Home

Machinegeweer of wetenschap

10 november 2013

Gebaseerd op een uitspraak van Ed Spruijt

Man gijzelt dochter met machinegeweer/ wetenschap pervers. Deze week kwamen op dezelfde dag 2 bijzondere berichten langs die niet alleen te denken geven maar ook best wat met elkaar te maken hebben als je er even over doordenkt. En doordenken doe ik graag.

Meneer Miedema van de Universiteit Utrecht vindt dat de wetenschap teveel blootstaat aan ‘perverse prikkels’. Bijvoorbeeld bij promoties. Om maar te produceren en geld te vangen van de overheid worden promoties er nog al eens doorheen gesleurd. Een andere belangrijke perverse kwestie zijn de derde geldstromen. Zogenaamde wetenschappers, soms al jaren geleden gepromoveerd verdienen geld voor zichzelf en hun Universiteit door onderzoek voor derden te doen. Liefst een beetje zo dat die derden er een beetje blij van worden. Zo deed Dhr Spruijt onderzoek voor de Raad voor de Kinderbescherming. Daarbij liet hij zich liever niet op de vingers kijken door zijn peers (medewetenschappers). Zijn begeleidingscommissie bestond alleen uit vertegenwoordigers van zijn opdrachtgever. Het is niet onbelangrijk om dit feit deze week nog een keer te memoreren. Soms denken wij namelijk dat alleen de medische wetenschap een kwestie van leven of dood kan zijn. Maar al te vaak speelt rond scheidingen tussen vaders en kinderen hetzelfde. Leven en dood. Ouder-en kind dodingen. Familiedrama’s. En voor onderzoeken daarover moet je bij Spruijt zijn. Althans dat denken de meeste media. Of anders bij mevrouw Groenhuijsen. En wat krijg je dan als die aangestuurd worden door hun eigen perverse (ik neem de term maar even over van Miedema) belangetjes? Dan krijg je dat ouders met zoveel woorden in de grond worden getrapt ze worden gedwongen aan verplichte zelfvernedering te doen (zie links en plaatje), speciaal vaders.

In zijn perverse onderzoek van 2003 schreef Dhr Spruijt, je moet het lef maar hebben, dat Dhr Gardner, de internationaal gewaardeerde duider van Ouderverstotingssyndroom, een ´hired gun’ is, een huurmoordenaar dus. Ik weet niet precies hoe letterlijk Spruijt dat toen bedacht, maar dat inhuren dat laat ie zichzelf nogal doen kun je zeggen. En misschien kun je het na het oplossen van zijn projectie zelfs wel vrij letterlijk uitleggen. Misschien is Spruijt wel het machinegeweer waar sommige ouders mee schieten. Zoiets van; “van meneer Spruijt moet jíj door het stof; nietes jíj moet door het stof. Per saldo besluitend zichzelf dan maar om te brengen. En hun kind. Heel erg en ook verwijtbaar. Maar niet alleen aan die ouder, maar vooral ook, en in multiple vorm aan mensen als Spruijt.

Miedema kan dichtbij, op zijn eigen universiteit het heft ter hand nemen. Zo dichtbij zit Spruijt. Ik probeer deze week een mooie open brief te maken voor Dhr. Miedema waarin ik mijn best zal doen mijn verhaal voor de zoveelste keer nog eens goed te verwoorden. Hopen dat het een keer doorbreekt. En dat daar geen verdere familiedrama’s voor nodig zijn.

Dossier vaders en wetenschap
U kunt de afbeelding bij dit blog kopen als kaart.

Zie ook ons interview met Dhr Spruitjes-van de Wijs

Advertenties

Isaac’s familiedrama

10 september 2013

abraham en isaac; his fathers hand was trembling

Abraham en Isaac; his fathers hand was trembling © Joep Zander

“Wat gaat vader nu doen vroeg ik mijzelf af. Bang was ik niet; vader zou er wel een reden voor hebben, al begreep ik niet wat hij van plan was.” (kinderbijbel Cramer -Schaap)

Je vader zal maar met een mes klaar staan om je te doden in opdracht van God. maar gelukkig vaders hand beefde. Was dit wat God wilde vroeg zijn vader zich steeds weer af. Maar ook; was dit wat hij zelf wilde? Juist op dat moment……

Nee dit ging eigenlijk niet over het familiedrama in Schoonloo, maar over Abraham die volgens de bijbel zijn zoon Isaac zou moeten offeren aan God. In opdracht van God. Pas op het laatste moment bracht een engel de boodschap dat dit niet door hoefde te gaan. De les uit deze geschiedenis is een heikel punt voor theologen. Zelf zie ik in dit verhaal dat God’s wil geen excuus is voor eigen verantwoordelijkheid. Behalve dat de bijbelse God (per saldo) niet wil dat er kindoffers gebracht worden, wil God Abraham ook niet ontslaan van zijn eigen verantwoordelijkheid om  uit liefde te handelen. Deze wilsparadox valt samen in de bevende hand van Abraham. De vraag of Abraham zoals in veel familiedrama’s na het doden de hand aan zichzelf had kunnen slaan kunnen we gelukkig nu buiten beschouwing laten.

Kinderen dreigen in de bijbel wel meer het slachtoffer te worden. Zo dreigde koning Salomon een kind doormidden te hakken om zo de ware aard van de vechtende “moeders” boven tafel te krijgen. De vrouw die koos voor de liefde voor haar kind en haar kind niet doormidden liet hakken won dit pleit. Niet door een goed peidooi, maar door liefdevol gedrag.

Wij mogen onze kinderen niet offeren voor wat voor idee of gevoel dan ook. In die zin valt de vader in het familiedrama in Schoonloo wat te verwijten. Ook wanhoop is geen excuus voor eigen verantwoordelijkheid.  Maar ik pleit ook voor begrip voor menselijk drama. Menselijk drama wordt vaak veroorzaakt door institutioneel geweld. Dat institutioneel geweld is in dit soort gevallen vaak het contra salomonswijsheid handelen van rechters en aanverwanten die kinderen al de vernieling in helpen voordat een vader of moeder tot deze wanhoopsdaad overgaat. Dit door ze juist toe te wijzen aan de ouder die het kind wel als bezit beschouwt (en dan nog met een grote voorkeur voor de moeder).

Leonard Cohen schreef en zong ooit het lied The story of Isaac waarin de volgende passage opvalt: You who build the altars now to sacrifice these children, you shouldn’t do it anymore. Diegenen die in deze tijd de kinderen op de slachtbank leggen. De wetenschappers, jeugdzorgers en rechters die weigeren om met een blik van liefde te kijken en vals uit naam van Salomon juist wel kinderen op het altaar leggen om ze doormidden hakken, geestelijk mishandelen van kinderen mogelijk te maken, mogen zich eens bezinnen op de gevolgen hiervan.

Salomon en de Gordiaanse knoop
artikel over infanticide (nog steeds meer iets wat moeders doen trouwens)

Ah, ik ben het eens met Petra, wie doet er nog meer mee?

Ah, ik ben het op dit punt eens met Petra, wie doet er nog meer mee?

Ook met een jeugdzorgdirecteur kun je een leuk gesprek hebben, als je even je aversie over hun desastreuse optreden op een apart vuurtje zet. Gisteren was ik in debat op 2. Veel gezegd, maar ook aan veel dingen niet toegekomen. Het merkwaardig eenzijdige beeld dat het programma schetste bijvoorbeeld waarbij moeders de goede ouders en vaders de kwade ouders zijn. Terwijl kindermishandeling en kinderdoding meestal door moeders wordt gepleegd. Vaders zijn eigenlijk eerder een garantie tegen mishandeling.
Hét moment van de avond viel eigenlijk na de uitzending toen advocate Petra Slingenberg en ik een rondje gingen maken om nog meer debatdeelnemers achter het voorstel van Petra te krijgen om te werken aan vroegtijdige afspraken over ouderschap. Afspraken dus die ook afdwingbaar moeten zijn. Petra had daar een uitwerkt beeld bij. Zelf heb ik dat ook eerder voorgesteld in het Nederlands Juristenblad en in Pedagogiek. Het is ook in beginsel terug te vinden in de Internationale verklaring van Langeac. Martin Sitalsing van jeugdzorg Groningen zegde direct zijn  volledige medewerking toe. Over een paar maanden kunt u een geheel nieuwe campagne verwachten. Wat mij betreft met de volgende hoofdlijnen:

– Ouders maken altijd afspraken over de opvoeding
– Zo mogelijk voor, maar uiterlijk bij het begin van de zwangerschap.
– De afspraken worden gespecificeerd voor verschillende relatiecondities ( zeg maar voor en na scheiding)
– Er wordt gestreefd naar juridische inbedding en afdwingbaarheid van die afspraken (Petra stelde voor bij de huwelijkse voorwaarden, samenlevingsovereenkomst of gezamenlijk gezag aanvrage.
– Erkenning van het kind door de biologische vader maakt het mogelijk dit ook in alle gevallen van ouderschap toe te passen.
– Het is aanbevelenswaardig deze afspraken te laten meeondertekenen door getuigen van beide ouders.
– Deze getuigen kunnen beloven om eventueel te helpen bij het oplossen van conflicten tussen de ouders. Bijvoorbeeld door het vormen van een arbitragecomite.
– Het verdient aanbeveling het tekenen van deze afspraken op te tuigen met een feestelijk ritueel.

Waarom duurde het zolang voordat dit soort ideeen doordringen?  Afin nu aanpakken daar gaat het om!

Afspraken over afspraken; U hoort er nog van. Afgesproken!

Over vroege zorgafspraken in 1998 met Frenk van der Linden
In hoofdartikel Algemeen Dagblad vertel ik dat dit nog beter zou zijn dan een ouderschapsplan op het moment dat het mis gaat.
Mijn eerdere artikeltje in het Nederlands Juristen Blad plus 3 stukjes uit de polemiek hierover met Ed Spruijt in het blad Pedagogiek. 
De Internationale verklaring van Langeac
Visie van Hans Crombrugge op afspraken idem
De uitzending terugzien
interessant commentaar van Nico Mul
mening van Peter Prinsen over de kwestie van de broertjes

En hoe ging het verder: Jeugdzorg wil niet (tegen het eind) en   https://joepzander.wordpress.com/2013/12/11/perverse-prikkels/

– complete analyse van het gebeuren rondom debat op 2

%d bloggers liken dit: