Home

roodkapje en het salomonsoordeel

31 januari 2008

salomonsoordeelEr daalt een krijtkring uit de hemel neer. Als je de bloedband niet relevant acht voor de bepaling van ouderschap dan moet dat op een andere manier beslist worden. Zo Goddelijk moet de regisseuse van het Noord Nederlands Toneel hebben gedacht.

Ik heb meerdere malen naar de Kaukasische Kreidekreis omgekeken in artikelen waarin ik de wijsheid van het salomonsoordeel inriep. Brecht is een stap verder dan de bijbel doordat hij het salomonsoordeel niet meer exclusief tot biologisch moederschap beperkte. Hij breidt het echter niet uit naar vaderschap.

Bij deze uitvoering moest ik echter wel heel erg denken aan Roodkapje en de boze mannenwereld zoals dat eerder door Myriam Tonelotto ook al was verfilmd in haar vadervijandige film In nomine Patris. En als je voor een soort sprookjesvertolking kiest schiet je dikwijls in goed en slecht-metaforen.

Een kind is inherent geen eigendom, als het zo wordt beschouwd wordt het kwaad gedaan. De biologische band is in de regel een goede manier om te voorkomen dat een kind als eigendom wordt beschouwd. Andere vermeende kindbelangen door de staat en zijn rechters aangevoerd om het kind aan de een of de ander toe te wijzen hebben dikwijls met toe-eigening van het kind door de staat te maken. Waar rechter Azdak in het stuk ook werkelijk zo wijs(?) is om volgens de oude wijsheid te oordelen en het kind niet toe te delen aan de gene die het hardst rukt, faalt de moderne westerse rechter.

Rest de intrigerende vraag wat Brecht in zijn Amerikaanse jaren triggerde om dit stuk te schrijven. Hoe stond het met zijn eigen kinderen? Verwerkte hij ongenoegen, schuldgevoel of machteloosheid van zichzelf, als vader, in dit stuk? Tips van mijn lezers zijn welkom.

meer salomonsoordeel in het familierecht
Over de film van Tonelotto

2 Responses to “roodkapje en het salomonsoordeel”

  1. henri Says:

    Google;

    H ij behoorde tot de meest controversiële figuren ooit, die een inpakt hadden op het muziektheater. Hij was een marxist in hart en nieren. Hij werkte vaak samen met de componist Kurt Weill en creëerde met hem een van de meest provocatieve werken die ooit werden opgevoerd. In zijn werk heeft Brecht getracht het publiek aan te moedigen om te denken eerder dan betrokken te geraken in het verhaal en zich met een personage te identificeren. In dit proces gebruikte hij de vervreemding of aliënatie effecten (A Effekts). Brecht ontwikkelde een dramavorm ‘episch theater’ genoemd waarbij ideeën en didactische lessen van groot belang zijn.
    En ook;
    Brecht’s politiek geladen toneelstuk “Die Massnahmen” uit 1930 weerspiegelde zijn antisentimentaliteit en directheid die zelfs de communistische partij te hard vond. In het stuk wordt een jonge communist vermoord door de partij – zijn sympathie voor de armen en hun lijden keerden steeds met grotere tussenposen terug in zijn werk en stelt steeds weer de dag van de krachtmeting uit. De les uit het stuk was dat: de vrijheid van het individu onderdrukt moest worden opdat in de toekomst de ganse mensheid van deze vrijheid zou kunnen genieten.

    Twee passages voor stof tot nadenken.

    Like

  2. joepzander Says:

    Stof tot nadenken inderdaad.

    Des te erger valt op dat ik de uitvoering van het NNT juist sprookjesachtig sentimenteel vond en in dit verband bedoel ik dat niet als kwaliteit.

    Like


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: