Home

Welzijnswerk was ooit bedoeld om mensen te helpen zich te verweren, mensen te ondersteunen die zich verweren, mensen kracht te geven, mensen een aangename omgeving te bezorgen.

Ik ben zelf ooit welzijnswerker geweest. Ook toen was het al een moeilijke positie tussen overheid en gebruikers en werd de subsidie door de overheid wel als middel gebruikt om wat al te principiële opsteling van buurthuiswerkers en opbouwwerkers te temperen. In de vakbond en daarbuiten heb ik heel wat afgekaart over die moeilijke positie.

Vadercentra zijn vanaf de eerste initiatieven bevochten door mannen aan de basis van de samenleving. Ja, ik was er daar een van. Toen was het bijna onmogelijk om steun te krijgen. Het Julianafonds ( nu Oranjefonds) meende dat ‘vaderschap slechts een klein deel uitmaakt van de opvoeding’. Transact (later opgegaan in Movisie) bleek niet erg volhardend in haar steun voor het initiatief.

Dankzij Anita Schwab, een zeer verdienstelijk welzijnswerkster, kwam er in het Haagse Laakkwartier een florerend vadercentrum. Het Oranjefonds sprong ineens wel bij en na een paar jaar kwam minister Plasterk met een grote zak geld. Toen was Movisie er weer als de kippen bij om allerlei initiatieven te “ondersteunen” want voor begeleiding was ook veel geld beschikbaar gesteld. En zo zag je in allerlei plaatsen vadercentra van de grond komen die vooral gedreven werden door de lust van welzijnsmolochen om geld binnen te halen. Zo zag ik in Deventer ineens een mannencentrum ontstaan waaraan weinig inhoudelijke grondslag of basis viel te ontdekken behalve wat bijelkaar geplakt welzijnsjargon. Alles onder begeleiding van Movisie  dat zich tot dan toe meestal op vrouwen-en moederzaken profileerde of cursussen organiseerde om mannen hun lesje te leren (huiselijk geweld).  Zo kon het gebeuren dat enige tijd in Amersfoort twee vadercentra-initiatieven naast elkaar bestonden. Een onder hoede van het welzijnswerk en Movisie, en een andere die vooral werd gedreven door enkele vaders tegengewerkt door die plaatselijke welzijnsorganisatie. Je kunt raden wie er met het grote geld vandoor ging.

Ook binnen de vaderbeweging zijn er mensen die menen dat deze vorm van angehauchte machtsvorming moet. Zo denk ik er niet over. Macht is goed als het niet gecorrumpeerd is, anders is het een ondergraving van macht van gewone mensen en wordt het omgekeerde bereikt van wat welzijnswerk ooit beoogde.

over de geschiedenis van vadercentra

over mannencentrum salomon

Advertenties

geïntegreerde mannen

14 januari 2011

wethouder Margriet de Jager

“Jullie gaan mee integreren, een inspanning leveren aan de samenleving, dan ben je welkom in Deventer” Zo begon wethouder zorg Margriet de Jager haar openingstoespraak van het mannencentrum Salomon in Deventer.

Ik voelde me niet aangesproken, want ik ben wel man maar dacht dat Margriet zich nu toch echt richtte op de vele aanwezige allochtone mannen die aangepast zouden moeten worden aan het westerse model van vaderschap. Maar dit had ik volgens een van de initiatoren toch echt verkeerd begrepen. De wethouder bedoelde hiermee dat mannen moeten integreren in de Deventer samenleving. Voorwaar zulk revolutionair geluid had ik gewoon niet verwacht. Nu voel ik me beslist aangesproken.

Een uitnodiging aan alle Deventer mannen om deel te nemen aan de samenleving. Ik ga de verdere twijfels maar een beetje voor me houden. Het was een druk bezochte meeting met echt ook wel heel wat vrouwen en autochtone mannen, waaronder op zijn minst drie gezellig samen optrekkende Gemiste Vaders.

De verhouding vrouwelijke en mannelijke inleiders was 2 op 1. Ineke van Dijk, de andere prominente inleidster, bazin van de verantwoordelijke welzijnsclub Cambio,  ken ik nog van de Rode Vrouwenbijeenkomst 15 jaar geleden in kasteel Oudaen in Utrecht. Desondanks zal ik nu geen kwaad woord over haar loslaten. Ach en ook toen waren er best wel aardige Rode Vrouwen zoals Mieke van der Burg. Hoewel het politieke standpunt van laatste te denken gaf. Maar ja; ze liet me aan het woord, dat is al heel wat.

Ineke heeft me nog niet aan het woord gelaten, maar de verwachtingen dat ik nog een keer iets moois ga doen daar op het mannencentrum Salomon zijn hooggespannen. Mannen gaan inderdaad integreren, en liefst op de salomonmanier. Wijs en decisief en uiteraard met het oog op kinderen. Opmerkelijk dat ik juist dat aspect , het bekendste onderdeel van de salomonswijsheid, het salomonsoordeel niet heb horen noemen. Omdat het algemener moet zijn dan vaders, omdat het misschien wel te wijs is in confrontatie met de politiek correcte bewegingsruimte?  Hoe dan ook. Het mannelijke wordt weer hoe langer hoe meer geïntegreerd in de maatschappij.

over vadercentra
over het salomonsoordeel
mannencentrum salomon

Projectvoorstel gemeente Deventer

Dag van Spruijt

15 september 2010

Je kunt het de dag van de scheiding noemen natuurlijk, maar het lijkt meer op de dag van Ed Spruijt, zelfbenoemd die zich profileert als scheidingsdeskundige . Hij profileert,  net zoals op veel andere dagen in het jaar, vooral de scheiding der denkbeelden en hun geesten. In Spits kon ik vandaag lezen dat ie vindt dat niet zozeer gelijkwaardig ouderschap als wel een kindwaardige scheiding moet worden gepropageerd. Hier brengt hij een volstrekt onnodige scheiding aan. En niet alleen onnodig, deze debatingtruuk verheelt dat onder het mom van Spruijts soort kindwaardigheid kinderen al jarenlang de dupe zijn en een fatsoenlijk beleid voor kinderen  niet van de grond komt.

Maar Spruijt is toch een wetenschapper? hoor ik u roepen. Ja helaas durft hij zich als zodanig te profileren. Aan zijn wetenschappelijkheid kleven echter wel wat macabere puntjes. Omdat hij zijn onderzoek meer dan eens betaald wordt door de Raad voor de Kinderbescherming propageert hij vooral wat ze daar willen horen. En daar kneutert past hij dan wel een quasi wetenschappelijk verhaal bij, zonder dan weer erbij te vertellen door wie hij wordt betaald. Een doodzonde in de wetenschap. In feite is gelijkwaardig ouderschap, zo blijkt uit onderzoek een van de beste dingen die een kind kan overkomen, zeker na scheiding. Daar zijn ook erg veel onderzoeken naar gedaan.

Geen gelijkwaardigheid na scheiding betekent strijd over wie de”beste” ouder is. Met als saldo-resultaat helaas dat meestal de slechtste ouder, die het niet kon laten tegen de andere ouder te strijden haar (zijn) zin krijgt. Walgelijk, en volstrekt in strijd met de wijsheid van Salomon. Maar het verdíént lekker, al die scheidingen. Voor advocaten, rechters, kinderbeschermers en jeugdzorgers. Waarvan er dan ook steeds meer moeten komen. Een nog steeds groeiende moloch die kindertjes eet. Een moloch die haar bestaansrecht mede lijkt te willen ontlenen aan de uitspraken van Spruijt.

Overigens betekent gelijkwaardigheid niet de facto 50-50 verdeling maar rechtens 50-50-verdeling. Ik leg het nog maar eens uit. Een wettelijk recht op een fifty-fifty, zoals in België in theorie bestaat geeft juist ouders de ruimte om zonder angst voor verlies van de hoofdmacht een passende afspraak en tijdsverdeling te maken. En die kan ook best 70-30 zijn, maar niet 100-0.

voetnoot: Ik heb in deze blog  op 23-9 een paar kleine aanpassingen gedaan. Weliswaar is een blog geen wetenschappelijk artikel, het past meer in de normen voor een column, maar het komt nu wel in een wetenschappelijke discussie terecht. Ik vond het verstandig om er dan toch nog maar een paar nuances in te brengen. Ook mét nuances is het al erg genoeg overigens, of misschien wel erger. De oude passages zijn doorgehaald. Nieuwe passages zijn vet gezet. Overigens had ik me in mijn reacties al wat genuanceerder uitgedrukt (zie hieronder) en ook de verwijzingen wijzen naar goed onderbouwde nuchtere artikelen.

Meer over Spruijt
Meer over gelijkwaardig ouderschap
De mogelijke betekenissen van het begrip gelijkwaardig ouderschap
Mijn andere blogs over Spruijt

middelen en bemiddelen

29 oktober 2007

be-middelaar, schilderij Joep ZanderBemiddelen is in opkomst. Het middel van bemiddeling blijkt echter dikwijls het middelen.

De waarheid, ook de emotionele waarheid ligt niet altijd in het midden. Bemiddelaars die dat vergeten hakken de waarheid in tweeën. Jij een beetje van dit en de ander een beetje van dat. Als jij 100 zegt en de tegenpartij 200 wordt het 150. Meer een kwestie van bluf dus. Wie het hoogst durft in te zetten wint. Zo is het ook met bemiddeling in kwesties van ouders over kinderen. Al ben je nog zo onredelijk, de doormidden gehakte waarheid, van elke essentie ontdaan, zal je tegemoet komen. Als het over kinderen gaat is dat des te pijnlijker. Kinderen laten zich niet doormidden hakken, dat heeft Salomon ons al geleerd. En de manier waarop je kinderen niet doormidden hakt is beide ouders volledig te laten bestaan en te respecteren. Nu is de werkelijkheid dat een partij met status quo (dikwijls de moeder) elke keer weer opnieuw kan onderhandelen om elke keer weer op een nieuw midden uit te komen, dat elke keer weer dichter bij haar ligt.

Zo dus: (x=status en standpunt v=middelingsresultaat)

x————–v————–x

tweede (be)middeling

x——-v——-x————–

derde

x—v—x———————-

enzoverder. Dit is een eendimensionaal model waar dus wel een middelaar een weg in kan vinden, maar een bemiddelaar niet.

Nog vervelender is het volgende geval dat bij een middelaar terecht komt (w is de waarheid) :

x——v——x———-w

Een partij kiest ervoor om een redelijk standpunt in te nemen en biedt voor minder dan de volledige werkelijkheid. Als je dan een bemiddelaar hebt die begint over allebei een stukje inleveren dan ben je pas echt ver af van een bemiddelingsresultaat.

zie ook: meer over deskundigen en bemiddelaars

%d bloggers liken dit: