Home

Niet van God verlaten

23 juli 2013

trektocht met de tent door de subarctische Hardangervidda

trektocht met mijn zoon Joshua met de tent door de subarctische Hardangervidda

Imposante steenpartijen, gletschertongen en watervallen. Maar ook nogal eens mist, regen en moeras, De muggen kwamen we gelukkig niet zoveel tegen als gevreesd. Maar mensen kwamen we soms ook twee dagen lang helemaal niet tegen. Tegen mijn verwachting was er bijna nergens bereik met onze mobiele telefoons. Dus ook geen 112 in geval van nood.”Van God verlaten” liet ik me bij thuiskomst tegen een kennis ontvallen. Maar niets is minder waar. Waar GSM zendmasten ontbraken hadden wij het te doen met het vertrouwen in de natuur, ons eigen kunnen daarin en een bekommerende blik van God (hoe die ook mag heten, Donar, Wodan kan ook) alomtegenwoordig vanaf al die bergtoppen waar geen GSM zendmasten aanwezig waren. Op elkaar aangewezen; ploeterend, soms even mopperend, maar vooral genietend en lachend.

In Noorwegen mag je zomaar overal kamperen en kampvuurtjes maken. En het water uit de vrije natuur is gewoon overal drinkbaar. Een ideale omstandigheid voor een hike met de tent op de rug van vader en zoon door de Noorse Hardangervidda. Zo ontdek je mossen die beter branden dan papier. En mossen die zachter zijn dan het lekke slaapmatje. Zo ontdek je af en toe bijzondere mensen, van veel nationaliteiten in de enkele hut die je tegenkomt, die je helpen als het nodig is en die je met plezier ook een helpend handje toesteekt.

En op het eind de zeebonk die ons in het mooie maritiem museum van Bergen op de laatste vakantiedag een mooie terugblik bezorgde. “Kijk daar op die foto, daar in Kvandall, stond mijn geboortehuis.” Hee dat is gezien vanaf Kinsarvik, waar wij de ferry namen. Maar dan op een foto uit de zestiger jaren. “In mijn jonge jaren moest ik 18 maanden van huis de zee op. Dat was niet te combineren met de liefde voor mijn toekomstige vrouw en het opvoeden van mijn kinderen.”
Het leek erop dat zijn, mijn liefde voor vaderschap ons ontmoetingspunt was. Noren zijn niet de makkelijksten om contact te maken, maar ze hebben een ziel die ik op het eind nog even mocht ontmoeten.

foto’s

Germanen

18 juli 2012

De regen viel best mee, maar toch handig zo’n groot blad (hoe heet die plant eigenlijk?)

Hermann de Germaan ging ons voor op het naar hem genoemde pad. Waar hij de Romeinen als een soort Duitse Asterix in de pan hakte leverden wij slag met toch wel af en toe wat hoogteverschillen van over de honderd meter. Maar vooral spectaculair was het gewicht van tent, slaapzakken en matjes dat we op onze rug meevoerden. Ook spectaculair was de vriendelijkheid en behulpzaamheid van al die Duitsers onderweg. Ik moest af en toe onderweg denken aan de moeite die ik, toen ik zo oud was als Joshua nu,  had gedaan om mijn tweedaagse hike afgetekend te krijgen in mijn verkennersboekje (scouting heet dat nu). Joshua is met deze driedaagse hike al vast ruimschoots geslaagd.

niet-slaapfeestje

2 november 2010

deur yurt

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Jongens (ja ik ben zo seksistisch ze op een hoop te gooien, ook al zitten er twee meiden bij), met zijn achten kunnen jullie heel veel zien en heel veel bedenken, maar je moet dan wel goed samenwerken. Een moeilijke door papa uitgezette speurtocht in het donker uitlopen naast sloten en door bossen, dat kan tegenvallen. Meer dan gepland hielp ik ze op weg, maar ook meer dan gedacht ontwikkelden zich allerlei onbedoelde sporen tot waanzinnig ingewikkelde gedachtenconstructies alsof ik het zo ingewikkeld gemaakt kon hebben.

Na een paar heftige blogs over de duistere kanten van de sociaal-psychologische ontleding van het menselijk handelen nu dus een stukje praktijk in de serie dagelijks vaderschap. Het is opmerkelijk hoe een grote groep zichzelf dwars kan zitten bij de uitvoering van een taak. Ik wist het, maar het is intrigerend om te zien dat zoiets veel hardnekkiger is dan je met een simpele waarschuwing kunt voorkomen.

Zelfs toen ik onderweg een keer uitlegde dat sommige mensen die goeie ideeën hebben nu eenmaal niet zo hard schreeuwen als een aantal anderen met mogelijk veel slechtere ideeën leek de gerichte hint niet direct aan te slaan. En ik met mijn leermeesterigheid dus ook niet direct.

Maar het is natuurlijk wel heel gezellig in zo’n grote groep, als het goed gaat dan. De verjaardagsparty van mijn zoon is altijd een heel gezellige groep, troep zo je wilt. Tot wel ergens half vier in de nacht in de mongoolse yurt die ook nog eens door de tijdsverschuiving naar de wintertijd extra lang was. Eigenlijk geen slaapfeestje maar meer een niet-slaapfeestje

%d bloggers liken dit: