Zwart gemaakt
9 maart 2009
inquisitie
“Ik heb zwart nodig”. Met een fikse veeg en voor het oog van de camera van het programma Dichtbij Nederland poot ik een jurist met een zwarte toga naast een herrie-makend ouderpaar. Je kunt het ook uitleggen als een uitdrukking van grote zwarte gaten in mijzelf dan wel elders.
Maar voor mij is het een ultieme poging de verstopte daders van loyaliteitsmisbruik en ouderverstoting boven water te schilderen. Mooi dat moeders veroordeeld worden maar de collaborateurs van de misdaad, de civiele rechters die moeders in de waan brengen dat ze het allemaal goed doen blijven buiten schot. En het is moeilijk om ze in het schootsveld terug te brengen.
Afin vanavond kunt u vanaf half zes op Nederland 1 naar het programma kijken.
alternatief
5 januari 2009
Vandaag is de opmaak van het boek VerPASseerd Ouderschap begonnen. Zo heet nu het boek met de werktitel Oudervervreemding, Loyaliteitsmisbruik en Ouderverstotingssyndroom. De laatste twee woorden zijn trouwens behouden in de ondertitel. Het is een heel loslaatproces. Tot het laatst als alles al eigenlijk af is ga je toch nog weer verbeteringen aanbrengen.
En juist die laatste paar verbeteringen lijken altijd nog noodzakelijker dan elke verbetering daarvoor. En toch gaat het om een oneindig proces dat je ergens moet beëindigen. Je kunt niet bezig blijven.
Mijn laatste verbeteringen waren wat relativeringen in ernstige opmerkingen over ouderschap in de jaren zeventig. In die tijd kwam de alternatieve hulpverlening van de grond. Het kreeg namen als JAC, Release en niet te vergeten de Soosjale Joenit in Den Haag. Bij de laatste kwam ik in die tijd zelf nogal eens binnenlopen. Men was daar altijd erg staat “ondermijnend” bezig. Zo kan ik me nog iets vaags herinneren van iemand die ernstige misstanden had ontdekt bij Justitie en dat wel even boven water ging tillen. Nooit meer iets van gehoord dus. Tegenwoordig blijft Justitie nog steeds ver onder water, tenzij u mijn weblog leest natuurlijk.
Eigenlijk zou je dus verwachten dat ik me nog steeds goed kan vinden in het werk dat toen bij die clubs werd verricht. Maar nu de andere kant. Men hield zich daar bezig met jongerenhulpverlening. Dit was ook maatschappijkritisch. Maar vooral ook ouderkritisch om niet te zeggen ouderondermijnend.
En die maatschappelijke kritiek? Ach, zoals u weet is de alternatieve hulpverleningsgeneratie uiteindelijk lekker ingekaderd in de genormeerde hulpverlening. Een ding zijn ze echter niet kwijtgeraakt; het afserveren van ouders. En dat afserveren is nu juist de kern geworden van die extreme staatsinmenging in het privéleven waar we nu mee te maken hebben, en die voor ouders en kinderen niets goeds oplevert.
Nou lijkt het me een mooie opgave voor u om uit te zoeken of ik het nu beter heb uitgelegd dan in mijn boek, andersom, of dat het elkaar aanvult.
Daartoe hebt u nu nog steeds de unieke mogelijkheid dat boek met een voorintekenkorting en zonder verzendkosten aan te schaffen. En die voorintekenprijs hebben we zelfs net nog iets verlaagd tot 12 euro. Dit vanwege het feit dat er wat minder afbeeldingen in verwerkt zijn dan eerst in de planning zat en ik graag van het begin af aan flinke voorraadbeheersing wens te doen. Overigens is het aantal pagina´s flink uitgebreid. Dus over informatie niets te klagen. Als u drie boeken tegelijk aanschaft krijgt u nog meer korting. U mag daarvoor ook andere boeken van Rela nemen. Maar let op deze aanbieding geldt tot aan de presentatie van het boek, waarvan overigens de datum nog niet bekend is.
wortels zoeken
15 september 2008
Met horten en stoten zijn we met een aantal mensen bezig aan een geheel nieuwe uitgave van het boek “Ouderverstotingssyndroom in de Nederlandse context”. Die was namelijk uitverkocht.
Ik voel me tegelijkertijd heftig geconfronteerd met de mythe “dat het heus wel goed komt” na het oplopen van dit syndroom dat wordt veroorzaakt door stelselmatig loyaliteitsmisbruik.
Ik wil niet zeggen dat het na het oplopen van ouderverstotingssyndroom perse nóoit goed komt, maar het duurt op zijn minst lang en gaat met vele ups en downs gepaard. Volgens Gardner, de grondlegger van de theorie over het ouderverstotingssyndroom, komt het mééstal niet goed.
Natuurlijk er zijn veel kinderen op zoek naar hun vaders, en ze maken vast hier en daar contact. Op programma’s als spoorloos ziet het er erg spectaculair en hoopvol uit. Als je een vader hebt die met recht als “slecht” te boek staat en daar spijt van heeft, of zelf (zogenaamd) nooit contact heeft gezocht, valt er veel te bereiken. Hier hoef je immers de loyaliteit met de moeder niet af te vallen (Ze had gelijk, hij is slecht, maar toch een mens) Maar wat met vaders waar eigenlijk weinig op aan te merken is? Die zijn de steen des aanstoots van programmerende moeders die hun falen niet onder ogen willen komen. En die dus ook niet willen zien dat zoon of dochter in die steen des aanstoots ineens een rots van goede wil zou kunnen herkennen.
Op grond van deze idiotie die vooral door zogenaamd arbitrerende instanties in stand wordt gehouden zou je dus moeten concluderen dat vaders maar het best wat fout kunnen doen zodat er een excuus is voor herstel van de relatie. Dit lijkt te voeren naar een cynische conclusie die ik echter zelf niet zal trekken.
Oost West; ouderloos nest
13 september 2008
Duiven vlogen van Oost naar West en vice versa volgens het lied van Klein Orkest. Nu de muren geslecht zijn mogen Oost-Europeanen híer uitvliegen en werken . Met achterlating van hun kinderen meestal, die achterblijven in een verlaten nest. Want het heen en weer van de duiven is een lange auto of busreis geworden. Ik maak me op dit blog veelal druk over kinderen die door loyaliteitsmisbruik van een van hun ouders vandaan worden gedreven, ja uiteindelijk van béide ouders vandaan dreigen te drijven. Het is goed om weer eens onder ogen te zien hoe andere loyaliteiten, zoals onze drang tot economische expansie, ook kunnen leiden tot een kloof tussen kinderen en hun ouders.
De industriële revolutie bracht ons de verwijding van de kloof tussen vaders en kinderen die een soort band op afstand moesten ontwikkelen. Voor Poolse kinderen geldt nu soms dat niet alleen hun vader maar ook hun moeder op afstand zijn. Op nog veel grotere afstand, en voor telkens langere tijd. Oost-West, thuis niet best. De verkeerd-globalisering. Ik ben dan ook van harte inf-anti-globalist.
Trouw over de kinderen die achterblijven
Tekst Over de muur van het Klein Orkest
