4 en 5 mei

“We staan er niet meer bij stil hoe vanzelfsprekend het is dat we met onze kinderen op de fiets zitten en ……………………..” Deventer burgemeester Heidema spreekt op de dodenherdenking over ons onbenul van de herkenning van vrijheid. Ik moet hier weer spreken over het onbenul van deze piefen waar het gaat om dingen die juist helemaal niet altijd mogen in een zogenaamd vrij land. Zoals gewoon met je kinderen omgaan.

Zo vergaat het me vaak bij al die………….

Lees deze miniatuur verder. Hij verschijnt, bijgewerkt, fantastisch opgemaakt en geïllustreerd, op 22 januari 2012 in een boek van Joep Zander getiteld “Met…..” Voor bestellingen

Solidariteit

Er is voor een hoop dingen maar één echte remedie. Of het nu om Liberia, Japan of vaderschap gaat.
Hieronder zing ik mee in het Brechtprojectkoor; de tweede helft van deze montage samen met het Willem Breuker collectief en Ereprijs.

Anja eruit Nanny blijft

Het kostte even moeite om de definitieve kandidatenlijst voor de SP in de Eerste Kamer te vinden. Maar ik heb hem nu toch. Anja Meulenbelt is eruit, waarmee het boegbeeld van ongelijkwaardig ouderschap, wat ze immers in persona vertegenwoordigde, uit het politieke spectrum is verdwenen. Nanneke Quik-Schuijt staat echter op de 8ste plaats, waarmee nog veel ellende behouden blijft. Zij was het immers die dwars op het amendement van haar partijgenoot Jan de Wit ging staan, die het gelijkwaardig ouderschap in de wet introduceerde.

Aan haar wijdde Peter Prinsen nog een prachtig weblog over waarheidsvinding en jeugdzorg. In een discussie met Peter Prinsen begreep ik dat er mensen zijn die haar een geweldig charisma toeschrijven. Misschien, dacht ik zelf, heeft Nanneke het charisma van de Nanny. Een doordenkertje. Als ik meer tijd heb kom ik hier nog op een en ander terug. Maar dat jullie het nieuws maar alvast hebben.

weblog Peter Prinsen
dossier waarheidsvinding
dossier Quik-Schuijt

naschrift: Ik heb uiteindelijk wel SP gestemd. Gelukkig stond QS op de 9de en niet op de 8ste plaats (foutje in de lijst die ik van het partijbureau van de SP kreeg). Ze is er dus net niet ingekomen.

de doodlopende tunnelvisie van Gerda

Dit plaatje gaat over de stalkingaffaire Johan Last die ooit ook in Meppel speelde en ook tot een zeer onterechte beoordeling leidde

Koolmonoxidevergiftiging als huiselijk geweld kwalificeren is eigenlijk nog maar een kleinigheidje vergeleken met wat politiecommissaris Gerda Dijksman in het verleden verder nog voor waanzinnige obsessies ten aanzien van huiselijk geweld ten toon spreidde. Zo meende ze op basis van een onderzoek van het instituut Beke te moeten concluderen dat 98% van het huiselijk geweld door mannen wordt gepleegd. Terwijl dat helemaal geen conclusie was van dat onderzoek.

Ik kan me dan ook enerzijds verkneukelen voor het feit dat ze nu wordt aangepakt, anderzijds mag er wel wat dieper gegraven worden in haar verleden hieromtrent. Waar blijven al die journalisten. Waarom kijken ze niet op internet. Waarom letten ze überhaupt zo slecht op bij iets wat zich al jaren als een maatschappijbrede politieke tunnelvisie ten aanzien van genderverhoudingen ontwikkelt. Mannen worden vanwege deze huiselijk-geweld tunnelvisie regelmatig ten onrechte opgesloten om enigszins tegemoet te komen aan de door de cijfers van Gerda gecreëerde verwachtingen.

Laat dit gebeuren een waarschuwing zijn. Het schreeuwt om onderzoek.

Lees het dossier over de oude Gerda-kwesties

Julian Assange: Verneukte papa?

Ik ken wel wat vaderactivisten die weigeren om nog ooit met een vrouw geslachtsgemeenschap te hebben. Dat had Wikileaks voorman Julian Assange ook beter kunnen doen. Zeker als inwoner van Zweden.

Een stel wraakzuchtige dames probeert hem nu te laten vervolgen. Niet vanwege verkrachting zoals het jeugdjournaal het nog noemde, maar omdat hij niet stopte nadat het condoom scheurde respectievelijk hij geen condoom gebruikte. Niemand ontkent dat het vrijpartijtje met wederzijdse instemming was, ook niet nadat hij een condoom weigerde cq het gescheurd was. De aantijgingen zijn in feite vederlicht en in geen enkele verhouding tot het internationale arrestatiebevel. Zweden staat al langer bekend als heilstaat van het afgegleden extreem-feminisme. Maar even was Julian Assange toch op het verkeerde spoor gezet door de formele vrijheid van meningsuiting die daar wel bestaat zolang je maar niet toevallig een paar dames tegen je in  het harnas gejaagd krijgt.

Assange is overigens vooral op het spoor van het verzet gebracht door zijn ervaringen in het familierecht en de verwijdering van zijn eigen kind. In feite is hij dus een boze vader, die als zovele vaders dieper graaft nadat hij eenmaal onrecht op het spoor is. Overigens gaan er over zijn karakter, achtergrond en persoonlijkheid nogal wat negatieve verhalen de ronde. Hij heeft het zeker niet makkelijk gehad in zijn jeugd. Daar zal hij best een paar tikken van hebben opgelopen. Maar die tikken heeft hij dan goed ingezet om door te tikken.

In zijn verleden als vaderrechtenactivist heeft hij ook geprobeerd juridische dossiers op internet te zetten. Dossiers die toen en zeker nu erg verborgen zijn. Zelfs rechterlijke uitspraken zijn in een groot deel van de wereld (waaronder Nederland) niet openbaar  wat ze wel horen te zijn volgens bijvoorbeeld art 6.1 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens.

Ik hoop zelf dat Assange nog een keer bij dat deel van zijn passie terugkomt.

Een goede blog over de achtergronden van Assange
dossier openbaarheid van uitspraken

Een prima blog over de gang van zaken rond gescheurde condooms etc. van de Zweedse vaderbeweging

männer-zeit

Männer-zeitung is een Zwitsers mannenblad waarop ik sinds kort met enige trots geabonneerd ben. Niet zo eentje als mens-health, maar een die het manzijn ook stelselmatig als thema aan durft te pakken. Met veel stukken over vaderschap en politiek.

Het eerste wat opviel in het nummer van deze maand was de folder die eruit viel. Een referendumoproep voor het afschaffen van de dienstplicht. Die dienstplicht is in Zwitserland nog exclusief voor mannen notabene.

Het hoofdartikel heet: Mannen moeten voor hun belangen opkomen. Het gaat over de “Onze man in Bern” die in de groene fractie opkomt voor een aantal mannenzaken. Mannenpolitiek is allang geen exclusief rechtse zaak meer. Vaak wordt die indruk gewekt door feministen die er baat bij denken te hebben dat ze mannenbewegingen als een vorm van facisme weg kunnen zetten. Dat gebeurde op een heel enge manier bijvoorbeeld in de film In Nomini Patris. Het is waar dat we het jarenlang exclusief van rechts moesten hebben, maar dat neemt niet weg dat veel mensen binnen de beweging links georiënteerd waren. Ook is het waar dat onder de behoorlijk rechtse regering van Jörg Haider in het andere alpenland Oostenrijk behoorlijk hard gewerkt werd aan het opheffen van vaderdiscriminatie. Zou Wilders er ook iets voor geregeld hebben? Ik vrees van niet.

Zeit für Männer, een tijdschrift voor mannen, zou ook in Nederland daar de tijd rijp voor zijn?

In nomini Patris. Een film van Myriam Tonelotto
dossier mannenbeleid
männer-zeitung

Wapenhandel

Ik] schiet toch niemand neer? Het verweer van wapenhandelaar Yuri Orlov in de film Lord of war. Het kwam me ineens bekend voor. Hoe vaak heb ik van kinderbeschermers en aanverwanten moeten horen dat het in scheidingszaken de ouders zijn die de herrie maken. Zijzelf maken geen herrie, ze proberen dat alleen maar op te lossen. Zeggen ze. “Ik maak geen ruzie” zeggen ze.

Zolang echter de ammunitie in dit soort zaken voorhanden is moet je erg sterk zijn om het zelf niet in handen te nemen. Als je geen geweer hebt sta ik met lege handen tegenover de mensen met een geweer. Als je niet als eerste schiet ben ik het slachtoffer. (lees voor ik in veel gevallen jouw relatie met de kinderen). En weiger je te vechten (lees procedures te voeren) dan is het natuurlijk ook weer niet goed. Volgens wie? Volgens de wapenhandelaren.

Shit, er is vrede hoorde ik Yuri ergens roepen.

Voor diegenen onder u die de vergelijkbaarheid ontgaat het volgende. Ik kan u niet een twee drie uit uw droom helpen. Er is nog geen film gemaakt die dit mechanisme goed belicht. U kunt mijn publicaties en boeken lezen. Misschien helpt dat. Het dichttimmeren van het zicht op deze oorlog om kinderen heeft perverse vormen aangenomen. U moet er moeite voor doen om het te doorzien. Meestal snappen mensen er pas wat van als ze het zelf hebben meegemaakt. Misschien helpt het een beetje je te realiseren hoeveel geld er in de bedrijfstak familierecht omgaat.

Mijn publicaties

Boycotten?

inquisitie, linkspraak of toch rechtspraak?

Iets veranderen is moeilijk. Als het gaat om kinderen in ouderverstoting is het wel erg noodzakelijk dát het familierechtsysteem verandert. Programmerende ouders en hun kinderen leren al decennia dat asociaal gedrag loont. Als je als ouder gewoon niet meewerkt aan procedures, als je gewoon géén gesprekken voert met bureau jeugdzorg dan loop je een goede kans dat je weliswaar geen gezag hebt en in theorie 60 uur werkstraf moet doen, maar dat de kinderen gewoon exclusief bij je kunnen blijven. En dat dan diezelfde werkstraf om die reden (zorg voor kinderen) eindeloos kan worden uitgesteld.

De bloedige ironie wil dat ik zelf de bureau’s jeugdzorg van een dusdanig ondermaatse kwaliteit vindt en de kinderrechters ook, dat ik om heel andere redenen dus, ook niet kan aanbevelen om er mee in zee te gaan. En zo maak ik een kringetje rond.  Gisteren was ik door een bureau jeugdzorg gevraagd om als deskundige mijn licht te laten schijnen op een zware ouderverstotingszaak. Crux was de vraag of het bureau zich wellicht een beetje teveel liet meeslingeren in het gevecht van de ouders,  dat het bureau zich liet gebruiken als slinger van de programmerende ouder of dat het bureau de ouders gebruikt om de kinderen te raken.  Ik neig, het klinkt ironisch, naar het laaste, maar heb goede hoop dat er misschien deze keer een beetje wat verandert.  Uiteraard moeizaam. want bureau’s jeugdzorg zijn bureaucratische moerassige organisaties die weinig ruimte laten voor verandering.

Ten principale ben ik het er dan ook mee eens dat dit soort instanties waarschijnlijk eerst met de vloer gelijk moeten worden gemaakt en dan opnieuw opgebouwd. De ellende van 40 jaar familierechtgeneuzel is te groot. Nu veranderen.

Dat is ook de oproep van de International Parents Alliance (Interpaal) waar ik in mijn vorige blog al op in ging. Lees de oproep. Een beetje een macaber toeval dat ik dan net bij de afroep van zo’n boycott toch met ze aan de slag ben. Tsja, praten moet toch maar.

Verder voor mijn trouwe volgers het volgende: De site papa.nl.nu kan het beste bereikt worden door de URL te gebruiken die de naam aangeeft. http://home.tiscali.nl/~csnel/jz/dwaas.html is vervangen door http://vaderseenzorg.nl. De redirect van papa.nl.nu werkt ook.

Boycot

Vandaag begint eindelijk de internationale boycot-actie van het familierecht. Ik wilde deze aankondiging op de voorpagina van papa.nl.nu zetten. Maar die bleek uit de lucht (toeval of complot). Daarom even kort hier een link: interpaal (International Parents Alliance).

Ik ga deze blog een dezer dagen uitbreiden. Let op: op de site is ook een Nederlandse tekst te vinden!!!

verwijzing

Rustpuntenprojectverslag nummer 8
Vandaag is het rustpuntenkunstproject afgekomen. Toevoeging was vooral het verwijspunt in de verte bij de Linderveldplas. Maar afin; gaat u zelf kijken. Om het, van die afstand, te fotograferen was het net te ver weg.  Het oplossend vermogen van onze ogen is groter.

Dat denk ik in ieder geval. Toch nog een keer goed proberen. Als u hier nog een andere foto ziet verschijnen (maar dan dus van ver af) volgende week dan weet u dat het toch meeviel.

het hele project in blogs

Volkskrantartikel met dit project