en daarover een gesprekje met mijn toenmalige apotheek gevoerd. Gezien de moeizame discussie ( ja dat doet die computer nou eenmaal) ben ik van apotheek veranderd.  Maar gisteren was het weer zover. Ik heb een blaasontsteking en moest van de avondarts aan de penicilline. Ik kwam dus bij de ziekenhuisapotheek terecht. Daar bleek wederom dat de apothekersassistent geen direct zicht had op mijn slaapmiddelgebruik terwijl ik nog een flinke voorraad heb.  Dus het probleem is niet apotheekgebonden, het zit dus hoogst waarschijnlijk in het landelijk systeem.

Mijn huidige apotheek leek het probleem eerst te willen ontkennen. ‘Nee het verdwijnt niet uit het systeem’ Nee ok, niet helemaal. Op het eind had ze het toch door. Ja het medicijn verdwijnt na 30 dagen uit zicht. ‘Jaja ik zal het eens aankaarten’. Ik stel enige terugkoppeling op prijs om niet het gevoel te houden dat wat je ook zegt als klokkenluider altijd word opgevat als een vorm van querulantisme ( zoals bij het rechtssysteem). Ok ze zou het voorleggen en dan de farmaceut zelf opnieuw met mij contact laten opnemen. Maar het kon wel even duren. Hoeveel doden gaat dit nog langer duren dacht ik na het telefoongesprek.

Toevallig, of zou mijn kritiek zo snel doorwerken, (grapje)  zie ik nu na al deze acties dat er juist vandaag in het nieuws is dat er jaarlijks in Nederland 49.000 mensen in het ziekenhuis komen door verkeerd medicijngebruik. Welk deel daarvan wordt veroorzaakt door bovenstaand probleem?  Een ruige schatting, gok…. 1% misschien? Toch al gauw 500.  En de laatste jaren zijn er dus al duizenden gevallen. gewoon een ICT dingetje. Iets minder dan de helft ervan gaat er ook aan dood.

Afin ik heb nou dit blog geschreven en ik zal een link daarvan links en rechts doorgeven. Maar deze taak is nu ook aan u lezer. Hoeveel doden voorkomt u vandaag nog?  En dat wil dan nog niet zeggen dat u niets meer aan Spruijt cs hoeft te doen. Van die laatste ga je vaak niet direct dood, zijn pseudowetenschappelijke activiteiten werken meer als een soort sluipmoordenaar. Daar weten de vaste lezers van mijn blog over mee te praten.

Spruijt en dodelijke slachtoffers

PS 1. Foutje. Geen 49000 doden maar 49000 mensen in ziekenhuis. sorry. Maar desaniettemin heel erg. het aantal dodelijke slachtoffers is volgens deze berichten 17.000-20.000 Sorry dat ik wat door elkaar haalde. Maar de impact is nog steeds immens.

Hieronder een prima Blog van Anne-Marie van Mackelenbergh. Een paar details zou ik willen aanscherpen. En vooral wil ik iedereen oproepen om eens vanachter onze schermpjes vandaan te komen.

Er zijn details die veel scherper kunnen. Het boekje van Spruijt is niet alleen oud, maar vooral zeer corrupt tot stand gekomen. Dat is volgens mij een veel sterker argument. En zo zijn er nog wat dingen. We moeten ons niet af laten leiden door schijninspraak. Maar ook niet door een illusie dat het aanschrijven van de ombudsman of een commissie voor mensenrechten zal helpen. Wat een beetje zal helpen is actie, maar dan nog veel meer dan in het verleden. Ik zeg niet dat we al die clubs niet moeten aanspreken. Het is belangrijk om dat scherp en effectief te doen zodat ze zich niet kunnen beroepen op een ‘Wir haben es nicht gewusst’.

Anne-Marie:

Onderstaand is mijn belangrijkste blog tot nu toe door mij geschreven. Gewoon in begrijpbare taal, want daar hebben de instanties ook een handje van; moeilijke woorden, opdat wij het ook niet meer …

Bron: Pas op! Divorce Challenge; meer dan een rookgordijn; nog meer slachtoffers….

Hoogleraar recht=rechter?

17 oktober 2016

befgajes in de bajesEen paar jaar geleden had ik het plan opgevat om een klacht in te dienen over het ontbreken van wetenschappelijke integriteit bij Dr Ed Spruijt. Vooral omdat hij er nogal merkwaardige collusiepraktijken op na hield. Hij liet justitie op een niet verantwoorde manier zijn onderzoek begeleiden (inclusief opdrachtgevende justitiemedewerkers in de begeleidingsgroep) . Een klacht hierover kan dan bij de betreffende speciaal benoemde klachtbehandelende hoogleraar worden gedeponeerd. Toen bleek mij dat die betreffende  klachtbehandelende Utrechtse hoogleraar recht (prof Hol) ook rechter was. Dus zelf op een nogal merkwaardige wijze de collusie tussen wetenschap en rechtspraak in stand houdt. Tsja dan moet je dus eerst het college van bestuur vragen om iemand anders als klachtbehandelaar toe te wijzen. Ik ben daar niet aan begonnen. Dit soort klachten worden zelden integer afgehandeld, zelfs niet zonder Prof Hol.

In een vorige post had ik het over de plannetjes van Prof Vlaardingerbroek om ouders gedwongen anti-conceptie te laten  ondergaan. Toen ik dit onderwerp nog eens terugzocht via Google zag ik dat Vlaardingerbroek dit plannetje eerder had gepresenteerd, maar dan als Rechter. Dat is natuurlijk nog Linker. Rechters dienen zich te onthouden van bemoeienis met wetgeving. Maar ze kunnen het niet laten. Maar moet je die Linkers horen schreeuwen als er een parlementariër iets zegt over de rechtspraak…….

Gisteren had ik een heel lang gesprek met een journaliste waarin ik memoreerde dat alle hoogleraren recht die ik onder de loep heb gehouden tevens rechter bleken te zijn.  Of nee er was geloof ik een uitzondering bedenk ik nu. Zou het zo kunnen zijn dat deze collusie inderdaad in de praktijk de regel is?

Misschien mag ik mijn lezers uitdagen om op zoek te gaan naar hoogleraren recht die geen rechter of dergelijke  zijn?

Door het stof gaan dat deed die vader uiteindelijk. Hij beet in het stoffige zand van het strand nadat hij een kogel door zijn kop had geschoten. Daarmee had hij dus voldaan aan de opdracht van mijnheer Spruijt aan vaders. ‘ga desnoods door het stof’ (Spruijt liet dat voor het eerst noteren in ‘Een nieuwe start’)

Gisterenavond Eenvandaag over het boek van Ton Lankreijer over de zelfmoord van een vader. Vlak nadat deze vader duidelijk was gemaakt dat hij het contact met zijn kind wel op zijn buik kon schrijven maakte hij er een eind aan. Uiteraard wist ook de redactie van Eenvandaag weer niets beters te bedenken dan om Ed Spruijt aan te rukken, die voor de gelegenheid tot professor (het staat althans nog niet in zijn linkedinprofiel)  werd omgedoopt.

Spruijt gebruikte weer eens een idee van de vaderbeweging (Verklaring van Langeac 1999) om het geheel uitgekleed en ontkracht aan het publiek te presenteren.  ‘Maak voor de geboorte afspraken over de opvoeding’.

Ik heb al eerder in een artikel in een repliek op Spruijt in het blad Pedagogiek in Praktijk aangegeven dat ook de sociale wetenschappen, als ze onzorgvuldig worden uitgeoefend, zoals bij Spruijt absoluut het geval is, doden op zijn geweten kan hebben. Dit soort wanpraktijken worden, in het geval van Spruijt, ook beloond met valse adoratie, valse loyaliteit en een  medaille.

Justitie heeft een site geopend om burgers goede ideeën te laten bedenken om de scheidingsellende te beëindigen. Maar echt goede ideeën zijn uiteraard niet welkom. Zoals “Spruijt eruit”.  De tegenpool van dat eindeloos ophemelen van Spruijt is niet alleen de ondergang van vaders maar meer ook nog van vaderactivisten en integere wetenschappers zoals ik. Integere sociale wetenschap, zeker in het aandachtsgebied scheiding, bestaat eigenlijk niet meer en kan niet meer. Zelf heb ik het dan ook inmiddels opgegeven om mijn promotietraject op de UvA af te maken. Voor een titel moet ik integere wetenschap inleveren. Zo lijkt het. Maar ik voel me ook door het heersende discours over vaders en de scheiding van hun kinderen heel ver naar de rand geduwd. Ik kan alleen nog maar overleven door me als outlaw te profileren. Ik ben niet van plan door het stof te gaan namelijk, en al helemaal niet met een kogel door mijn hoofd. Maar een dr-titel in Nederland; misschien maar beter niet ook.

Eenvandaag
Dossier Ed Spruijt
Afspraken maken voor de geboorte

 

 

Wie is van papier?

1 maart 2016

Afgelopen  vrijdag overleed psychiater/schrijver en verlicht filosoof Jan Foudraine. Zijn boek Wie is van hout? maakte 40 jaar geleden grote indruk op mij. Binnenste buiten en buitenste binnen. Niet de behandelde patiënt is van hout, nee hij voelde zich behandeld als hout. De orerende hoogleraar die hem als object in de collegezaal neerzette, was niet alleen van hout, hij had ook een houten plank voor zkbassen2ijn kop.

Het doet me denken aan die mooie omkering die vaderactivist, kinderbeschermingscliënt Gerben Rorije ergens rond 1998 pleegde. ‘Ik voel me behandeld als papier, maar het is eigenlijk dat kinderbeschermingsapparaat dat papier is en papier uitscheidt, uitschijt’. Dus pakte hij dat hele kinderbeschermingsbouwwerk in met kilometers papier. Zie de foto hiernaast.

Lees de rest van dit artikel »

%d bloggers liken dit: