Home

vader versus bitch?

12 oktober 2008

De Amerikaanse presidentsverkiezingen gaan natuurlijk óók over vaderschap, al zal het híer niet altijd opvallen. Zeker de vice-presidentskandidaten Sarah Palin  en Joe Biden hebben op dat gebied hun eigen achtergrond.

Sarah heeft haar macht als gouverneur van Alaska misbruikt om de ex van haar zus eruit te werken.  Dit feit wordt zelfs erkend door republikeinen in haar home-state Alaska. Het is voor veel gescheiden vaders geen onbekend fenomeen. Een hele sociale omgeving wordt tegen je opgezet. Ik kan er over mee praten. Net als veel politiek machtsmisbruik door mannelijke politici in het persoonlijke vlak komen nu dus ook de vrouwelijke politica bovendrijven die er hun hand niet voor omdraaien. Opvallend is wel het agressieve karakter van Palins aanval op haar voormalige zwager.

Joe Biden is als alleenstaande vader geconfronteerd met een uitdaging die een voorbeeld kan zijn voor anderen en laat zien dat vaderschap méér is dan sperma plus recht.  Het woord vaderschap kan alleen bestaan als je er een band mee probeert aan te duiden. En die band is ook sociaal en emotioneel.

Anderzijds, lees ik net op de pagina van de goed geïnformeerde vaderschapscolumnist Glenn Sacks, heeft Biden zich druk gemaakt voor het invoeren van de amerikaanse pendant van het huisverbod, dat ook hier net door het parlement is gejast. De praktijk van dat huisverbod is het aanpakken van (mogelijke, onbewezen) huiselijk geweld waarvan verondersteld wordt dat het per definitie door een man is gepleegd.Ook al is dat vaak niet zo.

Joe Biden wijkt niet af van andere goede vaders die maatschappelijk toch menen het kost wat kost voor vrouwenpunten op te moeten nemen en niet hun eigen positie als vader gebruiken om meer inzicht te krijgen in de maatschappelijke ins en outs van het vaderschap.

Links of rechtsom (anders dan Bos bedoel ik dit nou eens echt letterlijk), blijft het een tour om vaderpunten in verkiezingen te scoren. Maar als het op B-niveau aan de orde is in de strijd om het Amerikaanse presidentschap mag het nu wel eens naar het A-nivo worden getild.

meer info huiselijk geweld
blog Glenn Sacks

slaagverwekkend m/v

29 augustus 2008

…… is het ego goed gekwetst dan dient
er op de wang gepetst
de tweede klap die is echt raak
midden op de onderkaak
ach wat dreunt het nu toch lekker
op de kin van je verwekker……….

Zeer terecht heet het boekje, waar ik dit gedicht met de titel “vaderdag” uithaalde, “mannenhaatverzen”. Het verscheen in 1992. Dat is dus ruim na de tachtiger jaren waar we zo nodig een discussie aan moeten wijden. Ik ben niet van de soort die vindt dat het nu maar weer eens tijd wordt om terug te slaan. Nee, het wordt hoog tijd om als seksen vredig naast elkaar te leven, en elkaar níet op de bek te slaan. En zeker zouden wij niet moeten accepteren dat váders en móeders elkaar verrot slaan.

Hoewel het boekje enigszins cynisch therapeutisch aandoet, zegt het iets belangrijks over die tijd en nog over de tegenwoordige tijd óok. Vaderhaat ís namelijk een maatschappelijk verschijnsel, mede vorm gegeven door die Femke van de romantiseringen (sic). En dit soort haat is met deze woorden ook in de praktijk gebracht. En wat mij persoonlijk betreft met een hoogtepunt in, alweer, 1992.

MANNENHAATVERZEN, Amsterdam 1992, De Bonte was geschreven door Marijke Ekelschot

Ja als je zorgvaders hebt moeten er ook wel zorgmoeders bestaan. Maar wat hoor je erover? Soms zijn deze moeders be-zorgmoeders en dan hoor je er wel van. Ze blijken ongeveer hetzelfde na te streven als zorgvaders, dikwijls ook dwaze vaders te noemen. Zo zijn ze bijvoorbeeld tegen huiselijk geweld. En om te laten zien dat ze dat serieus nemen hebben ze niet een moeder maar een vader als voorbeeld genomen als slachtoffer van Huiselijk geweld. En dat voorbeeld ben ik….! Er wordt gememoreerd dat ik bovendien nog een valse aangifte van huiselijk geweld tegen mij kreeg te verduren.

Omdat ze toch al bezig waren hebben ze mij al doende ook nog een paar andere pluimpjes in mijn reet gestoken. Zo heb ik volgens hun site capaciteiten als wetgever. Dat heeft te maken met mijn aandeel in het tot stand brengen van een motie over gelijkwaardig ouderschap van Jan de Wit. Jammer dat ik niet echt wetgever ben. Anders had ik deze moeders kunnen helpen hun te realiseren dat gelijkwaardig ouderschap geen zaak is van na scheiding alleen, dat juist moet worden nagestreefd dat vaders overal en te alle tijden gelijk behandeld worden als moeders en dus de kans krijgen deel te nemen aan de opvoeding van hun kinderen. Ik ben dan ook net als deze groep falikant gekant tegen het wetsontwerp van Donner. (zie link hieronder)

Wat ik prettig vind is dat op hun site alles is onderbouwd met allerlei linken waaruit ook precies blijkt wat ik hierboven reeds beschreef. Eerst stond er overigens wel een foutje op. Namelijk dat ik ook voor de rechter zou zijn geweest in verband met huiselijk geweld. Nee zo erg is het niet geworden met die valse aantijgingen. Gelukkig werd deze overdreven aanval op de moeder van mijn kind direct rechtgezet. Wel jammer dat ze mij ( en de vaderbeweging) betichten van van een incestueuze relatie met de SP. Maar gelukkig blijkt elders op hun site dat het ze toch al is opgevallen dat ik bepaald geen incestueuze verhouding heb met mensen als Quik-Schuijt en Anja Meulenbelt (senatoren voor de SP).

Het valt me de laatste weken op hoe vaak ik door moeders in distress wordt gebeld in verband met het feit dat dat ook zij slachtoffer kunnen zijn van het ouderverstoting. Ik denk dat die moeders van die club bezorgmoeders die moeders doorsturen. Heel goed gezien van ze. Als het enigszins kan maak ik in de ondersteuning net zomin onderscheid tussen vaders en moeders als deze club dat doet op hun site.

manifest tegen Donner’s voorstel

Huiselijk

17 mei 2008

slachtoffer manDe term voor huiselijk geweld zou te gemoedelijk klinken. Daar is Nederland volgens Professor Römkens al eens voor op de vingers getikt. De Nederlanders koppelen namelijk iets gezelligs aan de term huiselijk. Mij lijkt dan dat je juist de schrijnende woordcombinatie die je nodig hebt, te pakken hebt. Geweld is namelijk nooit gezellig. Hoe je op het idee kunt komen dat het woord huiselijk daar iets af kan doen, daar moet je toch echt de unieke professor huiselijk geweld voor zijn.

Maar afin, blijft natuurlijk een serieus probleem. Dat serieuze aandacht verdient. Bijvoorbeeld door te refereren aan onderzoeken als je er iets over zegt. Maar in het interview dat Römkens aan Trouw gaf zie ik geen enkele referentie bij haar bewering dat 80 procent van de daders mannen zijn. Mannen zijn namelijk veel vaker slachtoffer dan zij stelt.
Maar mannen hebben volgens haar pas een probleem als ze schreeuwend van ellende voor blijf van mijn lijfhuizen staan, die ze ten eerste nooit kunnen vinden en waar ze ten tweede nooit in komen.

Wel donderdagavond een film op netwerk waarin wel over huiselijk geweld tegen mannen wordt gesproken en waar aan de orde komt dat per jaar 20 mannen overlijden aan de gevolgen hiervan. Overigens ook zonder referentie, moet ik toegeven. Onder deze post wil ik ruim voorzien in die leemte aan referenties.

Vrouw krijgt volgens Römkens de meeste klappen
dossier huiselijk geweld op papa.nl.nu
mannenmishandeling in Netwerk

Nee, dit gaat niet over veronderstelde escapades van onze koningin. Vreemd gaan is meer een issue bij mannelijke getroonden geloof ik. Dit is over de goede-manieren-rubriek van Beatrijs Ritsema in Trouw. Beatrijs geeft daar adviezen over hoe we met elkaar om zouden kunnen gaan.

Zoals deze: “Eigenlijk hoort de man de vrouw een huwelijksaanzoek te doen en niet andersom. Als u mij eerder om raad had gevraagd, zou ik gezegd hebben: ’Ga niet met hem samenwonen, voordat hij u ten huwelijk heeft gevraagd.” en in het zelfde antwoord: “Hij staat niet open voor uw hints op het huwelijk. Dat betekent dat hij bindingsangst heeft.”

Beatrijs ziet mannen meer als mannetjes. En daar is ze niet de enige in. En sommige mannen weten ook geen ander antwoord meer te bedenken, op de feminisering van de maatschappij, dan zichzelf maar heel klein te maken.

Het is van de zotte om zomaar bindingsangst te veronderstellen bij iemand die niet trouwt. Het is zelfs de vraag of het om angst gaat. Maar zelfs als het om angst zou gaan dan kan dat niet per order worden opgelost. Ook hoeft angst nog geen bindingsangst te zijn, het kan ook de angst zijn om ondergesneeuwd te raken. Ik haal hier Beatrijs zelf maar even aan: “Hij is allang gemodelleerd in een nieuwe gedaante en op maat gesneden naar de specifieke behoeften van zijn eigen vrouw met haar unieke dressuurprogramma” (1997 HP). Sinds 1997 is daar nog bijgekomen de mogelijkheid om mannen zonder veroordeling het huis uit te zetten. En helaas is Beatrijs er nu blijkbaar toe overgegaan om het dresseren zelf ter hand te nemen.

Een enigszins terechte angst dus. Overigens hoef je om te trouwen tegenwoordig niet meer samen te wonen; dus dat scheelt dan weer. Sommige mannen weigeren om onder de huidige condities samen te wonen of te trouwen. Ze staken.

zie ook een eerdere post over marriage strike enzo

het verhaal van Beatrijs

Een tijd heb ik gedacht dat De twee Beatrijzen in dit blog gewoon niet dezelfde waren. Ten onrechte.

meta tinguelyWat moet een kunstenaar die allemaal draaiende dingen maakt met raceauto’s? Een goede vraag van mijn zoon Joshua. Hij raakt direct hét punt waar het om draait bij Jean Tinguely; de zinloos lijkende beweging, of misschien beter gezegd de doelloze beweging. De obsessie van Tinguely voor autosport refereert aan de doelloos draaiende beweging.

Mijn tocht met mijn zoon door Rotterdam eergisteren was ook misschien zo’n doelloze maar zeker niet ledige zwerftocht langs een paar mooie dingen van onze nationale havenstad. Van de kunsthal met Tinguely via euromast en duistere haventerreinen in striemende sneeuwkou tot een pannekoekenhuis in…jawel de pannekoekestraat (het aantal nnn zij mij vergeven). Zo’n tocht met mijn zoon is meer een ervaring (voor hem en voor mij) dan dat het een doel dient hoewel het ondertussen natuurlijk grote opvoedende waarde heeft. Op zo’n manier komt de kunst van Tinguely dicht bij opvoeden.

Met mijn zoon vuurwerk afsteken komt al weer wat dichter bij het randje van zinloos+doelloos, maar toch mooi. Zelfs bij een zicht van 1,5 meter. En er zit ook iets opvoedbaars aan vast. Bijvoorbeeld dat hij nooit bij de kinderen gaat horen die hun eigen ouders met geweld tegemoet treden ( volgens de media vooral zoons) of die een basisschool in brand steken (22 maar liefst dit oud en nieuw). Soms lijkt het of de jeugd zijn opvoeders pakt of daar terugpakt wat ze elders aan waardigheid hebben moeten inleveren. Of is het het voorbeeld van een overheid die zelf zoveel kapot maakt? Of is het vermeende doel te weinig een beleving geworden (het vertechnocratiseerde, en niet op jongens gerichte, onderwijs)

Alles van waarde is weerloos (Lucebert) lazen we onderweg weer ergens op een gebouw in Rotterdam. Zou alles van waarde ook doelloos zij?

kunst en vaderschap
tinguely en de genderverhoudingen

hier ook nog maar een filmpje van iemand anders ingebed. Had zelf ook een aardige film, maar waarom dubbel werk?

een schreeuw

4 september 2007

Een schreeuw om vrijheid. Cry freedom; een film tegen apartheid. In de film worden kinderen misbruikt om ouders onder druk te zetten. Kinderen krijgen via een mooi T-shirtje zwavelzuur( oid) op hun gezicht. Een trucje van de agenten van de apartheid. Dat doen we hier niet. Ze zetten daar ook mensen zonder vorm van aanklacht in de gevangenis. Dat doen we hier niet.

Wel dus. Kinderen worden tegen hun ouders opgezet. Niet zozeer door de andere ouder maar door instanties. Instanties die niet functioneren, maar wel steeds meer geld krijgen. En nog sneller ingrijpen tegen ouders, lees ik vandaag jawel. Terwijl juist het ingrijpen van de overheid de slachtoffers als Savanna schept.

Mannen die binnenkort zonder aanklacht hun huis uit worden gezet zonder verweer. Omdat ze geweld zouden hebben gebruikt. Idem dito trouwens voor opgesloten vermeende terroristen. Ook mensen van Father4 Justice worden vervolgd.
Soms denk ik dat ik niet mag vergelijken. Maar het is onontkoombaar. Hoe gruwelijk het toen ook was. We mogen nooit denken dat we hier wel in de perfecte democratie leven. Die illusie is trouwens een verzwarende omstandigheid voor het beleven van het onrecht.

Zouden er veel mannen zijn die helemaal niet meer willen samenwonen met vrouwen? Dat vroeg ik me af naar aanleiding van een enque die ik gevraagd werd in te vullen over het beleid rond huiselijk geweld. Ik signaleer een gevaar in verband met de komende wettelijke mogelijkheden tot uithuisplaatsing van veronderstelde daders van huiselijk geweld. Vrouwen zijn bijna net zo vaak als mannen daders. Ze zullen echter niet worden aangepakt omdat het bestaan van vrouwelijke daders in de politiek en praktijk van alledag simpelweg wordt ontkend.
En zou het dan ook zo zijn dat meer kinderen slachtoffer worden van vrouwen die ondertussen doorgaan met het mishandelen van kinderen. Omdat die mannen inmiddels op valse projectieve aangifte van de vrouw uit huis zijn gezet en zij dus vrij spel hebben naar de kinderen? Volgens alle onderzoeken die ik ken zijn het meestal vrouwen die in het gezin kinderen mishandelen.

%d bloggers liken dit: