Home

Ik ben er graag als de kippen bij om door mij gevraagde veranderingen in iemands gedrag met applaus te begroeten. Helaas hoor ik vaak pas laat van dat soort aanpassingen. Naar het schijnt heeft De Ruiter een manonvriendelijke opmerking ergens op haar site (volgens A M v M) ingetrokken. Deze opmerking staat elders op mijn blog gememoreerd in de weergave van een mail van AMvM. Blijkbaar heeft de druk vanuit ondergetekende en Ivo en AMvM tot deze nieuwe inzichten geleid. Het zou prettig zijn als De Ruiter deze aanpassing wat meer publiek maakte. Vooral omdat ik een van de mensen ben die nogal furieus is op dit soort misandrische uitvallen en betrokken ben bij een klacht tegen de Ruiter die hiermee verband houdt. Mijn kennis in deze baseer ik nu op indirecte mededelingen. Overigens staat voor mij (en in haar uitspraak het CvB van de Universiteit Maastricht) nog steeds vast dat de Ruiter over de schreef gaat met haar onderzoeksaanpak en geestelijk geweld pleegt. Ook haar tuchtrechtelijke terechtwijzingen hebben dacht ik niet tot nieuwe inzichten bij haar geleid. En voor de duidelijkheid memoreer ik nog maar even dat kritiek op haar onderzoeksmethode niet in alle gevallen wil zeggen dat de uitkomsten van dat onderzoek niet toevallig juist kunnen zijn. Zo denk ik net als Corine de Ruiter dat mediation niet helpt. Tenminste niet onder de huidige vuige condities van (niet)rechtshandhaving.

Ik hoor graag nader van Corine de Ruiter.

Advertenties

In my best English: (sorry for the possible mistakes; please inform me, will be improved) (till now only published on this blog)

Repression by Maastricht University

Dear foreign connections (linkedin and others)

I ask for your support against the threatenings I experience from the (Dutch) University of Maastricht. As scientist I support a complaint on scientific integrity against forensic psychologist prof Corine de Ruiter. In the course of that complaint the complainer and me were threatened by juridical measures against us because we published about the misconducts of Corine de Ruiter. The University states that because of the fact that we did some effort to formulate the complaints and sended our complaints, of course, to the University, we are supposed to keep that complaint and the results and so on secret.

Our complaints included two main points:

– De Ruiter did a research with a 10% response without any non-response analysis. Based on that ‘research’ she stated that other ideas then that proposed by herself and her co-author were myths. The word Myths even appeared in the title of an article she published about this research.

– De Ruiter used a very small selection of literature and did not do many attempts to compare her own point of view (called a scientific result) with other research.

As a result of the complaint the University admitted the complaint components but in a way that they were regarded as minor points that couldn’t result in a formal rightness of our complaint. The complainer decided to bring the complaint to the national Dutch committee on scientific integrity.

In a comment on that and the original threatenings we accused the University of Maastricht of cowardness and both prof de Ruiter and the University of coercive controlling violence. Coercive controlling violence is a specialism of prof Corine de Ruiter, at least she is quite skillfull in addressing that to others.

Because bringing this to justice in a country in which the judiciary is not so very keen in being transparent in the way art 6.1 of the European Convention of Human Rights demands, I feel very threatened by the behavior of the University of Maastricht and I ask all my English connections to send a letter to the University to ask for dealing in an integer way with complaints which they themselves agree. Ask for transparency and for measures against violation of scientific codes.

Please adress your support for academic freedom and freedom of speech to the secretariat of the Executive Board of Maastricht University: miranda.klingenstijn@maastrichtuniversity.nl

Decision on complaint against Corine de Ruiter (in Dutch sorry, try Google translate)

other documents in this case

a choice of other articles in English

sorops

 WOMENS OLD NETWORK

‘Wel adviseert de commissie om bij eventueel toekomstig onderzoek dat gelijksoortig van opzet is, maatregelen te nemen om om eventuele response bias te corrigeren om op deze manier de inhoudelijke discussie over de uitkomsten van het onderzoek niet te vertroebelen.’

‘De onderbouwing met eerder empirisch onderzoek en theoretische onderbouwing is beperkt. Empirisch onderzoek is vaak gedateerd ( d.w.z: In veel gevallen vaak tien of meer jaar oud). Mij komt voor dat in dat opzicht meer en meer recente literatuur gebruikt had kunnen worden)’

Deze standpunten (van de klachtencommissie en een extern deskundige) die ik, met fout, letterlijk heb geciteerd neemt het College van Bestuur van de Maastricht University over, maar desalniettemin verklaart ze de klacht van Ivo Vrijkotte over precies deze punten ongegrond.

Bijzonder dat het vertroebelen van de discussie het argument moet zijn om een non-response-analyse te maken alsof het niet zou gaan om een methodologische kwestie.

Het angstzweet moet van de bestuurders afgedropen zijn als je dit zo leest. Hoe komt het dat ze zo bang zijn om de Ruiter echt aan te pakken?  Ivo en ik weten dat wel. De Ruiter is gespecialiseerd in een bijzonder soort geweld, coercief geweld (coersive controlling violence) . Niet in de zin dat ze er zo goed over kan theoretiseren maar omdat ze dat graag zelf met verve inzet. Zo bedreigde ze Ivo met smaad en lasterprocedures met de Universiteit als slaghout. De universiteit werd door deze bedreiging over te nemen gecorrumpeerd aan het geweld van  de Ruiter.

Inmiddels sprak ik met verschillende wetenschappers die doodsbang zijn voor de Ruiter. Mijns inziens komt dat ook door haar truc om alles wat man is weg te zetten als gevaarlijk tuig tenzij ze het met haar eens zijn. Anders zijn het  allemaal gevaarlijke vadergroepjes en old-boys-networks. En als mannen ergens bang voor zijn dan is het wel om van vrouwonvriendelijkheid beschuldigd te worden.

Wetenschappers die uit angst hun opmerkingen inslikken dat is de dood in de pot voor de wetenschap. Het sluit mooi aan bij de angstcultuur op justitie en de besmettelijke overdracht daarvan op sommige vaderorganisaties. Want Corine mag dan de impact van vaderclubs groots weergeven in feite stelt het allemaal weinig voor en zitten de echte vaders buiten deze organisaties zich radeloos af te vragen hoe ze zich nog kunnen organiseren als justitie elke keer weer met succes de verdeeldheid organiseert.

Ivo gaat nu voor de volgende fase, de klacht doorzetten naar het landelijke niveau: het Landelijk Orgaan Wetenschappelijke Integriteit. En we zouden het zeer op prijs stellen als de de wetenschappers die hun kritiek anoniem ventileerden eens een keer hun nek uitsteken. We staan er als klokkenluiders nogal eenzaam voor.

Beslissing CvB_Maastricht University Klacht De Ruiter

De oorspronkelijke klacht

Alle blogs over deze kwestie

Over de integriteit van de ‘vaderorganisaties’

PS: het gebruik van de uitdrukking ‘Tik op de vingers’ is uiteraard overdrachtelijk bedoeld.

kind in jezelf

8 jaar geleden maakte ik het introspectieve schilderij; kind in jezelf. Ik maakte het in een periode van zelfkritiek. Ik heb de foto van Corine er toen niet bij genomen, maar ze heeft er wel wat van weg vind ik.

“De benadering van het onderhavige casus door de psycholoog lijkt te zijn gekleurd
door vooronderstellingen en getuigt van datgene dat zij zegt te bestrijden: confirmation
bias. Het heeft er de schijn van dat zij de lezing van F., zoals die wordt ondersteund
door het logboek dat zij heeft bijgehouden, op voorhand voor waar heeft aangenomen uitgaande van de door de psycholoog in dit geschil bij voortduring benadrukte, grote statistische kans dat in vechtscheidingen sprake is van geweld of seksueel misbruik.” (CENTRAAL TUCHTCOLLEGE VOOR DE GEZONDHEIDSZORG Beslissing in de zaak onder nummer van: c2014.219 over Corine de Ruiter)

Morgen wordt Ivo Vrijkotte gehoord door de klachtencommissie integriteit van de Universiteit van Maastricht. Ik zal hem daarbij steunen.

De kernkwestie is of Corine de Ruiter al dan niet een aan tunnelvisie lijdt Deze tunnelvisie ook wel confirmation bias  genoemd was in 2014 door het centraal tuchtcollege voor de gezondheidszorg in een ander geval al wel vastgesteld. Kijkt de Ruiter wel goed naar zichzelf of is ze projectief op zowel micro als macro niveau. Die tunnelvisie betreft dan zowel op macro als micro schaal het waarnemen van huiselijk geweld. Ik zal Corine niet beschuldigen van húiselijk geweld want zo intiem ben ik nooit met haar geweest al zat ik wel ongeveer naast haar in een overleg bij de directie van de Raad voor de Kinderbescherming, wel vind ik dat ze zich inmiddels flink schuldig maakt aan een vorm van geweld die ze zelf coercive violence noemt. Intimidatie en vage valse beschuldigingen aan mijn adres. Immers leidde het transparant openbaar maken van de klacht (van Ivo Vrijkotte) tegen haar tot een beschuldiging van smaad en laster waarbij ze de universiteit van Maastricht als slaghout gebruikte.  Enfin dat leidde tot een klacht tegen het klachtpunt van de universiteit bij het college van bestuur van de universiteit. Daarna volgde er een bemiddelingspoging van de universiteit waar ze niet aan mee wenste te werken, bij nader inzien weer wel en toen bleek dat ik Ivo zou ondersteunen toch maar weer niet.  Vervolgens ging de kwestie naar de klachtencommissie wetenschappelijke integriteit op universiteitsniveau. Deze kondigde aan klager en beklaagde apart te willen horen omdat gezamenlijk horen geen doel zou dienen. Vervolgens kaatsten wij terug dat het klachtenreglement een zwaarwegend argument voorschrijft. Toen was het verhaal dat ondergetekende ‘verbaal agressief bejegend’ gedrag naar de Ruijter zou hebben vertoond zonder te markeren om welke uitlatingen het precies zou gaan. Ivo en ondergetekenden protesteerde daarop met een briefje waarna vervolgens de klachtencommissie weer liet weten dat gezamenlijke behandeling geen doel dient. 1 dag voor de behandeling komt Corine de Ruiter met een uitgebreid verweerschrift. Met dit verweerschrift lijkt de tunnelvisie van Corine zich te vergroten in een draaitunnel. Een paar jaar geleden was ik een keer met mijn zoon in Noorwegen aan het wandelen en toen liften we terug naar de hut via een soort spiraaltunnel omhoog. Corine kunnen we daar inmiddels naar beneden zeilend aantreffen vrees ik.

Alles over de klacht

tuchtuitspraak over Corine de Ruiter

tuchtuitspraak 2

 

Corine de Ruiter is tuchtrechtelijk twee maal veroordeeld voor het selectief bij elkaar shoppen van case-onderzoek in opdracht van een cliënt. Ook op macro niveau probeert ze nu volgens Ivo Vrijkotte dezelfde truc toe te passen. In haar onderzoek ‘Mythen over conflictscheidingen: de kennis van juridische en sociale professionals’ haalt ze onderzoek aan wat haar uitkomt aan zonder te kijken naar ander onderzoek wat geheel iets anders beweert. In haar caseonderzoek legde ze haar oor te luister bij een ouder zonder naar de eventuele strijdige informatie van de andere ouder op zoek te gaan. Ik vertel het even kort. Voor de precieze uitleg verwijs ik naar de klacht die Ivo Vrijkotte over haar naar de universiteit Maastricht, waar zij doceert, heeft gestuurd. Overigens pas nadat ze eerst de kans had gehad om zich te verweren tegen deze beweringen. Op een bijeenkomst met de landelijke directie van de Raad voor Kinderbescherming legde Sipke Baarsma haar het verwijt van de twee gegrond verklaarde klachten voor. Haar enige antwoord was: ‘Kent u het dossier?’ Daarop viel ik zelf in met de opmerking dat ik  het dossier heel goed ken. Ik heb het uitvoerig bestudeerd. Een inhoudelijk verweer heb ik niet langs zien komen. Ook niet toen ik dat haar nogmaals voorlegde in een discussie op linkedin. Kijk ik pik ook niet zondermeer alles wat klachtencommissies zeggen, maar kom dan met een verhaal of een verwijzing naar een verhaal. (Hier in de Volkskrant wel enig niet-inhoudelijk verweer)

Helemaal bijzonder is dat zij volgens Ivo ook inhoudelijk op macro-niveau hetzelfde deed als op micro-niveau. In het caseonderzoek voor cliënte vormen van mishandeling bij tegenpartij suggereren en daarover zelfs bij de media aan de bel hangen en in het macro wetenschappelijk onderzoek de aanwezigheid van dat soort misbruik uitvergroten. Ze dekt zichzelf in als het ware. Ze heeft niet het lef om aan te geven dat ze mogelijk door haar persoonlijke verleden bevooroordeeld zou kunnen zijn. dat hoor je wel te doen als wetenschapper.

Corine heeft goede connecties met de Raad voor de Kinderbescherming die zich niet bepaalt geneert voor het inhuren van wetenschappers die zich niet aan de wetenschappelijke mores houden. Wordt Corine de opvolgster van Ed Spruijt?

Lees de klacht van Ivo en verspreid hem. Brief aan mevrouw De Ruiter_(hier zonder ondertekening)

In de hierboven genoemde discussie op linkedin heeft Corine inmiddels op een aantal beweringen gereageerd.

ps 29-7-17: De Universiteit Maastricht heeft geantwoord met een poging tot intimidatie. Ze willen de klacht behandelen maar weten blijkbaar nu al dat de klacht smadelijk en lasterlijk is. Ze willen de klacht ook uit de openbaarheid hebben. Nieuw blog hierover met de reactie van Ivo Vrijkotte.

Laatst bijgewerkt op 28 maart 2019 in verband met correspondentie VKC

Vijfentwintig jaar geleden voerde de moeder van mijn dochter een reeks verklaringen op van vrienden van haar over mijn gedrag. Met die verklaringen moest een negatief beeld van mij geschetst worden. Ik had kunnen proberen te reageren met een reeks verklaringen die negatief zouden zijn voor haar. Maar ik besloot uiteraard om te reageren met verklaringen die positief waren over mijn opvoedingspraktijk voor mijn dochter. Dat is het verschil tussen terugpakken en uitpakken. En uiteraard bestreed ik op een praktische manier de negatieve framing van bijvoorbeeld mensen die dachten te constateren dat ik me niet aan afspraken hield, omdat ik me niet hield aan wat volgens de moeder van mijn kind zou zijn afgesproken. Ondanks deze milde aanpak was de wereld te klein in de rechtbank. Hoe ik het in mijn hoofd haalde om met verklaringen te durven komen daarbij als vanzelfsprekend haar ingediende verklaringen totaal over het hoofd ziend.

In de commentaren op mijn voorlaatste blog breekt de pleuris uit over mijn kritiek op het aan het woord laten van, de herhaalde malen met succes van integriteitsfalen beschuldigde, Corine de Ruiter in een congres over ouderverstoting. Deze discussie wordt gevoerd door onder andere twee organisatrices (oid) van het congres. Je kunt in deze discussie iets herkennen van wat ik 25 jaar geleden op de rechtbank meemaakte. Naar binnen zeilen met allerlei nogal tergend en overdreven persoonlijk geformuleerde kritiek en dan zeer verontwaardigd worden als ik dat netjes probeer te weerleggen, wat overigens geen sinecure is als mensen als een machinegeweer de ene fantasie dan wel leugen na de andere op tafel leggen.

Hoe is het mogelijk dat moeders dat zo makkelijk voor elkaar krijgen? Dat kan eigenlijk alleen omdat ze dat gedrag voortdurend om zich heen zien van kinder’beschermers’, rechters en wetenschappers en vooral natuurlijk hun eigen advocaat. Ook omdat ze er bij herhaling succes mee hebben en ach vaders een trap nageven, wie maalt erom? Ik wil niet zeggen dat vaders nooit dit gedrag vertonen, maar die komen daar zelden mee weg.

Waar het nu om gaat is de vraag of er een verband is tussen het gebeuren op microschaal in de rechtszaal en het gedrag van allerlei actoren op meso en macro niveau. Kun je gewoon zeggen dat ouderverstotingsprogrammeringsgedrag terug te vinden is in reacties als die onder mijn blog. Lopen deze reacties, die niet direct over individuele kinderen gaan maar over het maatschappelijk debat daarover, congruent met de uit de van de ouderverstotingsliteratuur bekende programmeringsreacties en treedt daartussen kruisbestuiving op? Ik denk van wel. En daarover had ik graag meer verteld op het congres over ouderverstoting dat zich morgen afspeelt. Ik had dan graag een Nederlandstalige variant voorgedragen van mijn Bratislava-lezing (zie hieronder) van anderhalf jaar geleden over de ‘multi level understanding’ van ouderverstoting. Opmerkelijk genoeg vonden de organisatoren van dit congres het zelfs niet nodig om mij op de hoogte te stellen van het congres, ik moest het van anderen horen. Daarbij is het van belang te weten dat ik met enkele boeken, wetenschappelijke artikelen, workshops acties en lobby’s het begrip ouderverstoting in Nederland heb geïntroduceerd. Mede daardoor komt het nu voor in de jurisprudentie en de literatuur. De laatste zinnen zullen zeker tegen mij gebruikt worden als zijnde egoboosting. Maar iedereen kan terugvinden dat ik slechts de geschiedenis probeer weer te geven. Dit op deze manier in herinnering brengen is noodzakelijk omdat er een groot belang is om mijn persoon, invloed en leiderschap (ooit) af te breken, ook door venijnige beschuldigingen van ego-boosting. Dat belang rust vooral bij Justitie. Het afbreken van de kop van iedere veranderingsbeweging is, samen met verdeel en heers, een cruciaal onderdeel van de overheidsrepressie die uiteindelijk vooral tegen kinderen is gericht en zeer extreem is. Om mij heen heb ik veel andere ideële veranderaars afgebroken zien worden. Dit mechanisme moet aan de orde worden gesteld. Maar de organisatoren van dit congres nemen liever een voorbeeld aan de neppige-hoogleraar Corine de Ruiter die nog onlangs door het college van bestuur van haar universiteit (niet voor het eerst) op de vingers werd getikt in casu haar wetenschappelijke integriteit. Een hoogleraar die zich er juist niet voor schaamt al die framingsmechanismes van ouderverstoting op macronivo tegen diverse vaders waaronder Ivo Vrijkotte en mij in te zetten. Haar optreden op het congres wordt ook nog eens verzorgd in samenwerking met het Vader kennis Centrum die juist is opgericht om voor vaderschap op te komen (in naam althans). Overignes zegt het Vader Kennis Centrum zelf daarvan dat ze niet bij de organisatie is betrokken en die alleen maar faciliteert. Dat lijkt in tegenspraak met de aanduidingen op de aankondiging waarop (zie hierbij) staat dat de conferentie samen met VKC wordt georganiseerd.

Kortom dit is wat ik bedoel met de perverse coalitie rond dit congres over ouderverstoting, dat dus voor een deel juist ouderverstoting propageert door middel van het geven van het slechte voorbeeld. Slecht gedrag dat elkaar aantrekt. Een goed/slecht voorbeeld is de minstens de helft van de dynamiek achter veranderingsprocessen. In plaats van dit soort mechanismen ook op macroschaal en als mechanismes van hulpverleners en rechters aan de orde te stellen, gebruiken de organisatoren van dit congres dit soort mechanismes om fundamentele kritiek af te weren en ouderverstoting af te schilderen als vooral een probleem tussen ouders. Die ouders kunnen elkaar dan te lijf gaan met duurbetaalde dikke rapporten die moeten aantonen dat de een of de ander fout en gestoord is maar die zelden de vinger leggen op de zere plek zelf. Ach ja hier en daar nog wat marginale opmerkingen over achterstanden bij opleidingen enzo maar niet fundamenteel. Het zijn rechters en wetenschappers die ouderverstoting actief en op grote schaal beoefenen. Ook persoonlijk falen als verstotende ouder, frustratie als kind of ouderslachtoffer kan goed worden verstopt door op zo’n manier wat te organiseren. Falen is menselijk, verstoppen gevaarlijk. Dit is ook een mechanisme dat we ons steeds moeten voorhouden als we het gedrag van sommige wetenschappers rechters en journalisten enz beoordelen.

De organisatie van het congres probeert zich met censuur en blokkades af te dekken tegen elke vorm van kritiek op facebook. Zelf zit ik niet op facebook, maar ik krijg daar berichten over door. Het bestuur van medeorganisatie Kinderen Ouders Grootouders die ik altijd al zeer hoog achtte qua integriteit, heeft besloten verstek te laten gaan op het congres.

Ik vind natuurlijk dat dit congres moet doorgaan, wel zou er door de voorzitter afstand kunnen worden genomen van de organisatie en Corine de Ruiter kunnen worden medegedeeld dat bij nader onderzoek naar haar integriteit is komen vast te staan dat daar nog teveel vraagtekens (understatement want het staat in alle redelijkheid vast) omheen zijn om haar optreden te kunnen laten doorgaan. En dan iemand anders aan het woord laten met wat andere opvattingen. Zelf heb ik morgen een mooie zonnige wandeling op het programma staan. Ik vrees dat de organisatie van het congres geen belang heeft bij mijn (of andermans) fundamentele kritiek en visie op het verband tussen micro en macro vormen van programmering omdat ze daarmee haar eigen gedrag aan de orde zou stellen. Dat blijkt duidelijk uit haar gedrag nu. Linken naar dit blog is verboden op hun facebookgroep. En als je dat ergens anders doet wordt je uit de groep gegooid.

 


Deze video over mijn lezing in Bratislava mei 2017. Technisch niet volmaakt maar interessant.

Oh ja en dit verhaal beoogt niet om aan te tonen dat ik niets fout doe, ik ben gewond . Maar ik vind wel dat er gedrag is dat begrensd moet worden als anderen daar schade van ondervinden. Dat is in dit geval aan de orde.

Zie ook het blog van Tom Janssen die naar eigen zeggen door de organisatie van dit congres met geweld wordt bedreigd als hij het waagt daar op te komen dagen. Hoe contrasterend met de eerdere visie van de organisatie dat Ivo Vrijkotte en ik te beroerd zouden zijn om de discussie aan te gaan en de insinuatie van organisatrice A M van M dat ik haar bijdrage zou willen censureren.

Pleite(n)

18 februari 2019

laatst bijgewerkt op 28 maart 2019 ivm correspondentie VKC

Belangrijke kanttekeningen bij dit blog: De organisatie Kinderen Ouders Grootouders (KOG) is een van de organisatoren van het congres over ouderverstoting waarover inmiddels veel heibel is ontstaan. Mij is van de zijde van het KOG medegedeeld dat hun bestuur niet aanwezig zal zijn op de dit congres. “Niemand van het KOG-bestuur zal daar nu zijn” Er is toestemming om deze zin naar buiten te brengen.


Let op: de Facebookgroep “Herken Ouderverstoting” verwijdert inhoudelijke bijdragen die afwijken van die van de moderator. Ze verijdert tevens verwijzingen naar dit blog (met de ongemodereerde discussie in de commentaren). Mensen die buiten haar groep, op linkedin of op andere facebookgroepen op mijn blog wijzen worden geblokkeerd.

Veel sneeuw en ijs en een vastgelopen trein. Bekende taferelen hier, en ook op mijn vakantie/werkbezoek aan Finland als onderdeel van een grote rondreis door Europa. Maar in Finland treedt dat probleem op bij een meter sneeuw, en hier al bij de eerste centimeters geloof ik. Het leuke van dat soort vertragingen is altijd weer dat het het gesprek met je reisgenoten stimuleert.

In dit geval zat er een Finse advocaat tegenover mij op de terugweg van een twee dagen durende strafzaak. Na wat inleidende woorden kwamen we natuurlijk ook uit op mijn vraag hoe het staat met de “Rule of Law” in Finland. Met name interesseerde mij of in Finland rechterlijke uitspraken in het openbaar worden gedaan. Met een lichte verbazing zei hij “natuurlijk”en de zittingen zijn ook openbaar. Een telefoontje naar de rechtbank is voldoende om een uitspraak te pakken te krijgen. Ook in het familierecht, jazeker!

Ik legde hem nogmaals uit dat dat in Nederland niet het geval is en dat hij als strafrechtadvocaat zeker wel het belang van dit soort formele regels zou begrijpen onder andere in het licht van 6.1 EVRM.
Als dat in Nederland niet zou werken dan zou een collega van hem daar toch wat aan kunnen doen, veronderstelde hij. Die zijn bang stelde ik. Maar dan kan de Nederlandse “bar association” (Nederlandse Orde van Advocaten) daar toch wat aan doen meende hij. Die zijn ook bang (de voorzitter van de familierechtadvocatenclub heeft me dat een keer letterlijk verteld). Een licht ongelovige blik werd mijn deel. Toen we in Helsinki uitstapten vertelde hij mij nog dat hij na een blik op mijn website constateerde dat ik mij vooral over “custody” druk maak en dat dat in Finland allemaal wel goed geregeld is. Zelf had hij dan ook gezamenlijk gezag na zijn partnerscheiding.

Bij elkaar weer een mooi pleidooi voor een opheffing van de Nederlandse rechtersdictatuur. Maar ik zie dat een beetje zwaar in de laatste tijd, vooral vanwege de uitermate zieke opstelling van groepen als Herken Ouderverstoting en het Vader Kennis Centrum (:die dit soort opmerkingen niet kunnen verwerken) die juist een perverse coalitie aangaan met  nepwetenschappers als Corine de Ruiter die zelf de problemen veroorzaken waarvan, als het aan Herken Ouderverstoting ligt ouders elkaar de schuld (narcist! borderliner!)  moeten geven. Lekker bezig, ik kom er een dezer dagen op terug.
In plaats van dat ik tegen de klippen op blijf pleiten voor een vredige oplossing voor kinderen moet ik misschien gaan zeggen “Ik ben pleite” Een dezer dagen meer hierover.
Wie is de advocaat die op reis gaat? Bijvoorbeeld naar een van die landen als Polen of Slowakije of Finland die mijns inziens af en toe de rechtstaat beter eerbiedigen.
hoezo Corine de Ruiter een pervers wetenschapper

Leest u vooral ook het commentaar op dit blog. Weliswaar lang niet zo lekker lezen als het blog zelf, maar zeer de moeite waard… tenminste als u ook de antwoorden daarop even leest. Ook erg interessant als je een idee wilt krijgen hoe denigrerend gedrag er uit ziet, een van de belangrijkste elementen van ouderverstotingsprogrammering. Maar zijn dat dan niet net de mensen die een congres organiseren om een einde te maken aan ouderverstoting? Tsja daar zeg je me wat…..misschien dat ze daarom Corine de Ruiter uit hebben genodigd die ook al zo fris tegen anderen kettert ( vaders, vaderbeweging ondergetekende) zonder daar argumenten voor te gebruiken.

Deze geschiedschrijving is gebaseerd op een groot aantal bronnen waaronder archieven van mij en vele internetpagina’s. Voor de recente geschiedschrijving is gebruik gemaakt van notities van Herken Ouderverstoting.

Ik heb geprobeerd mijzelf niet te veel te noemen, zelfs af en toe nadrukkelijk niet maar dat is hier en daar uiteraard onvermijdelijk. Ook bij veel dingen die onder naam van een organisatie staan heb ik meegedaan bijvoorbeeld. Maar ik beperk me graag. Bovendien vind ik dat je het gezamenlijke draagvlak moet accentueren. Dat ik iets verwoord of zo is niet alleen mijn verdienste bijvoorbeeld.

Uiteraard is het nog lang niet alles wat er is gebeurd (advocatenacties, bezettingen kinderbescherming in tachtiger jaren, amershofberaad, ‘Mannen worden er beter van campagne’, vadercentra, rechterscongres, lobby parlement, met vaders naar Europese hof, pamfletten rechtbank Zwolle, lentemarsen). Er zijn nog veel meer acties gevoerd, er is nog veel meer in de media geweest dan wat ik beschrijf!

* In de 70er jaren zijn ouderorganisaties als SOGM en Man79 (met onder andere Peter Prinsen die lang daarna nog lang van zich laat horen) actief. Zij pleiten voor vernieuwing van de scheidingsregelingen vooral waar het gaat om kinderen en alimentatie.

* 1985: Het Parental Alienation Syndrome wordt bekend; Prof. Gardner stelt in een artikel de gedragskenmerken vast die kinderen vertonen bij een hoog conflict scheiding; hij denkt een nieuwe diagnose ontdekt te hebben; een syndroom bij kinderen. Het lukt hem aanvankelijk niet hiervoor wetenschappelijke consensus te krijgen; zijn ideeën die in 1992 worden vastgelegd in een boek roepen veel discussie op.

* 1987: Oprichting Stichting Dwaze Vaders. Prof. Peter Hoefnagels, betrokken via het toetsen van rapportages van de toenmalige RvK erkent het probleem: de kenmerken die Gardner beschrijft bestaan ook in Nederland wel degelijk; hij roept alle instanties en het ministerie op om te investeren in bijscholing.

* Erik Rijks schrijft een aantal boeken over het recht op omgang.

* 1990 invoering van het recht op omgang. Door een openlijke manifestatie van de vrouwenbeweging worden de scherpe kantjes eraf gehaald zodat ontduiken ruimschoots mogelijk blijft.

* 1991 Het Platform Laat Ouders Ouder Blijven bundelt diverse ouderorganisaties. Justitie probeert de te opstandige stichting Dwaze vaders via deze weg onder druk te zetten. Er wordt een massameeting georganiseerd om de verstandhouding tussen professionals en ouders te verbeteren.

* De eerste sociale media worden ingezet om verstoten ouders een stem te geven. In die tijd ging dat met Bulletin Board Systems. Dwaze Vaders Oost start een eerste website (nog steeds op internet terug te vinden als vaderseenzorg.nl)

* 1994: Tjerk Bakker, de voorzitter van de Stichting Dwaze Vaders, schrijft een boek over omgangsonrecht. Hij schrijft er ook een lied over.

* In 1994 ontdekt Joep Zander, als raadsman van een vader, een formulier van de rechtbank Arnhem waarop staat voorgedrukt dat moeders de voogdij krijgen en vaders een omgangsregeling, soortgelijke formulieren worden ook aangetroffen bij andere rechtbanken. Daarmee is aangetoond dat rechters een actieve rol hebben bij het vervreemden van kinderen van hun vaders. De regio oost van de stichting Dwaze vaders organiseert diverse acties waaronder bezetting van de rechtbank Arnhem.

*In 1995 houdt Dwaze vader Joep Zander een 12-daagse hongerstaking voor de deur van het kantongerecht in Deventer. De actie krijgt tijdens die dagen maar vooral ook nog jaren daarna veel aandacht van de landelijke en regionale media. De burgemeester van Deventer had voor deze actie een vergunning afgegeven.

* Viola Holt wijdt een hele serie televisieprogramma’s aan ouders die hun kind niet zien na scheiding en kinderen die verstoken zijn van contact met hun vader. Daarin treedt Mylene van den Boogaart naar voren met haar opzienbarende verhaal over de manier waarop ze van haar verder werd verstoten.

* Invoering van de informatie en consultatieplicht (ouders hebben gelijkwaardig recht op informatie)

* Albert Streep reist al weer jaren stad en land af met zijn grote bord Vader mist kind, hij verzamelt tienduizenden handtekeningen.

* 1997 De Commissie familierecht van het Platform SCJF voert een lobby naar de Eerste Kamer om het nieuwe wetsvoorstel 23714 over gezamenlijk gezag aan te scherpen. Actiegroep Comité Ouders Blijven Ouders (COBO) laat een actiekaart maken en laat die door veel vaders naar de senatoren sturen. de kaart met een afbeelding van een schilderij van Joep Zander ging ook daadwerkelijk een rol ging spelen in de discussie.

* 1997 In het rapport WOPP-S&O (werkwijze en organisatie primaire processen; scheiding en omgang) van de Raad voor de Kinderbescherming is het volgende te lezen.

Al eerder is vastgesteld dat de juridische procedure alléén, met inbegrip van de adviserende rol van de Raad voor de Kinderbescherming en de uiteindelijke rechterlijke beslissing, niet kan beletten, en in een aantal opzichten zelfs bevordert dat het fundamentele recht van het kind op een gezonde en even wichtige ontwikkeling en uitgroei naar zelfstandigheid langdurig en ernstig wordt bedreigd. Een dergelijk, indirect en onbedoeld schadelijk effect van raadsaktiviteiten is in strijd en onverenigbaar met de waarborgfunktie van de Raad ten aanzien van de rechten van het kind.

Elders erkent de raad dat, meer dan voorheen gedacht, de gevolgen van scheiding voor het kind veel ernstiger zijn dan vroeger werd overzien. En dat….

De toe-eigening van een monopolie op de opvoedingsverantwoordelijkheid en op het onderhouden van een relatie met het kind door de ene ouder, met uitsluiting van de andere, gaat per definitie ten koste van het (toekomstig) belang van het kind. Het bestaan van een belangenverstrengeling die nadelig is voor het kind, vormt in aanleg een ernstige bedreiging voor het fundamentele recht van het kind op een gezonde en evenwichtige ontwikkeling en uitgroei naar zelfstandigheid.

* 1998 gaat de nieuwe wet op het gezamenlijk gezag in werking. Hiermee wordt het einde van de eeuw van het eenhoofdige gezag ingeluid. Nog steeds blijft het begrip “Belang van het kind” een grote en vooral dubieuze rol spelen in beslissingen over het beëindigen van het gezamenlijk gezag of het weigeren van omgangsregelingen. Over deze kwestie belegt het Platform SCJF een drietal congressen samen met met ministerie van Justitie. Daar vind ook door Professor Richard Gardner een presentatie plaats van zijn onderzoeken naar het ouderverstotingssyndroom, oftewel de psychiatrische deformaties die het gevolg kunnen zijn van loyaliteitsmisbruik.

* 1998 Vader Gerben Rorije pakt samen met andere vaders en de Stichting Kinderen Ouders Grootouders (KOG) het gebouw van de Raad voor de kinderbescherming Assen helemaal in papier in. Hij reikt de Blok-aan-het-been-prijs uit aan de Kinderbescherming Assen.

* In 1999 introduceert Joep Zander samen met Rob van Altena het begrip Ouderverstotingssyndroom in de Nederlandse literatuur door middel van een door het Platform SCJF uitgegeven boek ‘Het ouderverstotingssyndroom in de Nederlandse context’. Er wordt door het platform ook een folder gedrukt over het ouderverstotingssyndroom met een tekst van Rob van Altena.

* 2000 De internationale verklaring van Langeac wordt in Nederland geïntroduceerd met een congres en een folder van het platform SCJF. Hiermee worden ook in Nederland de principes van gelijkwaardig ouderschap en ouderlijke autonomie naar voren gebracht.

* 2000 Stichting Dwaze vaders neemt afstand van haar activistische verleden en daarmee ook van haar Oostelijke achterban die onder de naam van ‘comité ‘Stop Omgangsonrecht’ onder andere de Raad voor de kinderbescherming Zutphen en het hoofdkantoor van de Partij van de Arbeid bezetten. Medewerkers van de Raad voor de Kinderbescherming directie Oost moeten ‘examen doen’ over ouderverstoting. Dit leid tot uitgebreide onderhandelingen met onder andere de landelijke directie van de Raad voor de Kinderbescherming. Er wordt afgesproken dat er nader onderzoek zal worden gedaan door de Raad naar het verschijnsel ouderverstotingssyndroom.

* De Raad voor de kinderbescherming besteedt het onderzoek naar ouderverstoting uit aan socioloog Ed Spruijt maar houdt een stevige vinger in de pap door het onderzoek te laten begeleiden door een uitsluitend uit justitieambtenaren bestaande begeleidingscommissie. Dit voldoet niet aan de normale criteria voor onafhankelijk onderzoek en levert dan ook direct protest op vanuit het comité Stop Omgangsonrecht. Dit mag niet baten en de resultaten zijn er dan ook naar. Spruijt laat collega-schrijver Helga Kormos van het boek wat hier uitkomt een mooie recensie schrijven voor het Algemeen Dagblad.

* Een van de actiepunten van het comité Stop Omgansonrecht wordt alsnog ten dele uitgevoerd. De mogelijkheid om zomaar achternamen van kinderen na scheiding te veranderen wordt beperkt tot kinderen boven de 12 jaar. Volgens sommigen heeft dat meer te maken met de bezuinigingen die de Raad voor de kinderbescherming door moet voeren.

* 2001 Vincent Duindam schrijft 2 boeken in opdracht van de overheid naar aanleiding van de zorgen over familiedrama’s. Daarin krijgt de heer Spruijt de kans om het allemaal nog een graadje erger te maken met zijn opmerking dat Vaders maar door het stof moeten als ze niet met de moeder kunnen communiceren.

2001: Mr. Cees van Leuven erkent het Parental Alienation Syndrome en publiceert hierover meerdere malen binnen de rechtspraak;

* 2002: Justitiedirecteur Peter Levenkamp heeft destijds al contact met de dwaze vaders v an het comite Stop Omgangsonrecht en wordt zelfs geconfronteerd met Pieter Storms voor een opname van Breekijzer, waarin hij toezegt het probleem OVS onder de aandacht te brengen van toenmalig minister Donner. Levenkamp erkent namens het ministerie van Justitie tegen het comité Stop Omgansonrecht’ dat van die kant jarenlang ten onrechte werd gesproken over een probleem van kleine kwantitatieve omvang.

* 2004 Relapublishing publiceert een boek onder redactie van Joep Zander met een uitgebreide casebeschrijving van een ouderverstotingszaak ( Moeder-Kind-Vader een drieluik over ouderverstoting). Hierin komen niet alleen de verstoten vader en zijn dochter aan het woord, maar ook de moeder die bijna decennia daarvoor haar kinderen programmeerde. Ze stelde dat ze was gestuurd door haar omstanders (advocaten, kinderbeschermers, rechters en kennissen)

* 2004 Discussie tussen het ministerie van Justitie en een expertgroep. Wim Orbons schrijft het ene na het andere opinieartikel onder het motto “maak een eind aan de scheidingscultuur”. Hij wist een expertgroep samen te stellen waarin hoogleraren en andere deskundigen een plaats krijgen dei het “Manifest voor integriteit van het ouderschap” samenstelden.

* 2005: de rechtbank start de pilot forensische mediation onder aanvoer van Mr. Cees van Leuven en Peter Hoefnagels. Het OM wordt verzocht om medewerking, om de stroom aan valse aangiften tegen vaders terug te kunnen dringen. Helaas haakt het OM af…..

* Fathers4Justice wordt zeer actief in Nederland. Vaders klimmen op bruggen en kastelen. de acties krijgen veel aandacht in Nederland

* In 2006 Wordt het wetsvoorstel Luchtenveld dat gelijkwaardig ouderschap en verminderde bemoeienis van de rechtspraak bij scheiding wenst in te voeren. Na te zijn aangenomen door de Tweede Kamer in de Eerste kamer alsnog afgeschoten. Luchtenveld weet dit aan een lobby van rechters en advocaten.

* Het wetsvoorstel Donner kent als belangrijke veranderingen de invoering van een ouderschapsplan en de zorgplicht van beide ouders.

* Vanuit de afdeling Deventer van de SP wordt een amendement op het partijprogramma voorgesteld waarmee onder andere gelijkwaardig ouderschap wordt bepleit als wettelijk uitgangspunt. Uiteindelijk belandt deze tekst via een motie van tweedekamerlid Jan de Wit in de wet voortgezet ouderschap van minister Donner. De SP-fractie in de Eerste Kamer probeert onder leiding van kinderrechter Quik-Schuijt het amendement heftig af te zwakken. Quik Schuit stond al bekend om haar negatieve uitlatingen over vaderschap (kinderen 100% afhankelijk van moeder, omgangsregelingen zijn niet meer dan een papiertje).

* 2009 Nederlands Instituut voor Psychologen bekend met ouderverstoting. Joep Zander houdt na een lange internationale serie lezingen over het ouderverstotingssyndroom en vele mediaoptredens waaronder ook een optreden over Ouderverstoting bij het Jongerenlagerhuis met Paul Witteman een presentatie voor het Nederlands Instituut voor Psychologen. Een van de deelnemers is Heleen Koppejan die later op dit onderwerp afstudeert en een promotietraject begint.

* Steeds meer professionals zien er brood in om zich te specialiseren in OVS.

* 2009. Onder redactie van Joep Zander verschijnt het boek Verpasseerd Ouderschap met een keur van artikelen van diverse schrijvers waaronder de Belgische volksvertegenwoordiger Guy Swennen die ook bij de presentatie van het boek in Amersfoort aanwezig is. Swennen pleit voor strafbaarstelling van Ouderverstoting. het boek wordt evenals vorige boeken over Ouderverstoting verspreid bij alle vestigingen van de Raad voor de Kinderbescherming en ook bij vele bureaus jeugdzorg. In het kader van zijn promotie schrijft Joep in de jaren erna diverse artikelen in vaktijdschriften en wetenschappelijke tijdschriften over het Ouderverstotingssyndroom.

* Het Vader Kennis Centrum zweert bij monde van directeur Tromp op nationale televisie activisme af.

* 2014 Congres Herverbinden (organisatie Erik de Waal) rond het thema Ouderverstoting met veel professionals en activisten.

2015: In 2015 wordt de motie Recourt wordt aangenomen. Deze motie beoogt oplossingen te vinden voor scheidingsproblematiek.

2015: de facebook groep Herken Ouderverstoting wordt opgericht door Anne Marie van Mackelenbergh. Social media biedt ouders eindelijk de gelegenheid elkaar te vinden en om samen tot oplossingen te komen;

2016: In het voorjaar wordt de motie Recourt aangenomen door de Tweede Kamer. Minister Van der Steur roept later dat jaar de Divorce Challenge uit. De Raad voor de rechtspraak noemt het toernooimodel, procedure op tegenspraak, bij monde van Frits Bakker, de voorzitter, een escalerend model dat niet werkt en niet geschikt is voor (echt)scheiding.

Het ministerie ontvangt onverwacht 516 oplossingen die worden ingestuurd n.a.v. de Divorce Challenge Zelfs critici sturen een inzending in, ondanks het feit dat de jury bestaat uit leden vanuit de rechtspraak, de Raad voor de kinderbescherming en advocatuur, bij uitstek niet de partijen die veel verstand van kinderen hebben.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat 4 van de 5 winnaars meer van het zelfde verwoorden, nog meer praten, nog meer onzinnige toevoegingen aan het inmiddels uitgebreide pakket aan regels en beroepsgroepen dat zich met ouderlijke zorg en kinderen bemoeit.

* 2016 De familieacademie in Olst (Erna Jansen) organiseert een congres over ouderverstoting en begint met het opleiden van professionals. Heleen Koppejan start een promotietraject over ouderverstoting en leidt ook mensen op.

* 2017. Het in 1997 door de illegitieme voorganger van de Raad voor de Rechtspraak opgelegde dictaat aan rechters om hun uitspraken, tegen de wet in, niet meer openbaar te doen wordt door Herken Ouderverstoting in samenwerking met Joep Zander voor het eerst een beetje doorbroken. Inmiddels zijn miljoenen gedane uitspraken van rechtswege nietig.

* 2017: Een groep vaders versterkt met een kind dat ouderverstotingssyndroom heeft ervaren, heeft een gesprek met de directie van de Raad voor de Kinderbescherming en hoogleraar forensische psychologie Corine de Ruiter.

Dwaze vaders maken op initiatief van Ed van der Werk met RTV Oost een trilogie over ouderverstoting; deze uitzending zet Vera Bergkamp (D’66) aan tot het stellen van vragen in de kamer. Met enig succes; in september 2017 gaat het platform van Rouvoet van start; ook hier een dubieuze samenstelling; de Raad voor de rechtspraak, de raad voor de kinderbescherming en de Vereniging FamilierechtAdvocaten Scheidingsbemiddelaars (VFAS).

Bernard Havinga en Marieke vanWoerkom van Herken Ouderverstoting bezoeken de Raad voor de Rechtspraak in oktober 2017 n.a.v. Uitzending van RTL waarin advocaat Richard van der Weide stelt dat de het niet nakomen omgangsregeling strafbaar gesteld dient te worden. Ook plaatst hij een opiniestuk in het NRC over vaderschapsdiscriminatie, waarop de rechtspraak reageert zich niet te herkennen in het artikel. Tijdens het gesprek worden de knelpunten in het familierecht aangekaart.

Tijdens het congres Waarheidsvinding in de justitiële jeugdketen, wordt wederom duidelijk dat de huidige richtlijn van het Nederlands Jeugdinstituut (NJI) bij scheiding op niets gebaseerd is; de koninklijke weg oftewel rust is contra productief!

Onder toenemende druk van meerdere belangengroepen, maakt Andre Rouvoet ruimte voor het onderwerp Ouderverstoting en mogen de Dwaze vaders en moeders op 13 december naar het huis van prinses Laurentien komen, om daar te vertellen over dit onderwerp. Een emotionele bijeenkomst, maar uiteindelijk valt het kwartje bij Rouvoet en Laurentien. OVS gaat vermeld worden in het rapport.

Het verminderen van de functie van rechtspraak is wederom een centraal item in de voorstellen van Rouvoet, Er wordt teleurgesteld gereageerd op Rouvoet; hij stelt dat veranderingen slechts de komende jaren langzaam uitgevoerd kunnen worden. Dat valt niet uit te leggen aan de ouders; er is sprake van kindermishandeling, hoeveel meer kinderen moeten er eerst nog slachtoffer worden; Ook een speciale hoorzitting in oktober met leden van de Tweede Kamer kan het verschil niet maken, de lobby van jeugdzorg en consorten is helaas te sterk.

* 2018 Platform Scheiden zonder schade komt met voorstellen voor veranderingen en experimenten maar stelt nadrukkelijk dat kritiek op professionals niet gewenst is.

* 2018 De Nederlandse Vereniging Voor Rechtspraak wil een einde maken aan de dubbelfuncties volksvertegenwoordiger en rechter. Grotendeels is dit advies opgevolgd wat een einde maakt aan dit manco in de scheiding der machten nadat mensen als Quik-Schuijt jarenlang misbruik hebben kunnen maken van de situatie. Deze adviezen zetten ook de eerdere opmerkingen van Ruud Luchtenveld over het door de rechterlijke macht afschieten van zijn progressieve wetsvoorstel in een scherp daglicht. Ook Jeroen Recourt had zo’n dubbele pet op. Kritiek op professionals is alles bij elkaar dus zeker gewenst en werd ook met moeite en zonder credits voor de juiste mensen gehonoreerd.

*2018 Patrick Damhuis loopt voor de tweede keer naar Den Haag om aandacht te krijgen voor de problemen. Hij krijgt bij elkaar honderden mensen op de been.

* Meer over de geschiedenis van Ouderverstoting in het op internet beschikbare hoofdstuk van het boek Gemist Vaderschap (2006) van Joep Zander en Emiel Smulders. Zie ook http://joepzander.nl/geschiedenis-frame.htm met diverse links naar memorabele gebeurtenissen met beelden daarvan (dit is overigens hier vermengd met persoonlijke geschiedenis).

De gedachten zijn vrij

27 oktober 2018

Opgedragen aan Corine de Ruiter en de Universiteit Maastricht.

Geacht College,

Ik heb onder druk en dreigementen van uw kant (Scan brief J. Zander) besloten blogs en stukken over Corine de Ruiter en uw universiteit van mijn publieke blog af te halen. Dit betekent geenszins dat ik inhoudelijk tot andere gedachten ben gekomen.

Die Gedanken sind frei
wer kann sie erraten?
Sie fliehen vorbei
wie nächtliche Schatten.
Kein Mensch kann sie wissen,
kein Jäger erschießen
mit Pulver und Blei:
Die Gedanken sind frei!

Ik probeer me aan de lijn van dit liedje op te trekken hoewel ik me afvraag of gedachten nog vrij kunnen zijn in dit land.

Met toch zo langzamerhand wat minder vriendelijke groet
Joep Zander

%d bloggers liken dit: