Home

Verdwenen vaders, verziekte kinderen en de kinderhandel in de jaren vijftig

26 maart 2014

sonja

1998 Van links naar rechts Sonja Barend, Riet Monteyne, Joep Zander en op de rug schrijfster Lydia Rood

Zestien jaar geleden trad ik op in de talkshow van Sonja Barend (B&W). Ook Riet Monteyne was daar te gast. Allebei hadden we een paar jaar ervoor een hongerstaking achter de rug. Riet om de mogelijkheid te openen haar vader te vinden. Ik om toegang te krijgen tot mijn dochter en vice versa.  Riet hield de hongerstaking op het terrein van Moederheil, een jeugdzorginrichting bij Breda. Ze kreeg voor elkaar dat kinderen toegang kregen tot de gegevens over hun vader.

De maatschappelijke impact van haar actie is groot geweest.

Een aantal jaren geleden vernam ik uit de, nog steeds ongepubliceerde, autobiografie van wijlen Professor Hoefnagels dat hij indertijd had gewerkt bij een voogdijraad waar de kinderen uit Moederheil bleken te worden verhandeld. Ze werden verkocht aan koppels die er voor betaalden aan een raadssecretaris, die zijn eigen portemonnee er mee spekte. De zaak werd ontdekt, maar is naar mijn weten in de vergetelheid geraakt of misschien ook toen wel buiten de media gebleven. Hoefnagels beklaagt zich erover dat de structurele schuld van het ministerie buiten beschouwing werd gelaten bij het strafrechtelijk onderzoek.

Hoefnagels rept van meer misstanden. Zo waren daar de bloedspoeddossiers die juist niet met spoed ter hand werden genomen om zo altijd wat kommer en kwel bij de hand te hebben om het ministerie argumenten te leveren om meer geld en een statusupgrading te vragen. Hoefnagels verhaalt van een kindje dat hij, onwetend van de bedoeling van deze bloedspoeddossiers naar het ziekenhuis bracht omdat het in een primitief bedje in stront en pies een zwaar doorgelopen ruggetje had opgelopen.

Riet Monteyne wist hier als ik het goed zie niets van. Of heeft ze wel vermoedens gehad? Toen ik haar er later op wilde wijzen was ze niet meer bereikbaar. Waarschijnlijk lag ze toen al op haar ziekbed. Inmiddels is ze overleden. Er valt over Riet Monteyne nog veel meer te vertellen. Er is in dit verhaal een link tussen verdwenen vaders en de kommer en kwel van kinderen. Hoe die verbindingen meer precies liepen zou ik alsnog graag willen weten. En dat graag in het licht van de huidige (nou ja)  kinderseksinkoopschandalen. Niet onwaarschijnlijk dat pedoseks destijds ook een aspect was bij de aankoop van kindertjes.

Ik moest aan deze kruisende verhalen denken toen ik het artikel las van de hoofdredacteur van Elseviers weekblad Joustra die vermanend de vinger hief over het naar zijn oordeel te licht aannemen van pedoseksschandalen. Hij memoreerde een geval uit de dertiger jaren dat ons te denken zou moeten geven. Het gaat dan om de hoge ambtenaar Ries die volgens Joustra ten onrechte werd beschuldigd door een straatjongen.

In die tijden hadden we nog geen Micha Kat, of wie weet wel, maar weten wij dat niet meer. Want een eventuele klokkenluider in die tijd had niet de beschikking over internetsites, twitter, sms en ook bijna geen telefoon. Het kan dus ook best zijn dat die straatjongen gewoon niet het gelijk heeft gekregen wat hij misschien wel had. Aan de zaak Demmink kun je zien hoe moeilijk het nog steeds is om de waarheid boven tafel te krijgen. Was het vroeger beter of slechter ? We zien slechts een paar duistere echo’s en we kunnen bevroeden dat het niet onmogelijk is dat ook toen hoge heren elkaar al afdekten. Maar uiteraard kan het ook waar zijn dat Ries slachtoffer was van homo-discriminatie. Ook bij Demmink wordt dat door sommigen verondersteld (onder andere in Vrij Nederland).

Om de authenticiteit van het gebruik van uitlatingen van Hoefnagels aannemelijk te maken heb ik een paar stukken uit zijn biografie on line gezet. Het is niet mijn intentie om daarmee auteursrechten te schenden. Deze keuze wordt ver eist door een redelijke belangenafweging en is m.i de intentie van wijlen Peter Hoefnagels klik hier.
Over de zaak van Leo Ries valt uiteraard weer veel meer te vertellen. Ook daar speelden veronderstellingen van politieke intriges, ook daar ging het om een ambtenaar die volgens velen excellente kwaliteiten had. Er was destijds wél sprake van ernstige  discriminatie van homo’s. De chanteerbaarheid van homoseksuelen in die tijd kan een rol hebben gespeeld. Dat zie je m.i decennia later ook rond het misbruik van kinderen in de kerk. Omdat men van de kerk niet homo mocht zijn waren katholieke ambtsdragers die dat wel waren, al snel chantabel en wellicht daardoor geneigd om pedoseksuele misstanden niet effectief te bestrijden. Per saldo zullen we de kwestie Demmink natuurlijk vooral op zijn eigen merites moeten beoordelen zonder de waakzaamheid voor misvattingen te verliezen. Ik heb het eerder geschreven, extreem machtsmisbruik is bij justitie schering en inslag. Ook de Nationale ombudsman heeft daar al op gewezen. Binnen dat kader kan iemand ook slachtoffer worden van de mede door hemzelf gecreëerde  ongeloofwaardigheid van het justitiële apparaat. In die zin is Demmink links of rechtsom schuldig. Maar vooralsnog vind ik dat er veel redenen zijn om te veronderstellen dat hij zich schuldig heeft gemaakt aan misbruik van kinderen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: