Home

Waar zijn de mannen

9 december 2011

Ik wist dat het er zeer slecht voor staat met het aantal mannen in pedagogische en zorgende beroepen. Maar zo erg als gisteren had ik het nog niet meegemaakt. Als inleider voor een workshop over ouderverstotingssyndroom was ik aanwezig op een congres in Den Bosch. Al bij de ingang schrok ik; allemaal vrouwen! Je laat je ogen door de zaal dwalen. Jawel daarachter op rij 15 zowaar een man. Tussen de ongeveer 80 vrouwelijke jeugdzorgers, maatschappelijk werkenden en kinderbeschermers zat dus 1 (een) man.

Er is volgens mij geen klassiek mannelijk beroep meer te bedenken waar mínder vrouwen zijn doorgedrongen. Je kunt aan een nieuwgebouwde woning overigens meestal niet zien dat er een vrouw aan gemetseld heeft. Maar als het gaat om de producten van jeugdzorg kun je een soortgelijke vraag niet zondermeer terzijde schuiven. Zeker als het gaat om de benadering van jongens en vaders in de jeugdzorg denk ik dat er wel wat kansen blijven liggen. Als het gaat om grenzen stellen, en daar pleit ik voor in de aanpak van scheidingsproblemen, kan het wel eens een slok op een borrel schelen.

We hebben de vervrouwelijking van onderwijs en zorg eerder hier aan de kaak gesteld. Maar ik had me niet gerealiseerd hoe erg dat is en hoe schokkend zo iets kan zijn als je het live voor je ziet.

Opvoeden is ook een mannentaak. In huis en buitenshuis.

Verder waren het twee geslaagde workshops met veel interactie van mijn publiek en tekort tijd om alles te behandelen. Den Bosch heeft voor mij nog een speciale smaak. In Den Bosch staat de enige rechtbank waar ooit een vervolging wegens geestelijke mishandeling heeft plaatsgevonden (of ik moet recentelijk iets gemist hebben). ook ouderverstoting is bij het Hof in Den Bosch regelmatig aan de orde geweest. Een mooie gelegenheid om de aandacht te vestigen op de vervolgbaarheid van loyaliteitsmisbruik; het aanzetten van een kind tot verstoting van de andere ouder.

audio:waar zijn de mannen

Advertenties

weekmakers

31 augustus 2010

een beetje zielig sperma: Woody Allen in What you always wanted to know about sex; klik hier voor dit deeltje van die film

Ook cosmetica zijn slecht voor de mannelijke vruchtbaarheid zag ik vandaag op de buis verkondigd. Dat is een lange in een reeks moderne producten -weekmakers, magnetron, oestrogenen- die een aanslag op sperma en man plegen. Het woord aanslag suggereert opzet. Opzet moet nog aangetoond worden. Maar georganiseerde laksheid als het gaat om de mannelijke gezondheid is vermoedelijk toch wel een tendens. Ook weer net zo’n specifiek vrouwengezondheidsprogramma (opsporen hartziektes bij vrouwen) op het journaal langs zien komen.Prima, maar waar zijn de specifieke mannencampagnes?

Dat vooral de mannelijke vruchtbaarheid wordt aangetast, voor een deel notabene met kunstmatig gefabriceerde vrouwelijke hormonen die via het afvalwater in het drinkwater terechtkomen nodigt uit tot een aantal cynische opmerkingen.

Volgens mij is het nog steeds zo dat mannen minder van hun pensioen consumeren dan vrouwen omdat ze nog steeds een jaar of twee minder oud worden. Hoogste tijd voor een zorgvuldigere analyse met actieplan m.b.t mannen en gezondheid. En misschien dat in het kader van de problemen met de pensioenfondsen vrouwen wat meer premie mogen betalen omdat ze er langer, meer van profiteren?

Of hebben de weekmakers ons al te zeer te pakken gehad?

En dit dus een mooie persiflage op Woody Allen

dossier mannenbeleid

autodate

28 maart 2009

Vrouwen vallen op de auto’s waar mannen in rijden. Mannen vallen op de lichamen waar vrouwen inzitten. Dat was ongeveer de teneur van een berichtje in de metro, en veel andere bladen.
Ik zou niet graag op mijn auto beoordeeld worden, bovendien doe ik aan autodate (autodelen) dus heb je zomaar kans dat dezelfde vrouw gewoon valt op verschillende mannen in dezelfde auto. Vrouwen zeggen ook niet graag op hun uiterlijk te worden beoordeeld, maar dat uiterlijk is dan in ieder geval nog wel van hunzelf.
Sommige auto’s lijken zelf dan weer vooral op vrouwen te vallen. Dat is weer een heel andere soort autodate

anti-feminisme

14 januari 2008

Zal je net zien. Schrijf ik (vorige post) even zo voor de vuist weg een pakkend verhaaltje over een vrouw, voel ik me gelijk schuldig. Ja kijkt u ook naar uzelf. Ik ben helemaal geen antifeminist, ik heb echt waar nog een zeker respect ook voor Anja Meulenbelt. In dat artikel van haar waaraan ik refereerde in mijn vorige post, schreeuwt ze om respect (door mannen naar vrouwen). Maar mooi geen brieven van mij beantwoorden. Ik altijd vrolijk groeten als ik haar tegenkom bij van Gennep of op het SP-congres, meer dan een formeel knikje krijg ik niet terug. Op haar weblog heeft ze me wel een keer toegelaten, maar daar werd ik direct op een hoop gegooid met “kwade vaders”, zonder verder op argumenten te reageren. Erg kwaad had ik me niet geuit hoewel ik dat eigenlijk wel had moeten doen. Niks respect van die kant dus. Maar ja je hebt wat over voor de vrouwen van deze wereld, je kropt je kwaadheid even op, tikt een keer extra hard je weblog in en besluit volgende keer dan toch maar precies te doen waar ze om vraagt die Anja. Gewoon kwaad worden, gewoon op haar eigen woorden terugpakken. Niks schuldig voelen. Weg daarmee.

en alweer een noot: voor de nuance wil ik nog wel melden dat Anja de verleiding heeft kunnen weerstaan om een stuk van mij en Rob van Altena te weren uit het boek “Ruimte voor mannen” Dat deed ze meer omdat ze dacht dat ons stuk toch wel tegen onszelf zou werken. zie hiervoor: kritiek van Anja.
mijn vorige post

%d bloggers liken dit: