Home

In deze mooie kerk sprak Richard Gardner 20 jaar geleden………Gisteren had ik een afspraak met Petra v.d. Hoeck die in België actief is op het gebied van ouderverstoting. Omdat Breda ergens in ons midden ligt spraken we daar af en tsja de Grote kerk is een mooi markant ontmoetingspunt. Pas op het laatste moment drong tot mij door dat dat precies de plek was waar ook weer bijna precies 20 jaar geleden Richard Gardner een toespraak hield voor een paar honderd justitieambtenaren, hulpverleners en ouders.

In 1998 stelde ik als adviseur van de Stichting Kind en Omgangsrecht voor om bij omgangsproblematiek meer te focussen op de positie van kinderen en om in het licht daarvan onze aandacht te richten op Parental Alienation Syndrome. (zie notulen). Dit leidde ertoe dat we samen met het Platform SCJF en het Ministerie van justitie Gardner naar Nederland lieten komen. waar hij op 24 juni 1999 een toespraak hield in de Grote Kerk van Breda.

Gesprek tussen mij en Richard Gardner in Breda  23 juni 1999

De avond ervoor mocht ik Richard Gardner nog persoonlijk spreken. Ik stelde hem wat vragen over de gendergerichtheid in zijn woord “Grootmoederswijsheid” wat hij in zijn grondleggende boek over PAS gebruikte.

We zijn nu twintig jaar later en in een uitgebreide ontmoeting passeert veel van de geschiedenis van de herkenning van ouderverstoting de revue. Van het eerste boek dat ik in 1999 samen met Rob van Altena uitbracht tot de onverkwikkelijke herrie waar we als beweging elke keer, als ware het onvermijdelijk, in verzeilen. Hoewel het makkelijk is om te verifiëren wat voor onwaarheden clubs als Vader Kennis Centrum ( notabene de opvolger van de eerder genoemde stichting Kind en Omgangsrecht) produceren moet ik toegeven vooralsnog in gebreke te blijven bij een aantal andere verhalen die ook overigens wat minder eenvoudig zijn te traceren al was het maar omdat ik in de afgelopen jaren heb geleerd dat je zelfs, of moet ik zeggen juist, rechterlijke uitspraken en schrijfsels niet kunt vertrouwen.

Voor dit gedoe heb ik een andere oplossing voor ogen dan Petra. Petra wil zich exclusiever blijven richten op voorlichting en getraumatiseerde ouders enigszins mijden.

Petra en ondergetekende op de plek waar eens Gardner zijn toespraak hield

Mijn doel is om juist getraumatiseerde ouders te leren dat als je je energie niet richt naar degenen die deze ongein aanrichten je inderdaad onvermijdelijk je energie op elkaar bot gaat vieren. Natuurlijk is er niets mis met voorlichting, en dat heb ik met 3 boeken en vele artikelen en lezingen over ouderverstoting ook gedaan sinds 1999. Maar daar kan het niet bij blijven. Petra en ik delen de weerzin tegen het plegen van karaktermoorden met de bekende narcisme en borderlinestempeltjes. Onze passie voor het horen van volwassen geworden kinderen van ouderverstoting delen we. Ik heb dat onder andere gedaan in mijn boek Moeder-Kind-Vader, een drieluik over ouderverstoting uit 2004. Petra is haar boek momenteel aan het schrijven.

Onze ontmoeting stond in het teken van het gebruik van kunst als een van de wegen naar herkenning. Voor de uitvoering van de plannen van Petra daarover is nog even tijd nodig. Het was een waardevolle ontmoeting met veel open eindjes en wellicht ook veel ( al dan niet) open wonden, mijn eigen verwondingen niet te na gesproken. 

Ik heb nog wat pagina’s met historische achtergronden bijgewerkt:

De speech van Gardner in 1999

In Memoriam Richard Gardner

 

Advertenties

Natuurlijk…….

31 mei 2017

‘Het huwelijk, a comedy of errors’ van Peter Hoefnagels. Nog nooit ervoor en erna heb ik zoveel markeringen op een pagina gemaakt. Peter Hoefnagels bedoelde dit natuurlijk ook te schrijven voor buiten-huwelijkse toernooivelden.

Ik kan hier veel over vertellen. Hoe ik dit boek van Hoefnagels bij de lurven greep om mij op te richten tegen de waanzin van kinderbescherming nadat ik in het jaar waarin dit geschreven werd het contact met mijn dochter verloor. Hoe het in citaten terug kwam in de eerste artikelen die ik schreef. Hoe die zin van Hoefnagels, frustratie van omgang is een misdaad, terugkwam in een groot Volkskrantartikel.

Peter waarschuwt terecht tegen psychologiseren. Maar vandaag de dag wordt dat psychologiseren met groot enthousiasme overgenomen door de klanten van jeugdzorg en kinderbescherming zelf. Onder leiding van ene mijnheer Childress probeert iedereen om het hardst te schreeuwen dat de ander een narcist en/of een borderliner is. Tegen mij zijn dat soort kwalificaties, en nog veel meer, ook gebruikt om mij klein te krijgen. Natuurlijk zonder enige diagnose en volstrekt ten onrechte. Een wapen, gewoon omdat het kan. Ook toen het VKC mij de jury van de vaderdagtrofee m/v, die ik zelf mee bedacht, uit wilde gooien is dat wapen ingezet. Uiteindelijk ging het natuurlijk erom dat ik liedjes zong en op een bakfiets reed. Dat dat wel leuk maar niet verstandig zou zijn en zou getuigen van een verderfelijke neiging om de progressieve, zorgende vader uit te hangen.

Mensen stop met die waan-zin. Pak verkeerd handelen aan (ah nee niet dat liedjes zingen). Van de andere ouder, van de Raad. Pak crimineel gedrag aan, criminaliteit is verwijtbaar. Pak die rechters aan die in elke uitspraak valsheid in geschrifte plegen en in de meeste gevallen gewoon kinderen mishandelen. Dat doen ze misschien ook wel als verstopte narcist of borderliner en soms denk ik wel eens stiekem dat die Childress……. maar dan steek ik mijn wijsvingertje tegen mijzelf op. Ik snap hoe makkelijk het is om zo te diskwalificeren, maar ik doe er niet aan mee.

En natuurlijk; probeer je eigen zwakheden onder ogen te zien! Maar diskwalificeer jezelf niet. En doe die ander ook niet wat u niet wilt dat u geschiedt. Heb een keer lef en pak aan wat aangepakt moet worden!

zie ook

plaatje van Jacob Vos

plaatje van Jacob Vos

Psychiater Dirk De Wachter vindt dat de hele wereld aan borderline lijdt. Leegte en relatieinstabiliteit alom. Het is meer een kwaal van de wereld dan van het individu. De Wachter blijkt een nieuwe adept van de anti-psychiatrie waar ooit Szasz en Foudraine groot in werden. Vooral de breuk tussen kinderen en vaders, de symbiotische verhouding met hun opvoeders (het moederlijke?) draagt bij tot een dol draaiende wereld. Meer identiteit, meer hechting, meer traditie, meer hiërarchie en vooral meer zingeving zullen ons verder moeten helpen. Borderline schiet naar tien procent prevalentie in de bevolking, ADHD mag er ook wezen en lijkt een ziekte die samenhangt met vaderloosheid. Nu voegen we steeds nieuwe psychiatrische ziektes toe aan de lijst. DSM 5 komt in mei uit met een weer langere lijst, ondanks dat ouderverstotingssyndroom er niet aan is toegevoegd. Juist erkenning van dat laatste was voor een deel een antwoord geweest binnen De Wachters vakgebied op de misdaad loyaliteitsmisbruik die op voet van oorlog staat met een veilige hechting. Ik ben benieuwd of De Wachter voor opname van PAS/PAD in DSM-V is Toch ervaar ik het ook zelf als een spanningsveld om in een lobby actief te zijn voor het opnemen van PAS/PAD (ouderverstoting) in DSM-5 terwijl ik tegen psychiatrisering ben. Ik probeer in de discussie dan ook steeds de maatschappelijke component te benadrukken. Het is de maatschappij die ouderverstoting genereert. Eergisteren sprak ik er nog over met antropoloog Dirck van Bekkum die op diezelfde lijn zit. We moeten weer met de familie optrekken en de staat binnen de lijnen manen. Nog een opgaaf voor de volgers van dit blog die graag wijzen op borderlinesymptomen bij moeders die hun kinderen opeigenen. Leg het niet alleen bij ouders neer, maar kijk met Dirk de Wachter naar de maatschappelijke component. Vaders en moeders hebben in deze maatschappij hechtingsproblemen opgelopen. We zullen die dwaze structuren erachter in de kraag moeten grijpen. Niet de mensen die er de dupe van zijn. Moeder-Kind-Vader.

Vrij Nederland interviewt Dirk de Wachter
Mijn Engelse artikel over de maatschappelijke kant van Ouderverstotingssyndroom

%d bloggers liken dit: