Home

Nooit meer Nulde

6 januari 2017

Een paar jaar geleden ontdekte ik dat een aantal artikelen van mij over het Meisje van Nulde ( Rowena) een loze verwijzing hadden naar een heel dossier dat een voor mij onbekende persoon ooit had geschreven. Ik heb dat verhaal toen van archive.org gered en op mijn blog gezet met verwijzingen naar mijn eigen commentaar op de zaak Nulde. Later nam ik nog wat primitief een filmpje op van een tv optreden van vader Martin Huisman. Aan het aantal bezoekers van dat dossier te zien, voorziet deze pagina in een behoefte.

De moord op Rowena had niet kunnen plaatsvinden als de Raad voor de Kinderbesch… er niet zoveel energie in had gestoken om de vader van dat meisje bij haar weg te houden. Vaders zijn meestal, dat blijkt uit onderzoek, een veiligheidsgarantie extra voor kinderen. Maar bij de Raad voor de kinderbesch is dat nog niet doorgedrongen, nog steeds niet. Juist ouders met het meest idiote gedrag wordt de zorg voor kinderen toebedeeld. Ik ga dat niet allemaal in dit blog nog een keer uitleggen. Maar als u de links volgt komt u er allemaal wel (dat zouden lezers van mijn blog sowieso meer kunnen doen vind ik de statistieken bekijkend).

Inmiddels dreigt de moordenaar, stief vader(?) van Rowena vrij te komen. Dat is een flinke bedreiging voor Rochelle, het zusje van Rowena en haar vader. Na de moord op haar zusje moest Rochelle het ook al een tijdje zonder vader doen. Want de Kinderbesch wilde natuurlijk kost wat kost volhouden dat er ook heel veel met de vader mis zou zijn. Inmiddels is Rochelle groot genoeg om zelf het woord te voeren:

Rochelle heeft inmiddels gelukkig (weer?) de achternaam van haar vader Huisman.

Ik denk dat het haar veel zou helpen als de Kinderbesch eens haar fouten ruimhartig zou erkennen. Idem de betrokken rechters, advocaten enzovoorts. Zij waren gewoon medeschuldig. Rowena was niet de eerste en niet de laatste die door de inzet van de Kinderbescherming om goed functionerende ouders, vaders met name, weg te houden bij hun kinderen. Zo was de dood van het meisje Savanna cynisch genoeg niet de aanleiding om eens goed opruiming te houden bij de jeugdzo en kinderbesch bende maar juist om nog meer jeugdzorgers in te gaan zetten om zo vaders effectief bij kinderen weg te kunnen houden. En het gebeurt nu nog steeds en nog steeds…….

Het moet afgelopen zijn. Nooit meer Nulde, Zero tolerance voor jeugdzo.. fouten erkennen en ervan leren!!

dossier Nulde met heel veel verwijzingen. Klik door naar artikelen van mij, blogs over andere kinderen die de dood vonden, filmpjes

Er is nog iets wat mij hieromtrent dwarszit. Ik weet dat mensen uit de sfeer van de vaderbeweging door(de echte) vader Martin Huisman op een gegeven moment te hulp zijn gevraagd. Ik heb sterk de indruk dat die hulpvraag zo gretig werd opgevangen dat de hulp niet in harmonie is verlopen. Dat het een voorbeeld is geworden van het narcistische disfunctioneren van een aantal topmannen uit de vaderbeweging,  een verschijnsel dat ook bij de begrafenis van vadernestor Rob van Altena sterk naar voren trad. Ooit in deze wil ik hier nog het fijne over te weten komen. De vaderbeweging dient een voorbeeld te geven.

Ik schreef een paar weken geleden al kritisch over de samenstelling van de jury die Divorce Challenge zou gaan beoordelen. Maar dat deze justitiekliek ook nog eens de eerste prijs aan zichzelf, lees de Raad voor de Kinderbescherming zou weggeven, dat had ík zelfs niet verwacht. Een prijs voor nog meer van hetzelfde aan mediation onder dezelfde condities, dus hopeloos. Moet dit de burger, die toch zo ijverig meedeed aan deze overheidscampagne moed geven. Nou nee dus. Gelukkig hoef ik dit allemaal zelf niet nader uit te leggen want dat kunt u allemaal lezen in het nieuwste artikel van Alina Sedee over de vechtscheidingsindustrie. Daarin komt Anne-Marie van Mackelenberg aan het woord die op de uitreikingsbijeenkomst aanwezig was. Verder nog een helehoop kritiese geluiden waaronder ikzelf. Lezen herbloggen en liken!

Intimidatie

9 december 2016

dossier repressie familierechtDit blog gaat over de ernstige intimidatie die jeugdzorginstanties uitoefenen om hun misdaden te verbergen. Maar voordat ik het daarover ga hebben ga ik eerst aan de hand van een voorbeeld uitleggen hoe intimidatie werkt. Ik gebruik dan een voorbeeld wat iets eenvoudiger is, om zo de opstap te maken naar het grote verhaal.

Stel; u hoort van uw buurman dat hij mishandeld wordt door zijn vrouw. U mag het van hem niet verder vertellen, want als zijn vrouw het hoort gaat ze hem nog eens keihard met de sleutelbos in zijn gezicht staan meppen en desnoods zelf aangifte doen van zogenaamde mishandeling door hem. Ja je zal maar zo’n buuv hebben.  Wat staat je in zo’n geval te doen. Braaf je mond houden of er een punt van maken. Het meest voor de hand liggende punt wat je kunt maken is aangifte doen/melden bij een officiële instantie. Dat zal vaak niet helpen want aangifte over geweld tegen mannen wordt nog steeds niet erg serieus genomen.  Iets doen voor het slachtoffer wat het slachtoffer niet wil: dat lijkt een dilemma.  Wat is de oplossing ? Ik zou zeggen probeer naar gelang je inschatting van Buuv en je eigen capaciteiten een gesprek, maar als dat niet werkt, gooi het dan onmiddellijk naar buiten. Probeer aangifte of melding, maar als dat niet onmiddellijk werkt de sociale media in, op internet. Je nooit en te never laten intimideren.

Ok dat was het voorbeeld. Nou de intimidaties van jeugdzorg. De lezers van mijn blog kennen het verhaal van Barak C. Hij wist zich met succes te ontworstelen aan een illegale uithuisplaatsing door Jeugdbescherming Gelderland. Mijn blog speelde daarin een cruciale rol. Jeugdzorg deed een poging tot ontvoering en pleegde daarmee tevens huisvredebreuk. Inmiddels heeft Barak gelijk gekregen. Er was geen geldige machtiging en uithuisplaatsing was nergens voor nodig. Ook van zijn OTS is hij nu verlost. Alle reden tot vreugde zou je zeggen. Ja, maar niet bij jeugdzorg natuurlijk. Want het hele verhaal staat inmiddels op internet en in diverse kranten. En omdat die kranten moeilijker zijn aan te pakken moet internet(lees ik) dus aangepakt worden. Niet rechtstreeks natuurlijk. Nee stel je voor, dat levert alleen maar meer herrie op. Nee wij jeugdzorg,  eisen van de grootouders  dat ze een filmpje van de site van Joep afhalen. Ik heb de brief in bezit. Lekker onmogelijk geformuleerd want hoe kunnen hun iets van míjn site afhalen immers. Maar de bedoeling is evident. Men hoopt druk te organiseren vanuit de grootouders op mij om zo zelf buiten schot te blijven. Dat werkte niet. In zo’n geval neem ik mijn maatregelen. Per direct zorg ik dat het filmpje op allerlei manieren wordt veiliggesteld zodat het ook als er bij mij iets uit de lucht wordt gehaald niet verdwijnt.

Maar nu krijg ik van de direct betrokken Barak, inmiddels bijna volwassen, het verzoek om van alles over hem weg te halen. Een afspraak om het toe te lichten komt hij niet na. Het enige wat er nog over blijft is het een mantra in de vorm van dictaat in één woord: Verwijder. En hij dreigt met het inschakelen van ons beider grootste vijand; justitie. Het is duidelijk; Barak wenst niet langer trots te zijn op zijn verleden, hij is rechtstreeks of indirect op het idee gebracht dat zijn winst op jeugdzorg in de doofpot moet belanden. Het is moeilijk om van iemand die met succes wordt geïntimideerd aan te tonen dat hij wordt geïntimideerd. Hij zal dat uiteraard ontkennen. Maar uit het woordgebruik valt veel te begrijpen. Net als bij kinderen met ouderverstotingssyndroomverschijnselen Gezien het optreden van jeugdzorg naar zijn grootouders in relatie tot het eerdere strafbare optreden van jeugdzorg (aangifte daarover werd geseponeerd, maar het probleem door een rechter de facto onderkend) meen ik dat mijn angst gronden heeft. Dat er zelfs sprake kan zijn van een loyaliteitssyndroom. Niet met een moeder als programmerende ouder, maar de instituten ( die overigens toch al altijd achter moeders aanliepen) als programmerende grootheid. Ik zal dan ook zeker niet tot verwijdering overgaan. Wel heb ik gemeend zijn achternaam tot de beginletter terug te kunnen brengen op dit en andere blogs (het duurt even voordat dat overal is doorgevoerd).

Lees de blogs die ik hierover schreef. Download ze, like ze. Schrijf erover. Sla de filmpjes op op eigen media. Ik merk op dat in een van de filmpjes Barak klaagt over de slappe houding van zijn vader naar jeugdzorg en moeder. Laat ik sterk zijn. Help me daarbij alsjeblieft.

(verbeterde audio)

Laat je nooit en never intimideren door jeugdzorg

PS: Bij intimidatie is het van belang er geen gras over te laten groeien, je moet de tegenpartij niet de indruk geven dat er nog ruimte is om op mijn angst in te spelen. Daarom publiceer ik dit blog zonder het drie keer door te lezen, en zonder dat er nu al links en tags bij staan. Die tags en verbeteringen komen er wel. Dus kom hier terug!

PS2: Uiteraard is het ook in het belang van Barak dat ik met rechte rug reageer. Zo wordt het onaantrekkelijk om verdere druk op hem uit te oefenen. Het zal immers niet helpen.

PS3 Er stond een foutje in het blog over de plaats delict waar Jeugdzorg huisvredebreuk pleegde. Dat was niet bij de Grootouders maar bij de tante van Barak.

Hier kunt u zien dat Barak nog steeds met voor en achternaam genoemd wordt op het AD

Lees eerst de eerdere berichten over Barak. Scroll na klikken eerst naar beneden als u bij het begin wilt beginnen).

22-7 Zie het verslag van de zitting door Bob Cohen bij de reacties
26-7 Barak is opgeroepen als verdachte in verband met overtreding leerplichtwet.

Dit  blog openbaart over familierechtprocedures. Volgens de wet dienen procedures in het algemeen openbaar te worden gehouden en als de zitting niet openbaar wordt gehouden dient dat te worden gemotiveerd.  De uitspraken dienen altijd openbaar te zijn. Desalniettemin zijn er natuurlijk rechters die het niet leuk vinden dat er over hun handelen  wordt gewaakt. Die dan bijvoorbeeld roepen dat het openbaren strafbaar is, terwijl juist het niet openbaren, het gedrag van die rechters zeer strafbaar is. Maar we zijn in Nederland inmiddels vergaand de weg kwijt. Het is daarom van belang dit soort artikelen op internet zoveel mogelijk te delen en zelf op te slaan.

—————————-

Vandaag gaat de 17-jarige Barak in zijn eigen woorden de rechter in Zutphen het volgende uitleggen:

Geachte Meneer de Kinderrechter,

Ik zou me even voorstellen, ik ben Barak

rest tekst weggehaald op verzoek Barak op 8 dec 2016

NO POKÉM ON

15 juli 2016

pokemonVerrassing voor mijn zoon als hij straks thuiskomt van het buitenspelletje. De totale verwarring tussen virtueel en reëel. Wat leek die prachtige film Red Turtle van Michael Dudok de Wit (bij vaders en dochters bekend van Father and Daughter) gisteren in het filmhuis virtueel. Maar het ging eigenlijk over de realiteit van een leven zonder de virtualiteit van jeugdzorg en Pokémon go. Of zo.

no pokemon real

tweede versie. Copyrighted. Nou ja een zelf te bepalen  bijdrage dan…. mail joep@joepzander.nl

Mijn ontwerp is natuurlijk bij mij te bestellen, ook in wat groter formaat.

Tsja en ik was niet de eerste met een dergelijk idee

DSCF3534

Ik sprak gisteren op de jeugdzorgmanifestatie op het Malieveld. Ja die mensen daar kijken even naar iemand met een ondersteunende opmerking. Op de achtergrond het ministerie van VWS

Die rechter zei toen, ‘ja u moet ook geen contact opnemen met Joep Zander’
Ik kende dit soort manipulatie al. Zelf werd me ooit aangeraden om vooral geen contact op te nemen met de Stichting Dwaze Vaders. Dat was in de tijd dat ze nog niet zo braaf ingepast en aangepapt waren als nu. Er waren zelfs kinderbeschermers die dat, bijvoorbeeld in de zaak van Jan Dijkstra, durfden op te schrijven.
De smaak van dit soort uitspraken is: Als u dat toch doet bent u een querulant, want u heeft contact met een querulant. En querulanten hebben dus een afwijking, en die kunnen maar beter hun kinderen niet meer zien, dat is heel slecht voor die kinderen.

Ik weet er dus alles van, maar het is toch weer heel confronterend om te horen hoe mensen tegen elkaar, tegen mij, worden uitgespeeld. En te horen hoe mensen dus in de knel raken tussen de wens hun kinderen te zien en hun mond open te doen en hulp te zoeken bij iets anders dan jeugdzorgers, rechters en angehauchte clubs, die eigenlijk totaal onbetrouwbaar zijn, maar die je dan in hemelsnaam toch maar moet proberen te vertrouwen.

En het is ook vervolgens even nadenken of je het in je blog weer gaat hebben over dat soort manipulaties. Misschien raak ik daarmee die kinderen van die mij onbekende ouder. Dit is kenmerkend voor de dilemma’s waar we in gevangen raken. En inderdaad kies ik ervoor om dit verhaal wel op te schrijven, maar de traceerbaarheid te verminderen. Hoewel ik eigenlijk kennis neem van ernstige strafbare feiten, kan ik daar niets mee doen. En al zou ik aangifte doen. de kans dat ik daarom zelf wordt opgesloten is groter dan de kans dat er wat gebeurt aan de misdaad waar ik mee aan kom zetten. Ik kan ouders dan ook niet altijd aanmoedigen om aangifte te doen tegen rechters en jeugdzorgers, kinderbeschermers. En dat is wrang in een rechtstaat.

En dat hele STASI-achtige gemanipuleer is volgens mij ook een van de belangrijke oorzaken dat, ondanks de grote onvrede, er te weinig mensen op het Malieveld verschenen. Het kan ook zomaar zijn dat een hoop mensen mijn blog niet eens meer durven te bezoeken. Enzo.

En dat gaat dus al decennia zo door. En het wordt niet minder. En dat baart me heel grote zorgen.

Ik was tevreden dat ik mijn toespraak bijna zo uit het blote hoofd kon doen. Dat komt natuurlijk veel beter over dan als je alles van papier opleest. Mocht u het Malieveld gisteren letterlijk dan wel overdrachtelijk niet hebben kunnen vinden dan kunt u hier de voorbereide tekst en de beeldregistratie van mijn optreden terugkijken. Dankzij een moedige journalist stond ik vandaag ook nog behoorlijk uitgebreid in de Stentor.

(update 16-6 nieuwe video online; zie nieuwe post)

De 17 jarige Barak eet geen boterhammetje mee. Hij is teveel gegrepen door het feit dat hij donderdag voor de rest van zijn jeugdtijd wordt opgesloten in een jeugdhuis met zeer streng, isolerend, regime. In plaats van een boterhammetje slikt hij een paracetamol weg tegen buik en hoofdpijn.

Vorige week werd ik verrast door een telefoontje. Barak C. Zegt u dat niets (meer)? Ik blogde hier eerder over hem, vooral óver hem ja. Aan het woord waren vooral zijn grootouders versus zijn moeder. En allerlei andere mensen, waaronder ook kranten en ikzelf die zich ertegenaan bemoeiden. Mijn eigen insteek was vooral de positie van zijn vader die op allerlei manieren buiten beeld bleef. Barak wil nu wel eens helemaal zelf vertellen hoe hij het heeft beleefd. Over enkele dagen moet hij naar een tamelijk gesloten inrichting omdat hij inmiddels, na dat opnieuw een jaar te hebben geprobeerd, heeft besloten niet bij zijn moeder te willen blijven en omdat hij door alle verwikkelingen niet meer aan school toekwam. Volgens Jeugdzorg is er van alles mis, maar een rapportage of rechterlijk besluit heeft hij nog niet langs zien komen. Hij zat alweer 4 maanden, prima naar zijn zin, bij zijn tante. Hij vertelt het gevoel te hebben een straf te moeten uitzitten (‘tot ik volwassen ben’) terwijl hij geen enkel gedragsprobleem heeft. Hij heeft er ook uidrukkelijk voor gekozen om mij zijn verhaal te vertellen en daar een deel van op internet te laten zetten.

Omdat er nogal wat technische problemen waren tijdens de opnames is het wat moeilijk  om alles snel gemonteerd te krijgen.Ik kies er daarom voor nu eerst een bijna ongemonteerd stukje te publiceren. Ik vind het belangrijk dat kinderen in ieder geval gehoord worden. Barak heeft nog geen rapport gezien en geen rechterlijke uitspraak. Hij heeft dus ook nog weinig daarover in kunnen brengen. Mijn indruk is dat het rapport en het rechterlijk besluit hierop nog moeten komen. Dat is vaak jeugdzorgtactiek. Creëer alvast de feiten zodat de rechter geen weg terug meer heeft.

Ik ga even niet al te snel mijn mening geven. Behalve dat mij een rigide uithuissetting geen oplossing lijkt. Barak komt op mij in ieder geval behoorlijk uitgebalanceerd over, zeker na alles wat hij heeft meegemaakt. Hij zegt trots te zijn op zichzelf dat hij dit allemaal overleeft. In de video-opname doet hij zichtbaar moeite om nuances te benoemen. Dat weet ik door het voorgesprek. Alleen voor zijn moeder heeft hij geen goed woord over. Hij heeft het gevoel dat hij dankzij moeder en jeugdzorg in een soort gevangenis terecht komt. Binnenkort kom ik met een grotere compilatie op dit blog. Dat zal uitgebreider ingaan op de vanaf 2012 opspelende geschiedenis, zijn vader, zijn moeder, opa en oma. Kom hier terug.

Ook de nieuwe complete video staat inmiddels online. Zie hieronder. Er is een nieuw blog met recente ontwikkelingen.

%d bloggers liken dit: