Dilemma’s en Spagaten

dilemma of spagaat in het logo van Relapublishing/spagaat.

Ik zou wíllen dat ik alleen maar een dilemma had. Als ouder, als vader zet de Raad voor de Kinderbescherming en zijn trawanten ons al jaren in een spagaat. Als je niet opkomt voor je kind ben je een waardeloze ouder en als je het wel doet ook. Ze kunnen vandaag het ene beweren en als je je er wat van aan trekt morgen precies het omgekeerde. Je kunt dat als een uiting zien van een dilemma van hun, maar het heeft iets kortzichtigs om juist daar dan aandacht voor te vragen. De spagaat waar cliënten van de raad dan in worden gezet, daar hebben ze het dan even niet over. En er zijn meer spagaten dan bovenstaande. Enerzijds word er van je gevraagd klachten in te dienen als iets je niet bevalt, anderzijds wordt je daar in de regel hard op afgerekend als ouder. Dat een kind daar slachtoffer van is wordt al helemaal niet gezien en blijkbaar afgedaan als collateral damage.

Wim Theunissen, ex/directeur, beleidsmedewerker van de Raad schreef een boekje over de dilemma´s van de Raad voor de Kinderbescherming naar aanleiding van een methodiek waar hij al jaren raadsmedewerkers mee opvoedt. Wim is ook medeauteur van een aantal boeken die onder mijn redactie de wereld ingingen. Ik waardeer hem zeer om de inzet de confrontatie aan te gaan met criticasters en mee te werken aan de toch wel aardig kritische boeken die Relapublishing het licht deed zien.

Dat gezegd hebbende doe ik graag nog een schepje bovenop die confrontatie. Ik gebruik daarvoor zijn interview met Trouw als aanleiding.

Het is voor een individuele raadsmedewerker wel eens moeilijk kiezen tussen het belang van het kind en dat van de organisatie. Of het belang van de familierechtketen en dat van de ouders. In die gestroomlijnde familierechtketen zitten rechters zonder benul van grondrechten, bestuurders van jeugdzorginstellingen die vooral hun onroerend-goed-belangen in de gaten houden en daarbij behorende slecht opgeleide ondergeschikten die zich eigenlijk niet jeugdzorger zouden mogen noemen. Een individuele medewerker zal daar allemaal niet snel kritiek op uitoefenen (ketenafhankelijkheid heet dat in het boek). Meestal zit ie in een waanzinnige draaimolen waarbinnen het een illusie is om te kunnen kiezen tussen goed en slecht handelen. Hun dilemma’s worden zo ge(her)formuleerd, en wellicht ook ervaren dat ze niet gaan over de moeizame maatschappelijke en politieke voorwaarden voor hun werk maar over de vraag of ouder x misschien wel een lastige ouder is maar wellicht toch van belang voor de opvoeding van zijn of haar kind.

Dat de zaak Laura Dekker met een beetje geluk nog als een dilemma voorgesteld kan worden wil ik geloven. Maar dat het systematisch buitensluiten van ouders van de opvoeding van hun kind alleen maar een moeilijk dilemma is doet veel te kort aan de werkelijkheid waarbinnen geaccepteerd wordt dat kinderen gemangeld worden tussen handhaving en laat maar rotten, roesten en “het is ons probleem niet” nadat ze overigens dan wel eerst fors verkeerd ingrepen. Al jarenlang is vrij rücksichtslos voor korte-termijn-schijnoplossingen gekozen die op de lange termijn niets oplossen en nieuwe problemen creëren. Om hun dilemma’s te verbergen huurt de Raad voor de Kinderbescherming wetenschappers in als Dhr Spruijt die graag zijn broodheren napraat zonder dat met fatsoenlijk onafhankelijk onderzoek te staven. Ergo hij verbergt zijn betrokkenheid door er niet ronduit voor uit te komen.
Ouders die zich verzetten hebben zogenaamd een bord voor hun kop, dus een afwijking, en komen er dan al helemaal niet voor in aanmerking hun kind op te voeden. Kritiek op rechters zoals in de tijd van Fathers4Justice is veel te eng voor een beetje broodafhankelijke kinderbeschermer, jeugdzorger of mediator.

Wat is er dilemma aan om op een verzoek van een ouder om een naamswijziging aan te vragen voor een kind met letterlijk als argument “Ze mag de naam van haar vader niet meer tegenkomen” positief te beslissen. Dat gaat over mij persoonlijk inderdaad. Toen ik het daar een keer met zo’n justitieambtenaar over had zei hij dat ik wel gelijk heb maar dat hij ook kinderen heeft en dus aan zijn baan moet denken. Kijk dat zijn nog eens dilemma’s. Zijn kind of mijn kind.

Wat Wim en ondergetekende delen is een afkeer van incidentenjournalistiek. Laten we een keer echt diep in die mis-organisatie duiken, laten we eindelijk het structurele gebrek aan openbaarheid van uitspraken aanpakken, de systematische belangenverstrengeling. Was wel handig als dat ook even zo benoemd was door Wim of zijn interviewster. Ook wel handig als even gemeld was dat het boek is uitgegeven in sam,enwerking (betaald?) door de Nederlandse staat.

Ik houd Wim graag aan de volgende uitspraak in zijn interview:
“Wat is gebeurd, kun je niet terugdraaien. Wel goedmaken. Het is dan onze plicht te erkennen dat we fout zaten en te proberen een andere oplossing te vinden.”

Interview Wim met Arlette Dwarkasing van misschien wel de minst slechte krant van Nederland.

wat dacht je van huiselijk geweld

“Tot dusver werd altijd gedacht dat het percentage mannelijke slachtoffers veel lager lag, ergens rond de 16.” (digitale editie Trouw). “Mannen zijn veel vaker slachtoffer van huiselijk geweld dan gedacht (gedrukte editie Trouw).”

Trouw erkent nu dat 40% van de slachtoffers mannen zijn. Hiermee is vooral duidelijk dat de betrokken redacteuren (Bouma en Kreulen) eerder anders dachten en zich inderdaad jarenlang op het verkeerde spoor hebben laten zetten. Dit ondanks dat de feiten al veel langer bekend waren. Het is tekenend dat journalisten al lang niet meer voorop lopen in het ontrafelen van de werkelijkheid maar zelf slachtoffer zijn van politiek correcte hypes. Hypes om vrouwen te verslachtofferen in diens van een vreemd soort feminisme met Gerda Dijksman voorop ( zie onder).

Maar over slachtoffers gesproken; wie zijn nu de werkelijke objectieve slachtoffers van dit soort alom rondgedragen fabels? Dat zijn de mannen en vaders die niet konden melden dat ze geslagen waren. Die ergo moesten accepteren dat ze hun kinderen niet meer konden zien omdat hun vrouw het conflict aanscherpte met een paar flinke kwetsuren. Waarna ze van De heer Spruijt konden vernemen dat ze zich vooral moeten onderwerpen als er geen normaal gesprek meer mogelijk is met zo’n vrouw.

Dat is, en zeker was, de werkelijkheid voor veel mannen in Nederland. De gevolgen voor deze mannen en hun kinderen waren vaak immens. Die gevolgen worden nog steeds niet in kaart gebracht door Trouw. Hoewel deze krant wat dat betreft misschien nog wel steeds de minst slechte is van Nederland. Met genoegen las ik gisteren weer en column van Ger Groot over het feminisme. Het klimaat verandert.

Een ander voorbeeld van die klimaatsverandering is de oprichting van allerlei mannen- en vadercentra in het land, en nu ook in Deventer. Vanmiddag ga ik naar de opening. U hoort van me. Als u mij nog eerder wilt horen dan wijs ik u op een intrigerend interview met Deventer radio gisteren. Zie de link hieronder.

dossier huiselijk geweld
artikel Trouw
interview over Spruijt, ouderverstoting en mannen in de knel
Artikel uit 1997 Trouw, Niets geweten?

Ja hoor en een dag later is ook de Volkskrant erachter: ‘Mannen zijn vaker slachtoffer van huiselijk geweld dan tot nu toe werd aangenomen’ en: ‘Daar schrik je van’ (Ivo Opstelten)

Vaderschapsdiscriminatie

“Op een mooie pinksterdag” is volgens filosoof Ger Groot het aangrijpendste Nederlandse vaderlied. Het is het lied van “Vader is een nul en vaders is een hypocriet” en ’Vader is er enkel en alleen maar voor de centen/en de rest is flauwekul.’ Vaders hebben zich volgens Ger te laks gedragen onder de overheersende moedercultuur.

Een prachtig artikel van Ger Groot in de Trouw van afgelopen weekend rakelt stof op. Het artikel is een mooie bewerking van een lezing die Ger hield bij het symposium bij de uitreiking van de vorige vaderdagtrofee. Het geeft goed aan hoe moeilijk de positie van vaders is en hoe ze links en rechts als overbodig worden beschouwd, en hoe onterecht dat is.

Zelf gaf ik op het zelfde symposium ook een lezing, direkt na Ger nog wel. Daarin benadrukte ik de repressieve aspecten, de ontvadering, de vaderdiscriminatie. Als ik daar ter plekke een liedje aan had gekoppeld dan was dat wellicht Medea geweest van Joop Visser.

Hij kan z’n vader niet meer zien
Hij kan z’n vader niet meer horen
Hij kan z’n vader wel vergeten
Hij heeft z’n vader al verloren
Omdat z’n vader plundert
Omdat z’n vader moordt
En omdat z’n vader niet meer van ‘m houdt
Omdat z’n vader slecht is
Omdat z’n vader weg is
En gewoon omdat z’n moeder met een anders is getrouwd

Wat ook Ger dus vergeet is de bikkelharde vaderschapsdiscriminatie waarbij wetenschappers om het hardst roepen dat vaders er niet toe doen, extreem-feministen dat vaderschap slecht is en in de praktijk in elk gevecht het onder die condities onmogelijk blijkt om een onvoorwaardelijk vaderschap uit te oefenen. Of je nou feministisch aangepast bent of niet. Of je de helft van de zorg deed of niet.

Autoritatief vaderschap wordt als paternalistisch dominant en dus slecht weggezet. Als je daarvoor gáát liep je de laatste decennia een flink risico dat je vrouw opstapte met alle nare gevolgen van dien. In bijna de helft van de gevallen kon je het contact met je kinderen wel schudden. Maar ook de aangepaste mannen/vaders werden op den duur als compleet overbodig de hoek in geveegd. Vaderzijn bestond niet of was slecht. En autonoom vaderschap al helemaal niet. En die tijd is nog lang niet voorbij.

Natuurlijk ben ik het met Ger eens dat mannen zich wat minder slap op moeten stellen. Maar hij zou zich moeten beseffen dat kinderen een machtsmiddel tegen vaders zijn geworden. Dat klinkt heel erg en dat is het ook. Als maatschappij kijken we liever niet in die beerput van conflicten die zich rond kinderen afspelen. “Ze zullen het wel allebei schuld zijn”, en “waar rook is is vuur”.

Als er dan toch vuur is, laten we dat vuur in onze stem in onze harten spreken, laten we die toorn verkondigen. Laten we een einde maken aan vaderschapsdiscriminatie.

Het artikel van Gert
muziek bij vaderschap
Medea van Joop Visser; hele tekst

Dilemma

De taakstraf voor de moeder die haar kind onttrok aan contact met zijn vader is door het hof in Leeuwarden bevestigd.

Alsof de straf nog niet laag genoeg was kreeg de moeder van de zoon van Peter Brons toch nog wel een vermindering van haar taakstrafje van 100 tot 60 uur, en nu alleen nog maar voorwaardelijk. Dit vanwege het geweldige dilemma waarin ze zat. Het dilemma dat het moest maar dat de kinderen niet wilden.  Dat dilemma daar werkt ze nog dagelijks aan door de kinderen ook ten fundamentele de omgang met de vader te ontzeggen en het gezamenlijk gezag te bestrijden. Ze voert nog steeds procedures hierover. Niets dilemma, gewoon verkeerde keuze. Dat het zo wel nooit zal lukken laat zich raden. Trouw citeert Prof Vlaardingerbroek die dat nog eens benadrukt zonder de zere plek ook maar in de verste verte te raken.

Het enige werkelijke dilemma ligt bij Peter. Moet je doorvechten in rechtsprocedures onder dit soort omstandigheden tegen een rechterlijke macht die de problemen op zo’n manier alleen maar erger maakt door dit begrip voor de moeder. Ik wens Peter wederom weer veel moed en wijsheid toe en ondanks alles toch ook gefeliciteerd met het feit dat toch duidelijk is dat het weghouden van je kinderen bij de andere ouder strafbaar is en blijft.

De uitspraak van het hof volledige tekst
De eerdere uitspraak van de rechtbank

mannen pakken

De wet heet in Nederland gelijk te zijn voor iedereen. In de praktijk is zij voor mannen veel harder dan voor vrouwen.

Filosoof Ger Groot heeft al eerder zijn nek uitgestoken over mannenzaken. Hij doet dat met verve, maar wel met enig defaitisme. Ooit was hij, met mij, de enige die publiekelijk struikelde over de uitspraak van Femke Halsema waarin ze opriep om mannen te discrimineren. Volgens hem waren mannen al teveel gewend om in de hoek getrapt te worden om hier nog op te reageren.

Nu belicht hij in Trouw de problemen die een kennis van hem ondervindt met het behoud van het contact met zijn kinderen.

De Nederlandse rechter raadde hem aan zich er maar bij neer te leggen: ’Wij kunnen niets voor U doen.’

Hij wist ook nog iets dat ik niet wist maar wel erg kwaad over kan worden. In Spanje worden mannen per definitie zwaarder gestraft bij huiselijk geweld dan vrouwen. Het feit dat je een man bent is een verzwarende factor. Daarbij vergeleken is Nederland nog niets.  Hier worden  alleen maar stelselmatig de cijfers vervalst zodat het lijkt of vooral vrouwen slachtoffer zijn. Met enige moeite kon ik op internet iets over vinden over de Spaanse situatie.

Het staat in België in de krant
Dossier Huiselijk geweld
Over die discriminerende uitspraak van Femke

Het artikel in Trouw is voor abonnees te vinden door in de digitale krant van vandaag te kijken en evt te klikken voor een downloadbare versie van het artikel.

Ontvoerende moeders

ontvoering door de dood in Erlkönig

Merkte ik vorige week in goed gezelschap nog op dat Trouw toch wel erg anti-vaders lijkt, wordt het deze week gelijk gelogenstraft. Hoewel… Het heeft wel érg lang geduurd voordat ze het door hadden dat moeders vaker kinderen ontvoeren dan vaders. Maar nu staat het dan ook groot als hoofdartikel op de voorpagina.

Enige compensatie voor de voorpaginakop van enkele jaren geleden waar vaders werd aangezegd dat ze nergens voor nodig zijn (interview Tamar Fischer).

De mediahype op de hand van de moeder van Sara en Amar die met een door de staat gelegaliseerde ontvoering de kinderen bij de vader weghaalde, daarna tegen haar toezeggingen in geen enkele omgangsregeling uitvoerde en zelfs het eenhoofdig gezag eiste, ligt nog vers in het geheugen.

En zo nog veel meer. Op mijn mail naar Trouw met verwijzing naar mijn blog, een stukje hieronder, over het toch maar niet plaatsen van een stuk over het boek “De jungle van de jeugdzorg” heb ik trouwens nog niets gehoord. Het pleit is daar dus vast nog niet helemaal beslecht.

Misschien moeten ze bij Trouw eens wat sites lezen als papa.nl.nu waar al jaren wordt uitgelegd hoe dat staat met ontvoeringen, maar ook met jeugdzorg, kinderbescherming, recht, vaderschapsdiscriminatie enz.

het papa.nl.nu-dosssier kinderontvoeringen
Deel trouw-artikel
Over de anti-vader-artikelen in Trouw

jungle van de jeugdzorg

De titel van een indrukwekkend boek van een indrukwekkende veteraan in de strijd tegen machtsmisbruik in jeugdzorg en kinderbescherming; Truus Barendse. De titel is eigenlijk een beetje een understatement. Door een jungle kun je je vaak met een beetje kennis en een kapmes nog een weg banen. Bij jeugdzorg lopen zelfs goed toegeruste mensen met een scherpe pen vaak vast. Het is dan ook niet voldoende om je rechten te beschrijven en je pen te slijpen. Hier past een waarschuwing. Pas op voor jeugdzorg. Juist als je je rechten kent, willen ze je nogal eens dwarszitten, want dan schilderen ze je af als querulant (die “dús” zijn kinderen niet mag zien).

Maar uiteraard is het belangrijk de rechten die je hebt goed te schilderen. Daarin blijven anderen nogal eens in gebreke. In het programma van John van den Heuvel Das je recht ‘wist’ een blijkbaar erg onervaren juriste dat je klachten over Bureau Jeugdzorg bij het Advies en Klachtenbureau Jeugdzorg (AKJ) moet deponeren. Niet doen hoor. Die buigen alleen maar voor jeugdzorg. Klachtencommissies kun je rechtstreeks benaderen. Als je daar hulp bij nodig hebt kun je na het lezen van het boek van Truus Barendse nog altijd haar organisatie Kinderen, Ouders, Grootouders bellen voor hulp. Dan krijg je te maken met mensen die er echt verstand van hebben en geen illusies verspreiden.

Maar mensen als Truus, en ook Jan Hop en vele andere deskundigen en activisten in de jeugdzorg laten ze in de media liever niet te veel aan het woord. Net als het AKJ waaien de media liever half met de terreur van dat soort organisaties mee. We moeten nog zaken met ze doen zei de hoofdredactrice van Stichting Stiefgezinnen Nederland een half jaar geleden tegen me toen ze mijn boek toch maar niet wilde recenseren. Dagblad Trouw vindt het boek van Truus wel erg eenzijdig en zag af van het plaatsen van een interview met haar.
Nou dat eenzijdige vind ik meevallen. Ze erkent dat er ook wel eens wat góed gaat, daar bij de jeugdzorg.

Hier meer over het boek
Hier het programma van van den Heuvel
Alles over jeugdzorg op joepblog
meer over de AKJ

Feminodebilisering

In 1994 gaf Tjerk Bakker, toenmalig voorzitter van de stichting Dwaze Vaders het boekje “Omgangsonrecht, de Nederlandse situatie”, uit. Hoewel ik erg blij was met het boekje viel ik wel een beetje over termen als politibielen. Met deze term werd door Tjerk een bepaald dominant voorkomend soort politici aangeduid. Inmiddels is het in Nederland gebruikelijker geworden om dit soort zware termen te gebruiken.  Hoe graag zou Tjerk het woord feminodebilisering hebben gebruikt, of zoiets.  Want op het feminisme had hij het bepaald minder dan ik.  Inmiddels heeft Ephimenco, in Trouw, de draad van Tjerk weer opgepakt; feminodebilisering.  En terécht wil ik deze keer volmondig zeggen. Ik ben vóór bevrijdend feminisme. En goed bevrijdend feminisme is ook bevrijdend voor mannen. Maar waar Opzij nu weer mee bezig is. Een pratende kut op de voorpagina die pijn lijdt, want platgeneukt.

Iets agressievere seks (hier bedoel ik het woord agressief heel breed) kán weer de laatste jaren. Het kan omdat beide partners hier af en toe behoefte aan kunnen hebben. Vrouwen, mannen. Niet alleen vrouwen worden platgeneukt, maar ook mannen. Ellen ten Damme heeft daar zelfs een politiek statement van gemaakt. In haar liedje Plattgefickt legt ze uit dat ze haar man zo lang zal platneuken totdat hij fysiek niet meer in staat is naar de Busch-oorlogen in Irak en evt Iran te gaan. Vrouwen voor Vrede nieuwe stijl. Da’s weer eens wat anders dan slachtofferfeminisme van Opzij. Hup de beuk erin. Handen aan het bed.

De column van Ephimenco

keuzefeminisme

matriarchale godin

Eigenlijk wíllen vrouwen niet dat vaders zorgen. Ze riepen maar wat, er iets aan dóen ho maar. Niet zelf al te veel méér werken, niet vaders een handje helpen om de erbij horende rechten te verkrijgen.
Deze discrepantie tussen theorie en praktijk van het feminisme leidt inmiddels tot steeds merkwaardigere kronkels. Daar hebben we dan nu het keuzefeminisme.

Keuzefeminisme is de diffuse benaming van een diffuus verschijnsel. Het lijkt er om te gaan dat er eigenlijk geen ideaal meer ís, op één na. De vróuw moet kunnen doen waar ze zin in heeft, ze mag zelf kiezen of ze wil werken of voor de kinderen zorgen. Nou verdachten we het feminisme al jaren ervan dat het dáár eigenlijk om draaide (in de praktijk). Maar het is dan wel zo aardig dat het nu ook maar eens zo benóemd wordt.

Niks samen beslissen, niks mannen mogen óók zorgen. Nee alleen nog maar de man doen wat de vrouw niet wil doen. Man geen keuze, vrouw wel keuze. Keuzefeminisme. Dat je dat dan nog zo durft te noemen. Marja Pronk, schrijfster van het nieuwe boek spitsuurclub durft dat.

Elma Drayer ziet trouwens tot mijn verbazing vandaag in Trouw zowaar een derdefeministischegolf-complot erachter. Tsjonge; het blijkt een geregisseerde campagne voor moedergodinnen of zoiets. Nu de derde feministische golfoorlog nog.

Moedergodinnen; was dat niet van dat oermatriarchaat. En was dat niet de ideaaltypische constructie waarmee het feminisme haar bestaan verf gaf. En die ze eigenlijk verlaten had. Terug naar af, om in (moeder-)monopolytermen te spreken.

het verhaal van Elma over Marja Hier kun je ook stemmen vóór de derde feministische golf of het herwaardering van mannelijke waarden; en he de mannen staan flink voor!!
matriarchaat; een toelichting op wikipedia
lees de discussie tussen mij en  de schrijfster, Marja Pronk.

Huiselijk

De term voor huiselijk geweld zou te gemoedelijk klinken. Daar is Nederland volgens Professor Römkens al eens voor op de vingers getikt. De Nederlanders koppelen namelijk iets gezelligs aan de term huiselijk. Mij lijkt dan dat je juist de schrijnende woordcombinatie die je nodig hebt, te pakken hebt. Geweld is namelijk nooit gezellig. Hoe je op het idee kunt komen dat het woord huiselijk daar iets af kan doen, daar moet je toch echt de enige professor huiselijk geweld voor zijn.

Maar afin, blijft natuurlijk een serieus probleem. Dat serieuze aandacht verdient. Bijvoorbeeld door te refereren aan onderzoeken als je er iets over zegt. Maar in het interview dat Römkens aan Trouw gaf zie ik geen enkele referentie waar ze beweert dat 80 procent van de daders mannen zijn. Mannen zijn veel vaker slachtoffer dan zij beweert.
Maar mannen hebben volgens haar pas een probleem als ze schreeuwend van ellende voor blijf van mijn lijfhuizen staan, die ze ten eerste nooit kunnen vinden en waar ze ten tweede nooit in komen.

Wel donderdagavond een film op netwerk waarin wel over huiselijk geweld tegen mannen wordt geproken en waar aan de orde komt dat per jaar 20 mannen overlijden aan de gevolgen hiervan. Overigens ook zonder referentie, moet ik toegeven. Onder deze post wil ik ruim voorzien in die leemte.

Vrouw krijgt volgens Römkens de meeste klappen
dossier huiselijk geweld op papa.nl.nu
mannenmishandeling in Netwerk