praat-je over jeugdzorg en socialisme?

De Russiche Jonge Pionier Morozov die volgens de (mytische?) overlevering zijn vader zou hebben verraden aan de communistische staat. bron wikipedia

Zucht. Precies dertien minuten communicatie met een communicatiemedewerker van de SP-kamerfractie. Mijn eigen partij. Het was best een zinvol gesprek, maar ik moet moeite doen het onderwerp te beperken tot de communicatie an sich. En me niet kwaad maken als ik na kamerlid Kooiman en ex-kamerlid Langkamp ook nog  Quik-Schuijt en Meulenbelt te berde breng. Met deze laatsten kan ik zelf ook niet communiceren. Eigenlijk vooral omdat ze de bui al voelen aankomen en ook niet meer met mij willen communiceren, omdat ik in hun ogen kwaad ben. Ja en?

Nu ging het over de communicatie van iemand anders met de SP-fractie. Niet netjes genoeg en dan wordt de toegang geblokkeerd. Geen communicatie. Ik snap het en ik snap het niet. Een gedachte blijft overeind. Er is eigenlijk geen communicatie meer mogelijk tussen de mensen die zich hard maken tegen de misstanden in de jeugdzorg en rechtstaat enerzijds en volksvertegenwoordigers anderzijds.. De frustratie is te hoog opgelopen. Zelf trek ik me ook liever op mijn weblog terug dan om te proberen de diverse SP-dames iets duidelijk te maken. Tsja en er komt veel terecht en langs op mijn weblog maar Kooiman en Langkamp komen hier dus nu terecht, maar vast niet langs.

Met de SP is het soms makkelijker, maar ook moeilijker communiceren. Ze zijn gevoelig voor misstanden maar ook gevoelig voor meer staat voor kinderen. Meer geld in de jeugdzorg. “Ja maar we moeten de nodige zorg toch niet beknotten omdat er ook misstanden zijn” Dat zo de hengelbereidheid naar  kinderen waar wellicht nog wat jeugdzorg aan kan worden toegevoegd groter wordt dringt niet door.. Dat meer jeugdzorg de afgelopen jaren gewoon heeft geleid tot minder welzijn voor kinderen is voor de SP blijkbaar nog steeds niet doorgedrongen. Ondanks de toch verontrustende signalen van de commissie Samson, extra risico op seksueel misbruik. Alsof het niets is.

Sommige mensen wijzen op de oude leninistische gedachtengoederen die de SP mogelijk parten zouden kunnen spelen. En inderdaad de gelijkenissen met het verhaal van de Russische jonge pionier Pavlik Morozov borrelen wel eens bij mij boven. Er zijn denk ik wel een paar verbanden. Maar ook een paar verbanden niet.

Verder zou de SP zich kunnen realiseren dat goede banden met het veld soms aardig kunnen zijn (Kooiman en Langkamp komen uit de jeugdzorg, waarschijnlijk zijn veel SP-leden werkzaam in de jeugdzorg) maar ook een kritisch oordeel in de weg kunnen staan.

Ik heb per saldo goede hoop dat dit korte gesprek zin heeft gehad.

Wikipedia over Morozov

Elke post op dit blog heeft een aantal Tags. Een daarvan is Anja Meulenbelt. Ter gelegenheid daarvan nam ik zelf nog eens al mijn blogjes door die iets te maken hebben met Anja. Ik vond daar zulke juweeltjes tussen zitten dat ik u die exercitie ook durf aan te bevelen. leest!

Rood potlood helpt Quik-Schuijt

Doordat een D66′er zijn rode potlood niet kon vinden komt Quik-Schuijt alsnog voor de SP in de Eerste Kamer?

De stemming voor de Eerste Kamer

dossier Quik-Schuijt

Anja eruit Nanny blijft

Het kostte even moeite om de definitieve kandidatenlijst voor de SP in de Eerste Kamer te vinden. Maar ik heb hem nu toch. Anja Meulenbelt is eruit, waarmee het boegbeeld van ongelijkwaardig ouderschap, wat ze immers in persona vertegenwoordigde, uit het politieke spectrum is verdwenen. Nanneke Quik-Schuijt staat echter op de 8ste plaats, waarmee nog veel ellende behouden blijft. Zij was het immers die dwars op het amendement van haar partijgenoot Jan de Wit ging staan, die het gelijkwaardig ouderschap in de wet introduceerde.

Aan haar wijdde Peter Prinsen nog een prachtig weblog over waarheidsvinding en jeugdzorg. In een discussie met Peter Prinsen begreep ik dat er mensen zijn die haar een geweldig charisma toeschrijven. Misschien, dacht ik zelf, heeft Nanneke het charisma van de Nanny. Een doordenkertje. Als ik meer tijd heb kom ik hier nog op een en ander terug. Maar dat jullie het nieuws maar alvast hebben.

weblog Peter Prinsen
dossier waarheidsvinding
dossier Quik-Schuijt

naschrift: Ik heb uiteindelijk wel SP gestemd. Gelukkig stond QS op de 9de en niet op de 8ste plaats (foutje in de lijst die ik van het partijbureau van de SP kreeg). Ze is er dus net niet ingekomen.

Ma(na)ger

“Onze Jan is manager geworden” is een liedje van mijn favoriete zanger Joop Visser. Het beschrijft heel goed de leegte die, met leegte gevuld, toch geld oplevert voor de zakkenvuller.

Vooral in de jeugdzorg is de managerscultuur een plaag die méér dan zómaar vervelend, desastreus is voor kinderen en ouders. Dat punt dringt ook langzamerhand door in de hoofden van Rouvoet en (vandaag) de NVG.  In plaats van de slappe oplossingen en vaag gemopper van partijen van links tot rechts heeft tweede kamerlid Fleur Agema daar een goede oplossing voor. Laat een tijdje de werkvloer managen en zet wat managers met de handen aan het bed, vertelt ze vandaag in Trouw. Dit gaat niet specifiek over de jeugdzorg, maar daar gaat Fleur ook wel over. Zó ziet drastische verandering er inderdaad uit. Ik moet er wél direct bij zeggen dat Fleur heel wat anders is dan Geert.  Ik vind Geert Wilders gevaarlijk (zie linken hieronder). Het is dan ook duidelijk dat Fleur worstelt met een paar PVV-standpunten. Eigenlijk zijn we geen elite-partij zegt ze; maar de PVV wil toch ook geen verhoging van belastingen voor meer zorg.  Ze is er nog niet uit zegt ze.

Een tijd geleden viel Fleur al op door haar uitspraak dat het negeren van omgangsrecht (beetje verouderde term voor het recht op gezamenlijke zorg door de ouders) natuurlijk gewoon, niet lullen, tot een boete zou moeten leiden.

Misschien kan de PVV ook s zo’n managementshift doen en Fleur aan de top zetten. Of misschien moet Fleur wel naar de SP.  Daar zal ze wel eerst haar krijtstreeppakje moeten inruilen voor een strijdkreetpak.

mijn visie op Wilders in het Engels
het artikel in trouw over Fleur en de zorgen over de zorg ( het krijtstreeppakje is helaas alleen in de papíeren Trouw te bewonderen)

Dries en de afdrijving

Dries van Agt is  me vooral bijgebleven van de rellen rond abortuskliniek Bloemenhove. Hij wilde deze sluiten. Gisteren was hij bij Pauw en Witteman om zijn steun aan het Palestijnse volk uit te leggen. In zijn politieke loopbaan had hij vaak voor Israël gekozen en hij heeft daar al weer een hele tijd spijt van. Spijt die hij nu in de vorm van een boek heeft gegoten.

Ik ben in het algemeen zeer onder de indruk van mensen die kritisch naar hun eigen verleden kijken en daar ook iets mee doen.

Bij mij hangt nu de vraag hoe Dries van Agt naar zijn eigen anti-abortusverleden zou moeten kijken. Ik was zelf in de tijd van die acties voor Bloemenhove vrij reflexmatig voor abortus en ook voor de feministische eisen voor volstrekte autonomie in de vrouwelijke besluitvorming. Moederlijke besluitvorming eigenlijk, maar zo werd het meestal niet genoemd om het sentiment dat het een beginnend kind is te onderdrukken vermoed ik.

Ik ben niet beland bij een totale 180 graden omzwaai. Maar ik kijk er wel inmiddels anders tegenaan. Abortus moet soms kunnen en vòòr het feminisme leidde het absolute abortusverbod tot veel misstanden. Maar het idee dat abortus geen kwestie is waar mannen mee te maken hebben verwerp ik inmiddels hartgrondig. Vader en moeder ben je zeker al vanaf de conceptie, misschien zelfs wel vanaf het moment dat er een bedoeling is om een kind te maken.  Dat is mijns inziens ook het goede moment om een ouderschapsplan te maken. Het is trouwens ook de wens van het feminisme dat vaders zich verantwoordelijk voelen voor de conceptie. Zoals meer bij het feminisme voorkomt werd die verantwoordelijkheid in de praktijk maar naar één kant uitgelegd.  Wel plichten maar geen rechten voor mannen. Hoe je je als man in godsnaam dan verantwoordelijk moet voelen voor je kinderen is mij een raadsel gebleken.

Het zou goed zijn als vriend van Agt dit punt nog eens zou belichten. Was zijn tegenstand tegen Bloemenhove een dogmatisch katholieke reactie, of had het ook elementen in zich van gezamenlijk gedragen ouderschap. En hoe ziet hij dat nu?

Dit brengt me bij een van de dragers van het feminisme, Anja Meulenbelt. Nog géén 180 graden draai. Voor de Palestijnse kwestie hoeft dat ook niet, dat heeft ze altijd al gezien zoals Dries nu. Maar met betrekking tot die abortuskwestie, zou ze al aan een klein draaitje toe mogen zijn. Ik zie dat ze de laatste tijd nog weinig aan het woord komt in emancipatiezaken. Zo zag ik een nummer van het SP-kaderblad voorbij komen dat het thema Emancipatie belichtte zonder een stukje van haar prominente lid Meulenbelt.  Een teken aan de wand misschien. Met oude aartsvijand, nieuwe bondgenoot Dries als voorbeeld misschien?

Het Israël heeft met vrouwen gemeen dat het onderwerp als vanzelf wordt geassocieerd met slachtofferschap. En dat is geen fictie natuurlijk. Maar slachtofferschap mag nooit legitimeren tot wandaden.

meer over de Bloemenhove-akties

de verklaring van Langeac (gezamenlijk beslissen)

sneeuwbal QS effect

sneeuwballenfortificatie

Mijn vader kan hardstikke goed sneeuwballen gooien joh! Ik ben blij dat mijn zoon zo trots is op zijn vader. En voor sneeuwballen gooien was er gisteren en een beetje vandaag gelegenheid.
Op een of andere manier moest ik ook de hele dag aan het woord sneeuwbaleffect denken. Dat had natuurlijk te maken met een paar defacto gerolde sneeuwballen. Maar ook met het steeds groter worden van het juridisch apparaat. En daar moest ik even aan denken bij wat gemijmer en gemopper over mevrouw QS (zie vooral de nieuwe aanvullingen bij mijn vorige post). Die jongens en meisjes zorgen toch maar mooi dat ze werk houden. En aan de ene uitbreiding plakt vanzelf een volgende aan vast. Als een steeds groter wordende sneeuwbal.

senatrice,………..

Ja sorry lezer. Het gaat alweer over zo’n SP-vertegenwoordigster. En ik ben alweer kwaad. Waar haalt Nanneke Quik-Schuijt het vandaan om die pertinente onzin te repeteren over dat verreweg de meeste ouders het na scheiding wel goed regelen.  Ze bedoelt zeker haar medesenatrice Anja die haar kind alleen opvoedde. Dat valt zeker onder goed geregeld? Wat zal ik er nog verder aan toevoegen. Lees de onderzoeken, lees mijn boeken. Jarenlang hebben we ervoor gevochten dat op zijn minst de cijfers door de politiek onder ogen zouden worden gezien. Bij de regering is dat dan eindelijk doorgedrongen. Maar waar is Quik-Schuijt als de waarheid aangehoord moet worden? Als je niet weet waar het over gaat moet je je mond houden Nanneke. En dan een motie ondersteunen die om meer omgangsondersteuning vraagt. Hoe kom je erbij. Je hoort zelf bij de voorhoede van rechters die omgang jarenlang onmogelijk maakte. Hef eerst jezelf op. Verlaat je SP-zetel. Jouw soort (rechters) hoeven we niet om zich met omgang en zorg te bemoeien. En dat voor een partij waar ik lid van ben. Die in haar verkiezingsprogramma vóór gelijkwaardig ouderschap is. En die “dus” een senatrice heeft die er “niet rouwig om zou zijn als er meer 1-oudergezag zou worden opgelegd”, zoals ze in tweede termijn meende te moeten opmerken.

Gelukkig (in opbeurende zin) was ik zelf gisteren niet in Den Haag en wél op een SP-kerngroepvergadering in Deventer waar nog steeds wel voor gelijkwaardig ouderschap wordt gepleit.

Ik hoop dat het zogenaamde wetsvoorstel Donner niet doorgaat. En daar is weer een kleine kans voor aanwezig gezien het feit dat nogal veel senatoren, overigens verschillend-soortige bezwaren hebben geopperd.

de passage over eenhoofdig gezag uit het stenogram van de Eerste Kamer
Quik-Schuijt toespraak 18 november 2008
meer documentatie over de discriminerende houding van Quik-Schuijt

De markt van boeken

boekenmarkt Deventer (van wikipedia GFDL-licensie)

“Alles wat ik van mannen weet heb ik van mijn hond geleerd“. Een boekje met die titel lag op een opdringerige plaats bij de kassa’s van boekhandel Praamstra. Ik kon het destijds niet laten daar een paar opmerkingen over te maken. Toen ik vanmiddag bij diezelfde boekhandel een paar van mijn internetcolumns/miniaturen mocht voorlezen heb ik deze anekdote nog maar weer even opgehaald met de suggestie bij gelegenheid uit te proberen of een boekje “Alles wat ik van mijn vrouw weet , heb ik van mijn papegaai geleerd” het ook zo lang op die plek zou weten vol te houden. Vrouwen reageren op het zien van dit soort flauwe grappen dikwijls als een gebeten hond, terwijl mannen (afgericht als ze zijn??) er maar helemaal niets van zeggen ( bij de boekhandel werken ook heus veel mannen).

Afin, het was leuk om een viertal van de internetminiatuurtjes (die u als trouwe lezer natuurlijk reeds allemaal kent) nu eens in geluid om te zetten. Spannend vond ik het vooral bij die post over de Deventer SP-vergadering. Op een of andere manier ben ik toch nog bang op mijn donder te krijgen omdat ik zo uit de school klap. Hoewel heeft Anja Meulenbelt ooit op haar donder gehad voor haar uitvoerige beschrijvingen van vriendjes en vergaderingen van de KEN-ML, toch de voorganger van de SP, nee toch?

Op de boekenmarkt zelf werd ik nog geconfronteerd met een twéédehands exemplaar van een boek van mij (waar ik ooit mede de redactie van voerde): Het liedboek van de strijd deel 2. Alweer 25 jaar oud.
En de markt van boeken werkt blijkbaar zo dat dit, inmiddels volgens de handelaar curieuze boek, dan toch nog voor 15 euro staat geprijsd, meer dan de originele nieuwwaarde. Ik hoop dat het mijn latere boeken ook zo ongeveer vergaat. En er is rede om dat te denken constateerde ik na een gesprek met een vader, die uitlegde wat mijn boeken voor hem betekenden.

“Alles wat ik van mannen weet heb ik van mijn hond geleerd”

Eer

Je hebt militaire eer, maar je hebt tegenwoordig ook vadereer. Gisteren werd de vaderdagtrofee m/v overhandigd aan Jan Steen. Militair dus. Hij bevocht bij de Commissie Gelijke Behandeling dat vaders, net als moeders, recht hebben op vrijstelling van militaire missie als ze jonge kinderen hebben. Ik heb er al veel over gezegd en geschreven. Vorig jaar was Krista van Velzen er voor de SP al over bezig en ik schreef daar toen een stuk over in de krant. Ik was ook degene die de nominatie van Jan Steen had uitgeschreven.

De winnaar vertelde in een indrukwekkende danktoespraak (het was trouwens sowieso een indrukwekkend gebeuren daar in Amsterdam), dat deze strijd voor zijn kinderen was, maar ook bedoeld om zijn vrouw de kans te geven te werken. En dat dit nu eigenlijk juist de volgende stap in de emancipatie is. En dat voorkeursbeleid (voor vrouwen) dit dikwijls tegenwerkt. En zo is het maar net. De emancipatiedoelen die door het feminisme werden ingezet heeft de vrouwenbeweging als een baksteen laten vallen. Het zijn juist de vaders die, af en toe flink tegen de klippen van bezorgde moeders (what is in a name) op, voor gelijkheid en gelijke behandeling vechten. Die niet uitgaan van een strijd tegen de ene of de andere sekse, maar een gezamenlijk belang zien. En de kinderen… ja die zijn natuurlijk het eerste gezamenlijk belang van mannen en vrouwen.

Krista van Velzen was natuurlijk de uitgelezen persoon om de trofee, als vertegenwoordiger van de winnaar van vorig jaar (de 2e kamerfractie van de SP) over te dragen. Hij komt nu even bij Jan thuis te hangen en dan in het kantoor van rechtshulp Unive.

mannen zijn meer dan kanonnenvlees
vaderdagtrofee
video van de uitreiking

Icare-not

I-care. Een cynischere benaming voor een club die vooral veel geld vergaart over de hoofden van zorgbehoevenden en zorgverleners is niet denkbaar. Icarenot dus. Icare-knot (knoop) zou trouwens ook goed kunnen. In 1998, tien jaar geleden dus, hield ik een interview met de (destijds) directeur Bart Visser van de BV thuiszorg Drenthe en zijn maatje van de overkoepende Pantheon-zorggroep. Daarin legden ze uitvoerig hun doorknoopconstructies uit. Ondanks alle politieke roering en bemoeienis van het openbaar ministerie, het parlement en de economische opsporingsdienst, die vlak daarna kwam, ging Bart Visser gewoon door met geld en organisaties verzamelen. Nu is hij met Icare daarmee in het nieuws. Wegens corruptie. Ik ben nu bezig het interview van destijds te digitaliseren tbv de Renske Leijten van de Tweede kamerfractie van de SP. Ik zal het ook op internet zetten. Dus kom hier nog eens langs op zoek naar een extra link.

U kunt ondertussen alvast het artikel van destijds lezen. Heeft dit met vaderschap te maken; ja want dat was de aanleiding voor mijn onderzoek in deze beerput. Maar leest u vooral verder in mijn artikel van destijds ( zie link).

artikel over Bart Visser en consorten
de audiofile met het interview