Home

De wereld ontbeert hechting

30 maart 2013

plaatje van Jacob Vos

plaatje van Jacob Vos

Psychiater Dirk De Wachter vindt dat de hele wereld aan borderline lijdt. Leegte en relatieinstabiliteit alom. Het is meer een kwaal van de wereld dan van het individu. De Wachter blijkt een nieuwe adept van de anti-psychiatrie waar ooit Szasz en Foudraine groot in werden. Vooral de breuk tussen kinderen en vaders, de symbiotische verhouding met hun opvoeders (het moederlijke?) draagt bij tot een dol draaiende wereld. Meer identiteit, meer hechting, meer traditie, meer hiërarchie en vooral meer zingeving zullen ons verder moeten helpen. Borderline schiet naar tien procent prevalentie in de bevolking, ADHD mag er ook wezen en lijkt een ziekte die samenhangt met vaderloosheid. Nu voegen we steeds nieuwe psychiatrische ziektes toe aan de lijst. DSM 5 komt in mei uit met een weer langere lijst, ondanks dat ouderverstotingssyndroom er niet aan is toegevoegd. Juist erkenning van dat laatste was voor een deel een antwoord geweest binnen De Wachters vakgebied op de misdaad loyaliteitsmisbruik die op voet van oorlog staat met een veilige hechting. Ik ben benieuwd of De Wachter voor opname van PAS/PAD in DSM-V is Toch ervaar ik het ook zelf als een spanningsveld om in een lobby actief te zijn voor het opnemen van PAS/PAD (ouderverstoting) in DSM-5 terwijl ik tegen psychiatrisering ben. Ik probeer in de discussie dan ook steeds de maatschappelijke component te benadrukken. Het is de maatschappij die ouderverstoting genereert. Eergisteren sprak ik er nog over met antropoloog Dirck van Bekkum die op diezelfde lijn zit. We moeten weer met de familie optrekken en de staat binnen de lijnen manen. Nog een opgaaf voor de volgers van dit blog die graag wijzen op borderlinesymptomen bij moeders die hun kinderen opeigenen. Leg het niet alleen bij ouders neer, maar kijk met Dirk de Wachter naar de maatschappelijke component. Vaders en moeders hebben in deze maatschappij hechtingsproblemen opgelopen. We zullen die dwaze structuren erachter in de kraag moeten grijpen. Niet de mensen die er de dupe van zijn. Moeder-Kind-Vader.

Vrij Nederland interviewt Dirk de Wachter
Mijn Engelse artikel over de maatschappelijke kant van Ouderverstotingssyndroom

Advertenties

12 Responses to “De wereld ontbeert hechting”

  1. VanChrissum Says:

    Psychiater Dirk de Wachter moet eerst maar eens leren hoe hij zelf werkt. Psychiatrie in de wereld is vooral een ziekte. Waar vooral psychiaters aan leiden. Ik ben maar een gewone man en heb van dat vak waar en hoe dat geleerd wordt gelukkig niets te maken.
    Maar als ik zie wat psychiaters er allemaal van bakken. Dan kan ik volmondig zeggen dat ik er meer van weet. Er zijn nu heel veel mensen die hard om mij moeten lachen, maar dat is nu ook precies de bedoeling, de mensen die het hardst lachen weten er het minst vanaf. En waarom. Omdat je eerst maar eens moet begrijpen hoe het leven werkt. En alle overbodige gedachten spinsels moet laten varen. Iedereen heeft een ander gedachten patroon. maar het resultaat is van iedereen het zelfde. hoe kan je dan zeggen hoe iemand denkt. dat is onmogelijk. In grote lijnen is het wel hetzelfde. Maar individueel zijn mensen allemaal verschillend. Als je eerst eens gaat leren hoe jezelf in elkaar zit. en ook gaat ervaren hoe het werkt. En waarom je leeft. Dan kom je er al een stuk dichter bij. en dan is het nog moeilijk om iemand te snappen. De grootste ziekte waar mensen aan leiden is angst. En waar dus alle andere ziekten uit voort vloeien. En dat wordt ons vooral opgedrongen door de media, reklame, verzekeringen en uitvaart bedrijven. En de allergrootste boosdoener zijn de geloven. Het woord zegt het al geloof. Ik heb verschillende mensen gekend die door het geloof zo angstig waren dat dat ze er dood van gingen.
    Is dat dan normaal. Gooi alle gedachten van je af, en leer hoe jezelf bent. Als dat door psychiaters aan mensen geleerd gaat worden, dan gaat het er in de wereld stukken beter uitzien

    Like


  2. Hoezo de “maatschappij”? Een groot aantal moeders met en zonder stoornis BL genereert al dan niet als kenmerk al “vervreemding” van vaders. Die overlapping had Gardner allang gezien ook.
    En dat is niet “de maatschappij” als zodanig. Dat is het feit dat familierechters dat niet wensen aan te pakken als kindermishandeling letterlijk en dat is het feit erbij dat er nog steeds ondanks de “intenties” die ieder kan vernemen van de politici, geen enkele maar dan ook geen enkele meldplicht bestaat inzake kindermishandeling van allerlei soort zo ook vervreemding vaders. En geen enkele meldplicht voor de risicogroepen. Want welke groepen dat zijn is bekend.
    De grote schande. En afgang familierecht. En welzeker de grootst niet omschreven misdaad van de eeuw t.o.v. geborenen en kinderen en hun veelal eigen vaders.

    Like

  3. henri Says:

    Een mooi stukje over een prachtig interview met De Wachter. Waarschijnlijk moeilijk te begrijpen voor velen tegenwoordig. Met name zijn uitspraak dat ethiek voor existentie komt…
    Kleine lichtpuntjes in een dolgedraaide, lege en narcistische wereld.

    Like

  4. Sjakie Says:

    Zit nu midden in een strijd over pas om ons gelijk te halen, ben er beetje bang voor.maar we gaan ervoor.volgende week mijn verhaal doen bij bijzondere curator, (in het belang van…) is bekend met passyndroom..hoop dat het kwartje valt. Kind al 3 maanden niet gezien of gesproken.

    Like

  5. joepzander Says:

    Uit het antwoord van Dirk de Wachter op dit blog wil ik het volgende graag citeren:

    …….ik apprecieer en deel uw dubbele houding. Het is zeker waar ik mij wil onderscheiden van de ‘anti-psychiaters’ uit de jaren 60.

    Het probleem zit op een meta-niveau: het bieden van hulp, het onderkennen van een probleem kan in het huidige medische discours pas na een diagnostisch etiket, een subtiel stigma dat vaak een neurobiologische werkelijkheid verbergt. Ik deel zeker uw zorg voor de ouderfunctie, maar ik zou ze graag onderbrengen in een breder kader dan de classificatie van psychiatrische afwijkingen.

    Like

  6. henri Says:

    Met de reactie van De Wachter ben ik het eens.
    Dit kader bestaat in zekere zin al, het wordt enkel bijna nog niet gehoord. De belangrijkste reden hiervoor ligt gelegen in het gegeven dat dit kader enkel te vinden is bij diegenen die ethiek voor de existentie stellen. In wezen is het gevecht voor je kind een min of meer ethisch gevecht, zij het bij velen op een onbewuste wijze. Als De Wachter zich bewust is van de ethiek als grond van al het overige zal hij logischerwijs beseffen dat de psychiatrie een bescheiden maar niettemin noodzakelijke rol speelt.
    Met zijn boek weet hij het nodige te duiden, dit vanuit het perspectief van de psychiatrie, een wetenschap die in het geheel geen enkele notie heeft van wat een psychisch gezond mens eigenlijk is, anders dan een gebrek aan bekende psychopathologische kenmerken. Vanuit dit negatieve en reductionistische mensbeeld een kritiek schrijven is eigenlijk te makkelijk… Niettemin is duiding altijd de eerste stap. Een tweede stap is het bieden van een alternatief.
    Mocht De Wachter dit lukken, pas dan kan hij in een zin benoemd worden met lieden als Foudraine en vooral Pirsig. Twee mensen die de ervaring van de ethiek boven de existentie daadwerkelijk hebben ervaren en beschreven.Tot die tijd is beschouw ik het boek en zijn ethische bewustwording als de contradictie van De Wachter.
    Ik ben benieuwd of wij meer van hem zullen horen. Hij krijgt van mij in ieder geval het voordeel van de twijfel, een sympathiek en weldenkend medemens.

    Like

    • joepzander Says:

      Ethiek boven existentie. Misschien mis ik wat. Maar ik zou dat in het kader van ouder-kind-relaties niet tegenover elkaar durven stellen. Maar misschien zou je het nog wat kunnen toelichten.

      Like

  7. henri Says:

    Inzichten en beslissingen rondom het belang van het kind zijn allen aan verandering onderhevig. Elk verhaal biedt een andere context met verschillende interpretaties op verschillende gebieden door verschillende mensen met verschillende ervaringen en kennis.
    Met elk willekeurig nieuws-item gebeurt hetzelfde. Een legertje analisten en commentatoren geven allen een blik op het onderwerp vanuit hun eigen expertise met hun eigen werkelijkheid, vechtend om wie het grootste belang weet te duiden.
    Dat is ons bestaan, onze existentie, onze wereld.
    De ethiek hier boven plaatsen is uiteindelijk de enige manier om uit deze chaos te geraken.
    Het belang van het kind is allereerst van ethische aard. Het belang van ieder mens is allereerst van ethische aard. Het belang van onze wereld is allereerst van ethische aard. Een ieder die meent dat een klein deelwaarheidje van een of ander wetenschapje het eerste belang is, mist de boot. Maar dat is wel wat er gebeurt op onze wereld. Mensen geven hun leven voor de gekste doeleinden, waarvan het materiele wel de meest tragische is.
    De enige constante in onze wereld, van alle tijden en in alle culturen zijn de menselijke waarden, de ethiek. Het belang van een mensenkind dient daarom dit als basis te hebben.
    Als De Wachter inderdaad de ethiek boven de existentie plaatst had hij zijn boek nooit kunnen schrijven. In dit licht is dit boek een zoveelste geluid temidden van een kakafonie van ontelbare andere geluiden, snel vergeten in de tijd.

    Like

  8. joepzander Says:

    Ah ja is duidelijker nu. Met het woord existentie bedoel je de aan ons voordoende werkelijkheid te duiden. Ik had het begrip meer in de richting van existentieel geproefd. Juist als een waardeaanduiding dus.
    En je vindt dus dat De Wachter te weinig ethische handgrepen geeft in zijn verhaal. Heb jij zijn boek al gelezen ook? ( Ik niet overigens)
    Ik ben filosofisch minder onderlegd dan jou vrees ik. Dank voor de uitleg.

    Like

  9. henri Says:

    Het besef van ethiek voorafgaand aan existentie en het schrijven van een kritiek op de maatschappij vanuit de psychopathologie verhoudt zich als weten waar de zon schijnt en het graven van een mijnschacht. Vandaar die contradictie van De Wachter. Het slaat eigenlijk nergens op. De duiding is het eenvoudigste, het bieden van alternatieven en-of oplossingen het moeilijkste. Daar blijft hij zwaar in gebreke. De psychiatrie is waarschijnlijk niet de beste start voor verdere verkenningen van mens en wereld.

    Like


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: