Home

Normaal afdwingbaar

13 april 2014

koning en koninginEen aantal van jullie heeft mijn roerselen rond het artikel in het Algemeen Dagblad gevolgd. Ik was niet tevreden met het kadertje waarin ik aan het woord kwam over ouderverstotingssyndroom. Met name over het wegvallen van twee specifieke zinnen zinnen over vaderschap uit een al geautoriseerde tekst. Doordat ik aan de bel trok is er uiteindelijk een aanvulling gekomen waarmee ik weer akkoord ging. Maar jullie raden het al. Ook daar verdwenen toch nog weer twee woorden uit. Eerst denk je nog: “toch mooi dat het stukje er in staat” (vrijdag jongstleden dus) en ach dat ene woord…. Na vergelijken bleken het twee woorden te zijn. “Ach ik moet niet zeuren”, hield ik mezelf voor. Ik had de hoofdredacteur na het maken van de afspraken alweer een complimentje gemaakt, er stond zelfs een extra kop boven die de moeite waard is en ook de inleidende zin was mooi geformuleerd. De toegemeten woorden waren in tweede instantie ook ruimer bedeeld.

Maar hoe langer hoe meer begint het toch weer te knagen. Daarom leg ik jullie het verschil graag voor.
Afgesproken: Ouders zouden gestimuleerd kunnen worden vroegtijdig, al voor de geboorte een overeenkomst aan te gaan die de status zouden moeten hebben van een normaal afdwingbaar contract.
En het werd: Ouders zouden gestimuleerd kunnen worden vroegtijdig, al voor de geboorte een overeenkomst aan te gaan die de status zouden moeten hebben van een contract.

Het verschil is dus; Normaal afdwingbaar (contract). Nou begrijp ik de redacteur die het eruit heeft gehaald. Die dacht waarschijnlijk dat het een soort pleonasme was. En het is natuurlijk typisch familierecht dat je dit soort pleonasmes gewoon broodnodig hebt omdat gewone civiele overeenkomsten in het familierecht meestal gewoon vodjes papier blijken. En… eigenlijk staat er in de geplaatste zin nu juist een ander pleonasme. Een overeenkomst met de status van contract. Tussen de woorden overeenkomst en contract zit volgens mij zo goed als geen ruimte. Zelfs niet in het familierecht.

De integrale teksten
De vorige post hierover

nominaties

2 juni 2010

Juryvergadering van de Vaderdagtrofee m/v. Inderdaad, de keuze is niet makkelijk en iedereen was onder de indruk van de nominaties. En nee, ik ga  niet verder uit de school klappen.

Ik ga zelfs niet vertellen over welke uitdrukking in een nominatieverslag we een tijd hebben gediscussieerd. Het goed benoemen, nomineren dus eigenlijk, van een verschijnsel kan een aantal vragen oproepen.

Ik wil de gelegenheid aangrijpen om een lans te breken voor het gebruik van begrippen die een brug vormen tussen rationele  weergaves enerzijds met emoties en ervaringen anderzijds. Ervaringen van vaders in dit geval.

De neiging bestaat om in teksten terug te vallen op droge omschrijvingen onder de noemer dat de lezer zelf wel de conclusies kan trekken. Soms is dat juist. In een encyclopedie als Wikipedia vind ik het altijd een mooie uitdaging om dingen droog te vertellen. Dan komen ze in die context ook goed over. Vooral als de feiten spreken.

Iedere tekst heeft zo zijn eigen karakter. Een boek kan zich bijvoorbeeld wat stelliger uitspreken. Af en toe kan een conclusie een emotionele component hebben. Voor een blog geldt dat in nog hogere mate.

Het verhullen van de emotionele kant kan een blokkade vormen voor het zich realiseren van de feiten. Veel vaderschapsfeiten zijn niet te bevatten, zelfs voor vaders, zeker ook voor slachtoffervaders. Het erkennen van emoties opent de poort naar de feiten. Een woord als vaderdiaspora bijvoorbeeld, doet een beroep op emoties ondanks dat het ook droog feitelijk iets betekent dat daarmee in lijn ligt. Ook zonder emotie heeft het woord betekenis. Maar het woord opent de emotie die ermee gepaard gaat. Het uitelkaar raken, de verbinding kwijt raken. En dat en masse!

Zoiets geldt ook voor het woord vaderschapsdiscriminatie. het klinkt emotioneel, maar geeft iets feitelijks aan (daarom staat het ook wel in wikipedia). Een woord als genderracisme als een soort synoniem voor vaderschapsdiscriminatie slaat daarentegen de plank mis. Op de eerste plaats betekent dat iets anders en is het dan op zijn best een specificatie van het begrip vaderschapsdiscriminatie of  (sic!) juist vrouwendiscriminatie.

Weggerukt. Vader weggerukt uit het leven van zijn zoon. Een voorbeeld van een woord dat op zich zou kunnen worden verzakelijkt. Maar moet dat dan ook?

Woorden met een emotionele component moeten gebruikt kunnen worden, als ze ook een inhoudelijke component hebben. Zeker in teksten die nodig zijn om iets op te peppen. Vaderschap kan zeker zo ’n oppepper gebruiken.

Voor mensen die bij de uitreiking van de vaderdagtrofee willen zijn op 18 juni

%d bloggers liken dit: