Vaderschap in een hokje
1 december 2012
Hokjesdeel uit mijn schilderij R4 ©Joep Zander
Joop Visser is zo’n man die in geen enkel hokje wil passen. Daar moest ik aan denken toen ik een handleiding voor/voor mezelf schreef op mijn wikipedia-gebruikerspagina. Toen ik nog jong was wilde ik al niet erg in het hokje Jos passen. Joep leek me leuker. Zo veranderde Jaap Fisher zijn naam in Joop Visser. Elke keer pas ik niet in het hokje waar een ander me net lijkt te hebben gezien.
“Ik kijk teveel naar mezelf zei een vriend een keer (tot ik een keer naar hem keek). Dat is dan weer het ómgekeerde van een missionaris die vooral anderen wil bekeren. Tegen die communicatiespecialist vertelde ik dat ik net altijd in een ander hokje te vinden ben dan waar je me zoekt, en als je me vindt ben ik daar al weer weg. Zoiets als zo’n elementair deeltje dat nooit zit waar je het waarneemt (help me even heren en dames fysici, want ook fysicus ben ik maar heel even). Little boxes all made out of ticky-tacky.” (verder? zie link naar handleiding hieronder)
Alleen “vader”, in dat hokje houd ik me graag staande. Ook van dat hokje weet Visser het een en ander af.
Zegt ze “doe eens wat leuks met de kinderen”
Zegt ze “doe ook eens wat leuks met de kinderen”
Doe ik wat leuks met de kinderen
Doe ik wat leuks met de kinderen
Zegt ze “je probeert tussen ons te komen”
Mooier dan Joop kan ik het weer niet zeggen. Het is het beeld wat ik, in mijn denkhokje, wel eens betitel als Dominant permissief. Volgens mij kom je het veel tegen in opvoedingssituaties. Ik zie het doorschemeren in de interviews die ik met slachtoffers van ouderverstotingssyndroom houd. Ik zie het doorschemeren in mijn eigen opvoeding. Maar het is moeilijk te herkennen omdat het zo aardig lijkt. Daar heb ik Joop dan weer voor nodig. Denk ook even aan zijn prachtig beeld: “Dat door een moeder wordt bemind, En dat met liefde wordt bedrogen, Drie, vier, vijf, zes, zeven jaar” (Medea)
Vaderschap is dus het hokje waar de klappen vallen omdat je er niet zomaar uit vlucht.
Een hand-leiding voor/voor mezelf. Benieuwd? Echt waar? Neemt u mij aan de hand dan? Zoals moeder de kinderen in de hand neemt in het couplet van Joop? Ach….
vaderbeelden
15 januari 2012
“Als ik denk aan kennissen met kinderen dan moet ik toch altijd het eerst denken aan de vrouwen met een kind aan de borst; dat is echt een plaatje ( dikwijls foto) dat me vertedert. Toch hebben ál die mensen ook heel geëmancipeerde opvattingen.
Waarom zie ik niet eerst de vader voor zich met het kind in de armen. Tsja zo zie je dat de normen van de maatschappij tot diep in je gevoelsleven doordringen. Ik wil het dus toch anders.”
Dit schreef ik in 1986 vlak voordat ik voor het eerst vader zou worden. 8 jaar later was daar de campagne Opvoeding is ook mannenwerkmet dat prachtige affiche waar je een kind aan de borst van een man kunt zien.
met mijn dochter
Weer jaren later kwam ik zelf ook weer toe aan een positieve verbeelding van vaderschap middels het hybride schilderij dat je ook hiernaast kunt zien. Het hing in het groot bij de ingang van mijn laatste expositie in de School van Frieswijk.
Toen ik voor de vaderdagtrofee-m/v een beeldje maakte werd het toch een iets ánder plaatje. Een van de aantrekkelijke kanten van vaderschap is de combinatie binding en loslaten. Het is meer dan een kopie van moederschap. Dit wordt prima verbeeld door dit bronzen beeldje dat jaarlijks wordt uitgereikt aan iemand die veel gedaan heeft voor vaderschap.
met mijn zoon
Over een dikke week komt het boek “Met….., een verbeelding van vaderschap” uit.
Ook hierin komen allerlei aspecten van (bestaand, verdwaasd, gemist, gevierd) vaderschap aan de orde. Voor een deel zoals eerder verwoord in de miniaturen op deze site. Maar vormgegeven in een prachtige opmaak van Marian van Helden en met bijgeslepen teksten een aanvullingen. Een kleinood om in huis te hebben. U heeft nog twee weken om het voor een voorverkoopprijs van 10 euro in huis te halen.
De opvoedingsverantwoordelijkheid van Wouter Bos.
12 maart 2010
……. ouderschap, waar het om vaders ging als een betrekkelijk irrrelevante pedagogische factor kon worden neergezet zonder wezenlijk verzet vanuit de opvoedingswetenschappen ….
Ergens in die zin, midden in een ingewikkeld wetenschappelijk artikel over vaderschap, onvoorwaardelijke opvoedingsverantwoordelijkheid en ouderverstoting, zat ik te schuiven met woorden en gedachten, toen een journalist van Metro me belde om te horen wat ík daar nou van vond van Bos en Eurlings. Het duurde even voordat ik door had dat ook Wouter Bos zijn politieke loopbaan een flinke duw opzij had gegeven om aan zijn andere verantwoordelijkheid, vader van een gezin met 3 jonge kinderen, toe te komen.
Dat is precies eigenlijk wat ik bedoel met onvoorwaardelijke opvoedingsverantwoordelijkheid. Maar dan in de praktijk. Je hebt kinderen of je hebt ze niet. En als je ze hebt zijn ze net zo zeer op de vader aangewezen als op de moeder. Goed gezien van Wouter dus. Veel stemmen, vooral uit verbitterde feministische kringen menen echter dat je als vader per definitie niets goed doet. Dus dit zou ook wel weer niet deugen. Tante Cisca Dresselhuis door de bocht in het journaal.
Ach ja uiteraard kunnen ook ander motieven een rol spelen, maar voorop staat toch dat er een geweldig punt is gemaakt van vaderschap. En daar kan ik als vader alleen maar blij mee zijn.
Gaat Camiel nou ook kindertjes krijgen trouwens?
Wonderlijk gezicht is dat veel andere media over deze Wende dan geen váders aan het woord laten maar bij voorkeur een aantal verdachte emancipatietypes die eigenlijk het vaderschap nooit hebben willen zien. Laten we maar hopen dat de beslissing van Emiel en Wouter autonoom is genomen, los van de politieke context en ook een béetje los van hun vrouwen (die druk met elkaar hebben ge-sms-t naar het schijnt). Dresselhuis vanavond bij Pauw en Witteman. Ik ga maar niet kijken denk ik.
