een stukje ouderschap

Brechtfestival Deventer

Geen stúkje brood maar het héle brood. Brechts lied Der zerrissene Rock beschrijft de manier waarop de arbeidersstrijd werd opgescheept met halve oplossingen en marginale tegemoetkomingen. Een stukje brood. Maar van wie is het brood?

Lang geleden die arbeidersstrijd, mwah… of ver weg… of zijn de onderwerpen veranderd. Werkend aan een stuk tekst bestemd voor een rechter ergens in het zuiden van het land en een manifest voor de hele wereld; zingend in het Festivalkoor van het Brechtfestival lagen er nog wat dwarsverbanden open.

Moeten wij als ouders er genoegen mee nemen dat we onze kinderen even in een omgangshuis mogen zien onder het wakende domme oog van een of andere jeugdzorger die het nu eenmaal helemaal niet vanzelfsprekend vind dat een vader zijn kinderen mee opvoedt. Wat overigens nog niet inhoudt dat een moeder wel veilig is voor zijn/haar ontheemdende bedenksels.

Een klein béetje ouderschap, wat is dat eigenlijk. Nog minder dan dat kleine stukje brood of rots van Brecht, eigenlijk nog minder dan niets; een ontzieling.

De totale verwerping van dit familierechtssysteem, het links laten liggen van de rechters en advocaten. Wir brauchen nicht nur den Arbeitsplatz, wir brauchen die ganze Fabriek. We willen niet alleen af en toe onze kinderen “zien”, we willen ze opvoeden.  We willen ze niet alleen af en toe een luier omdoen omdat de moeder daar even geen tijd voor heeft wel willen de samengedeelde verantwoordelijkheid. Das ist was wir brauchen, aber was bietet ihr uns an? eindigt Brecht.

ontweting 2

Soms wil ik wel eens stiekem dat ik níets weet. Het is wat oneerbiedig naar de schepper die me met een goed verstand heeft toegerust. Niét weten spaart een hoop ergernis. Daarmee benader ik alsnog de essentie van mijn vorige ontwetingsblog.
Het is niet alleen het feit dat sommige docenten en hun masterstudenten op de Utrechtse universiteit door hun onwetendheid en onwelwillendheid onkunde en desinformatie in het rond strooien. Zeker dat gebéurt, en wel met subsidie van de overheid. Veel fundamenteler is dat mensen als ondergetekende, die het wel eens doorzien, er geen zín meer in hebben dat te doorzien. Je wordt toch niet serieus genomen en je hebt er alleen maar last en ergernis van. Ik begrijp dan ook de mensen die sommige delen uit mijn boeken overslaan omdat ze het te erg vinden. Ga maar lekker slapen!

Nu na Kaplan ook de eerdere studie van haar docent Spruijt over PAS even goed doorgenomen. Ik kan het niet laten. Van Ed Spruijt mag je PAS niet met syndroom vertalen ondanks de letterlijke aanwezigheid van “syndrome” in de laatste letter van PAS.
Ik constateer dat Spruijt valentie (de mate van ernst) en prevalentie (het voorkomen van) van PAS op een of andere manier op één hoop gooit. Ik zie dat bijna alles wat ik aan kritiek op Esma Kaplan hieronder heb gemeld eigenlijk rechtstreeks van haar leermeester afkomstig is. Dus nogmaals, neem het haar niet kwalijk, zij heeft het gewoon verkeerd geleerd.

Ik vind het ernstig dat de Raad voor de Kinderbe…..ing Spruijt nog steeds serieus neemt. Nee ergo. Dat Spruijt de enige is die door de Raad serieus wordt genomen. Ook dat zal ik allemaal nog verder uitleggen in dat nieuwe boek.

Nieuw boek (misschien, verrassing) toch nog met een andere titel?
dossier wetenschap en vaderschap

persoonlijk en politiek

Het persoonlijke is politiek geldt nog steeds alleen voor vrouwen. Anja Meulenbelt mag rustig een paar nachtkastjes vol persoonlijk leed tot politiek verheffen, juist ook met betrekking tot haar moederschap.
Als je dat als vader doet wordt je afgeserveerd. Ja ook door andere vaders helaas.
Als we kijken naar mensen die deze wereld veranderden dan zijn ze altijd open geweest over de manier waarop ze zelf met beide benen in de modder stonden en zich persoonlijk en politiek emancipeerden. Obama is daarvan een recent voorbeeld.

Zelf heb ik daarom al een tijd geleden besloten mij niets meer aan te trekken van mensen die menen dat je als betrokken vader geen boek mag schrijven over ouderverstotingssyndroom. De praktijk is namelijk dat zo ongeveer alle auteurs en acteurs in het veld familierecht en vaderschap betrokken zijn. Het komt er dus eigenlijk op neer dat je wat mag zeggen als je je betrokkenheid ontkent. En dat is nu juist de slechtste voorwaarde om tot een betrouwbaar en transparant verhaal te komen. Obama die zijn gezicht wit verft of Mandela die net doet of hij niet in de gevangenis heeft gezeten.

Gisteren op bezoek bij een bekende wetenschapper/auteur op het gebied van familierecht en bemiddeling. Hij durft wel om zichzelf te laten zien. Soms indirect, maar ook direct.
U zult daar in het nieuwe boek over het ouderverstotingssyndroom het een en ander over terug kunnen vinden. Dat boek komt eraan, ook al hebben we vertraging opgelopen, stap voor stap komt de publicatie dichterbij.

nieuw boek over ouderverstotingssyndroom
voorbeeld van diskwalificatie als auteur

Banken

fathers for justice op de rechtbank Utrecht

Roosjes verwelken,
banken vergaan,
maar onze récht-bank
blijft altijd bestaan.

Dit als antwoord op de vraag naar de overlevingskansen van banken in het algemeen.

Vandaag op stap naar de rechtbank Utrecht waar vaderactivist Dennis voor de rechter kwam versus de moeder van zijn kinderen. De omgangsregeling wordt eigenlijk al sinds 2003 naar willekeur door de moeder uitgevoerd, niet uitgevoerd dus eigenlijk. Nu wil ze hem ook formeel inkorten. Dat is niet gelukt, maar het conflict is nog lang niet uit de lucht. Want ze zorgen wel dat je ze nodig blijft hebben, die rechters.

rustige bank

Van Dennis begreep ik dat zelfs zijn advocaat het niet zag zitten om gelijkwaardig ouderschap te vragen, daar zou ze zich maar belachelijk mee maken, dacht ze. Voorlopig is de eis van de moeder niet toegewezen. Maar als de rechtbank geen duidelijke stappen zet, zoals een boete op niet-naleving, blijft het aanmodderen.

Bij het verlaten van de rechtbank keken we nog even naar de plek waar in 2005 batman omhoog klom om namens F4J te protesteren tegen het falende familierechtbeleid in Nederland. Dennis zelf heeft elders op een brug gestaan.

Geef mij maar een bankje

ontwikkelingsland

Iemand uit een ver Afrika belde mij dit weekend omdat haar zus hier in Nederland in de knel kwam door de belabberde familierechtbedoening. Ze kon zich niet voorstellen dat Nederland zo inhumaan is als het defacto is.

Daartegenover de arrogantie van bewegingen van Wilders en Verdonk die vinden dat niet híer maar dáár de mensenrechten worden geschonden. Ook de manifestatie Nederland bekent kleur laat bij mij de indruk achter dat ze buitenlanders wel aardig vinden maar dat het fundamentele inzicht dat mensen gelijk zijn nog steeds ontbreekt. Dat geldt al helemaal als we het over de gelijkheid naar sekse hebben.

Nederland is eerder hypocriet dan democraat. Het is een grote spagaat tussen theorie en praktijk. Het westerse familierecht is één poel van getarte mensenrechten. Onze leiders propageren wat ze zelf vooral niet als voorbeeld wensen te geven. Het is begrijpelijk dat moslims niet direct deze zoot overnemen. Nederlands is eigenlijk een ontwikkelingsland.

Mensenrechten moeten in christelijke én islamitische samenlevingen verworven worden.

Een paar posts hieronder zag ik in een commentaar een verwijzing naar een buitenlandse site die nogal afgeeft op Hollanders. Ik realiseer me dat er ook buitenlanders via een Wilders-tag hier terecht komen.

Inmiddels heb ik een statement in mijn beste engels gemaakt over deze kwestie. Zowel voor Nederlanders als Engels-sprekenden hopelijk de moeite waard.

Het begint zo:

Holland is a kind of wild country. Everyone is expecting it to be a well developed democracy in which people tend to be nice to each other and in which human rights are respected.

Holland is sometimes a wilder country then a lot of country’s we usually refer to as banana republics. It is not respecting basic democratic rights.

At this moment Holland is, seen trough the eyes of a lot of moslims in the world, seen as the wildest country looking at the way we are biased and disrespectful.

As one person seems to set the agenda and the public image for Holland we even can call Holland the Wilderst country. read on

op naar het licht

Een ongeblinddoekte vrouwe justitia met haar linkerhand naar de Raad voor de Kinderbescherming en de rechterhand naar de jeugdzorg wijzend; op naar het licht.

Advocaat van Ruth drukt zich beeldend uit over de gang van zaken in monopoliebedrijfstak familierecht. En hij wil zich voorzichtig uitdrukken. Immers hij wordt al vervolgd wegens vermeende verbeeldende bedreiging van een jeugdzorger (zie de post hieronder) .

De dagvaarding op grond waarvan hij deze week moest voorkomen is weliswaar ingetrokken, maar van een sepot is bepaald nog geen sprake. Goede kans dat de zaak jarenlang boven zijn hoofd dreigt te blijven hangen. Dus desnoods zal hij zelf pogingen in het werk stellen om de zaak alsnog voor te laten komen.

De meeste advocaten zijn al snel bang om hun mond open te doen. Van Ruth heeft zijn jarenlange ervaring en aanvaring met het familierecht in een mooie volzin gegoten en wordt nu op een slimme manier onder druk gezet. Voor justitie is het handig als er verwarring ontstaat over de zittingsdatum (dan komen er minder mensen) en de zaak lang blijft spelen ( dan is er ook minder interesse en is de dreiging effectiever). Mogelijk is de aangifte door de rechter gedaan die de familierechtzaak behandelde waarin betreffende jeugdzorger en van Ruth met elkaar te maken kregen.

En in het verblindende licht van vrouwe justitia zien we het elektronisch kinddossier met een aureool van licht rouvoetig letterrige handgrepen naderbij komen. En justitia spreekt verlossende woorden. “Laat u doorlichten, wordt verlicht”.

We horen vast nog een keer van Mr. Van Ruth.

advocaten bang voor kinderbescherming volgens prof. Doek

zie ook