De dader-vader van Willem

Heeft hij het geld verbrand? Heeft hij zichzelf gepromoot? Van alles kwam aan de orde in de evaluatie van het optreden van Holleeder in Collegetour.
Dat nou juist Heineken, de werkgever van zijn vader het slachtoffer werd van zijn ontvoering kwam wat minder onder de aandacht. Vader Holleeder (chauffeur, reclamemedewerker) werd, om niet opgehelderde gronden, ontslagen door zijn werkgever , maar van de alcohol kwam hij minder los. Integendeel dat werd na zijn ontslag natuurlijk alleen nog maar erger. Vader Holleeder sloeg er onder die omstandigheden nogal eens op los naar verluidt. Nergens is te lezen dat er een verband was tussen het een en ander, hoewel het in de biografie door Auke Kok wel wordt genoemd. Willem heeft het daar ook niet over. En dat dan ook nog de chauffeur die min of meer zijn vader opvolgde medeslachtoffer werd…..Maar de psyche volgt soms bochtige wegen die toch vaak een retourtje beschrijven. Een verhaal dus ook over de trieste lotgevallen van de working class hero-vader, de alcohol en het geweld.

Willem excuseerde zich in Collegetour voor zijn daden. Gemeend of niet. Het waren natuurlijk vervelende zaken mensen ontvoeren en aan de ketting leggen, 3 weken lang. En daarna is het misschien nog een paar keer niet zo fris geweest. Maar zover ik weet heeft Willem nog nooit direct burgers bedreigd. Al zullen sommige burgers dat indirect wel zo voelen denk ik. En voor dat ketenen heeft Willem zijn excuses aangeboden.

Dus dan volgt nu de hamvraag. Naast wie zou ik liever in de tram zitten naast top-crimineel Willem Holleeder of top-justitiebaas Joris Demmink. Die keuze is snel gemaakt zult u begrijpen als u mijn laatste blogjes over de Demmink-affaire hebt gelezen. Los van de vraag of Demmink gedaan heeft waar hij door half Nederland met rede en bewijs van verdacht wordt, Demmink is het hoofd van een door en door ziek en corrupt apparaat waar dreiging en chantage aan de orde van de dag is. Een man die, als de beschuldigingen kloppen, kinderen heeft verkracht. Bij Willem is dat helemaal omgekeerd. Willem heeft altijd al een zwak gehad voor zwakkeren en neemt het op voor kinderen. Demmink heeft zijn, ook ooit ergens opgelopen zielsverkrachting omgezet in verkrachting van minder machtigen. Willem in het ontvoeren van een meer-machtige. Met een extra sorry voor de chauffeur. Mij zal nu ongetwijfeld een soort klassestrijdromantiek worden verweten, of geitewollensokkenpraat en Robin-Hood-romantiek. En Holleederverheerlijking. Ach, ik bedoel meer wat zaken naast elkaar te zetten.

“The result of this misandry is an increasing number of men who believe that even a negative collective identity is better than no collective identity at all”. Paul Nathanson, Katherine K. Young beschrijven hoe mannen in een criminele identiteit terecht komen. In deze maatschappij is een criminele identiteit naast een feministisch angehauchte identiteit een van de weinige keuzes zijn die er voor mannen weggelegd is. Maar wie is de crimineel en wie zijn rechter?

Gedeeld vaderschap (Mannenactiviteiten 2)

(Let op dit verhaal begint wat cynisch maar eindigt tamelijk gelukkig.)

Ach laat ik er een keer gewoon naar binnen stappen. Mannencentrum Salomon op een hete dag in juni, vandaag dus. Als er iets in ons land hoge drempels heeft dan zijn het wel welzijnsinstellingen. In ieder geval voor mijn gevoel. Ik ben zelf welzijnswerker geweest en toen stapte ik altijd met een verlicht gevoel zomaar over de drempel.  Maar als potentieel onderwerp van bemoeienis ligt dat soms anders. Maar zeker bemoeienis kan ook heel goed zijn. Dat vond ik vroeger als welzijnswerker ook al.

In de tuin stond al een man de bloemetjes bij te houden en twee trappen op binnen werd er gekookt. Ik probeerde wat te vragen over het mannencentrum, maar erg veel respons was er niet. Koffie? Vroeg ik. Ja dat was er nog ergens. Even later kwam de coördinator binnen stappen. Leuk dat je er bent; zullen we daar even gaan praten wijzend naar een apart lokaal.

Zo gezegd zo gedaan. Hij legde me wat uit over mannencentrum Salomon en het belang ervan dat mannen wat doen voor de samenleving. Vanuit zijn eigen ervaring wist hij hoe goed het werkt als je je inzet in deze maatschappij. Ik merkte op dat ik niet het gevoel heb dat dat altijd wordt gewaardeerd. Waardering voor mijn komst naar het centrum was er wel en ik werd ook direct aan tafel genood om een hapje mee te eten. Daar raakte ik in gesprek met een vader die zo goed als geen contact meer heeft met zijn 4 kinderen ver weg in Pakistan. Nadat hij mij zijn verwondingen toonde, vertelde ik natuurlijk ook wat over de lasten en lusten van mijn vaderschap.

Dat is wat ik bedoel zei ik in het vervolggesprek met Zekria. Vader zijn als kans en als wond. Daar zou het over kunnen gaan hier. Vaderschap is wat mannen bindt, raakt en verwondt. Ok en daar gaan we iets mee doen. Vervolgens kreeg ik wat te horen over zijn eigen vaderschap. Precies ook de wonden en kansen.Dat zie ik dan graag in jullie activiteiten terug , in jullie programma.

Ik hoop dat ik ze ook echt veel steun geven aan deze activiteit. Dat ik het niet alleen hoef te trekken. We gaan het verder exploreren.

Per saldo dan toch wel goed dat het bestaat Salomon.

Mannenactiviteiten

Hierboven ziet u het activiteitenschema van Mannencentrum Salomon te Deventer. Zo trof ik het vandaag aan op hun goed verstopte website. Op dit schema kunt u zien waaraan u vorige en eervorige maand had kunnen deelnemen. Het zou goed uitkomen als u vrouw bent vooral als u op empowerment uit bent. De markeringen zijn van mij.

stoere omafietsen

fiets van echte oma

zadelhoesje

“Stoere omafietsen met vele extra`s zoals een bakkersrek, ouderwetse dingdong bel en uiteraard de bekende klapstandaard” zo luidt de reclame van een grote fietsenwinkel. Voor het begin van Joshua’s eerste middelbare schooljaar was het beeld nog dat er een echte stoere jongensfiets moest komen. Maar ineens werd bij alle partijen duidelijk dat de echte mode omafietsen met bakkersrekken is. Een nieuwe vorm van unisex-fietsen. Niet met zo’n stang halverwege, nee gewoon oma, maar wel met stoer bakkersrek. In Joshua’s geval ook nog een keer echt oma, dus echt van oma geërfd bedoel ik. En om op te vallen goud geschilderd.

Overigens niet helemaal ongevaarlijk die zware bakkersrekken op het stuur. Ik heb er al een paar builen mee zien vallen.

Ik dacht me géén buil te hoeven vallen aan een echt unisex(?) bloemerig zadelhoesje. Dacht ik dus… Wat is dat nou pap? Wat is er dan mis mee zoonlief? Nou die bloemetjes dat lijken wel die van mamma’s fiets! Helemaal kunnen en willen we de sekse-verschillen niet afschaffen. Maar er zit wel elastiek in.
Misschien zelf maar even een mooi stoer mannelijk patroontje op de zadelhoes schilderen…..

Is it me?

Mannen ontberen een collectieve identiteit. Of ze zijn angehaucht aan het feminisme en ontlenen daar een anti-zichzelf houding aan en een afkeer van de mannelijke collectiviteit. De schrijvers vergelijken dat met het ondewerpingsgedrag dat je in veel onderdrukte groepen ziet. Dissociatie van andere mannen. Of ze komen in een antimaatschappelijk vaarwater terecht. Een anti-sociale identiteit dus. Dissociatie van de maatschappij.

Ik vat maar heel kort samen wat ik in het nieuwe mannentijdschrift New Male Studies lees in een artikel van Paul Nathansson en Katherine Young getiteld: “Misandry and emptiness, Maculine identity in a Toxic Cultural Environment”

Zelf ben ik zo’n type geweest met veel van dat zelfvernederende dissociatiegedrag. Zie de afbeelding van een button die ik in de tachtiger jaren bij gelegenheid droeg. Bijvoorbeeld bij het zingen van een “baas in eigen buik” liedje met het Alkmaars Straatorkest. Ik krijg er een beetje buikpijn van nu. Na alle omzwervingen waarbij ik links of rechtsom, feministisch of niet zonder aanzien des persoons maar zeker aanziens mijn geslacht keihard werd gediscrimineerd en in allerlei negatieve hokjes werd geperst waar ik eigenlijk niet inpaste, raakte ik ook een beetje maatschappelijk gedissocieerd. Ik snap soms niet meer wat ik in deze maatschappij te zoeken heb waar alleen maar de fictie van recht en waarheid wordt grootgehouden. Ik begin erin te dwalen. No no no it ain’t me babe. Maar ik probeer positief te blijven denken, ik probeer erover te praten. Ik probeer te schrijven tegen de klippen op. Vader te zijn tegen de klippen op en tussen de wanhoop door. En soms te denken over de dingen die wel bereikt zijn. Te vergeten dat ook zelfs een beetje collectiviteit in de vaderbeweging af en toe ver te zoeken is.

Nu is er dus iets positiefs te melden; Een nieuw fris wetenschappelijk tijdschrift over mannenstudies. Niet vanuit weer een of andere vakgroep genderstudies maar opgericht door mannen die zo te zien geloven in het ontwikkelen van een nieuwe collectieve identiteit. Het blad is gratis te downloaden na registratie (zie link onderaan). En met een beetje geluk treft u er volgende keer een artikel in aan van mijn hand. Niet makkelijk, want in het Engels dus. Gelukkig zijn er dan wel andere vaders die me bijstaan met het corrigeren van het Engels en een beetje met de inhoud. U hoort van mij.

En dat liedje… “It ain’t me babe” zou een mooi protest kunnen zijn geweest tegen feministisch angehauchte dissociatie. Maar of Dylan en hieronder Joan Baez het zo bedoelden? Luister even met me mee..

Het nieuwe tijdschrift New Male Studies

 

Met…

Met…Een verbeelding van vaderschap. Is uit. De meeste commentaren tot nu toe spreken van een opvallend mooi boek. Vormgeving, schilderijen…

De teksten, deels gebaseerd op mijn blogminiaturen zijn verbeterde versies en hervattingen van hier deels nog terug te vinden miniaturen. Maar geloof me; zoveel mooier, zoveel beter. Dat boek wil je beslist op je salontafel hebben liggen.

Ook al is ie al uit, toch nog een paar dagen voor de voorverkoopprijs van 10 euro.

Bestellen “Met…. Een verbeelding van vaderschap”

vaderbeelden

“Als ik denk aan kennissen met kinderen dan moet ik toch altijd het eerst denken aan de vrouwen met een kind aan de borst; dat is echt een plaatje ( dikwijls foto) dat me vertedert. Toch hebben ál die mensen ook heel geëmancipeerde opvattingen.

Waarom zie ik niet eerst de vader voor zich met het kind in de armen. Tsja zo zie je dat de normen van de maatschappij tot diep in je gevoelsleven doordringen. Ik wil het dus toch anders.”

Dit schreef ik in 1986 vlak voordat ik voor het eerst vader zou worden. 8 jaar later was daar de campagne Opvoeding is ook mannenwerkmet dat prachtige affiche waar je een kind aan de borst van een man kunt zien.

met mijn dochter

Dat was tevens het jaar waarin, precies op de internationale dag van de vrouw, mij het recht op verzorging en opvoeding van mijn dochter (dus ook háár recht) op illegale wijze werd ontnomen door een bestuurslid van een club Soroptimisten die tevens rechter was (het eerste bleek pas later overigens).

Weer jaren later kwam ik zelf ook weer toe aan een positieve verbeelding van vaderschap middels het hybride schilderij dat je ook hiernaast kunt zien. Het hing in het groot bij de ingang van mijn laatste expositie in de School van Frieswijk.

Toen ik voor de vaderdagtrofee-m/v een beeldje maakte werd het toch een iets ánder plaatje. Een van de aantrekkelijke kanten van vaderschap is de combinatie binding en loslaten. Het is meer dan een kopie van moederschap. Dit wordt prima verbeeld door dit bronzen beeldje dat jaarlijks wordt uitgereikt aan iemand die veel gedaan heeft voor vaderschap.

met mijn zoon

Een vader die zijn kind omhoog houdt, verbonden en toch vrij, een voorbereiding op zelfstandigheid.

Over een dikke week komt het boek “Met….., een verbeelding van vaderschap” uit.
Ook hierin komen allerlei aspecten van (bestaand, verdwaasd, gemist, gevierd) vaderschap aan de orde. Voor een deel zoals eerder verwoord in de miniaturen op deze site. Maar vormgegeven in een prachtige opmaak van Marian van Helden en met bijgeslepen teksten een aanvullingen. Een kleinood om in huis te hebben. U heeft nog twee weken om het voor een voorverkoopprijs van 10 euro in huis te halen.

Bestellen “Met…. Een verbeelding van vaderschap”

Mijn fantasie over mijn vaderschap in 1986

Het stof

Er zijn veel mensen in mijn omgeving die vinden dat ik er een te persoonlijk punt van maak. Van het stof waar we van Ed Spruijt als vaders eventueel in moeten gaan liggen.

Onlangs werd in het blad Pedagogiek een polemiek tussen Spruijt en mij afgesloten die daar onder andere over handelde. Spruijt handhaaft daarin uitdrukkelijk zijn oude adagium dat je je desnoods moet onderwerpen aan de moeder ten bate van de rust voor het kind. In de zeventiger jaren waren het de feministen die beweerden dat de kinderen het middel van mannen zouden zijn om vrouwen op de knie te krijgen. Wat daar ook van waar moge zijn, in recente decennia heerst blijkbaar de vrouw.

Inmiddels heeft Hans Stempher over dit thema een cartoon getekend. Hij rolde net als A5-kaart van de pers. Hij is te bestellen bij Relapublishing. De bezorger leverde net de doos af; bestellen maar dus.
Het plaatsen van de bijgaande (lage resolutie) afbeelding op andere websites en mails is toegestaan op voorwaarde van vermelding van © Stichting Spagaat 2011 en verkoopadres http://relapublishing.nl/verkoop

Artikel Joep Zander in Pedagogiek
citaten uit antwoord Spruijt en repliek Zander en verdere verwijzingen
bestellingen Relapublishing (kaarten en boeken)

Mannen; universiteit versus wikipedia

zandkastelen een vorm van mannelijke agressie?

Wikipedia is een mannenbolwerk. Hoewel het een volstrekt open toegang heeft, registratie is niet nodig, je kunt er direct zelf in schrijven, trekt Wikipedia weinig vrouwelijke schrijfsters. De universiteit trekt hoe langer hoe minder mannen. Die er wel rondhangen lijken zich te schikken in hun lot als grappige bijverschijnselen. “Tsja wij zijn niet zo bezig onze prestaties op te vijzelen, de vrouwen zijn veel beter.” reageerden de heren in het filmpje van nieuwsuur gisteren. Mijn promotor Louis Tavecchio weet het aan de vervrouwelijking van de academische cultuur, het weinig inspelen op de beweeglijkheid aan mannen.

Wikipedia bestaat tien jaar en heeft in Nederland zo’n zevenhonderdduizend artikelen opgeleverd. Een kwantiteit, maar ook in een kwaliteit waar Encarta en Winkler Prins hier en daar nog wat van kon leren. En dan het proces om zover te komen. Sla eens een overlegpagina open op Wikipedia en zie met hoeveel ijver soms over komma’s discussies gevoerd worden. Naast chagrijnige doorzeurdiscussies zitten daartussen vele interessante wetenschappelijke discussies. Kortom een bibliotheek vol aan informatie. En dan heb ik het nog niet over het doorklikken naar de Engelse versie met zijn miljoenen artikelen en de als heel degelijk bekend staande Duitse versie met ook ver over de miljoen artikelen.

Zelf vind ik het prettig op Wikipedia bij te dragen omdat de discussie er meer open is dan in de maatschappij….meestal. Jarenlang werd IRL het discours over huiselijk geweld bepaald door vrouweninstituten met mevrouw commissar Gerda Dijksman voorop. Daar kon je met geen argument tegenop. Het was gewoon de macht van het doordrukken. En dan zie je dat die macht van dat soort mensen op Wikipedia wat kleiner is. Dat je het daar nog over argumenten kunt hebben en ook gewoon op correcte manier wetenschappelijk onderzoek kunt aanhalen. Inmiddels zijn we zover dat overal in de maatschappij is doorgedrongen dat ook vrouwen zich schuldig maken aan huiselijk geweld.

Op het Wikipedialemma van de soroptimisten heb ik een keer een heftige strijd moeten voeren met de Nederlandse soroptimistenafdeling die vonden dat ze het recht zouden hebben om gewoon hun eigen tekst integraal er door te drukken. Academisch opgeleide vrouwen, juristen, het topje van de vrouwelijke beïnvloedingsmachine (categorie 1 NGO in de VN) bleken een wat malle opvatting te hebben over wat een encyclopedie is. Ook op de Duitse Wikipedia zag ik een paar vrouwen wat malle discussies voeren op lemma’s als vaderschap, mannenbeweging en ouderverstotingssyndroom.
Hoewel vrouwen op de Wikipedia dus niet zoveel macht hebben als daarbuiten komen lemma’s over feminisme en feministes goed, zeker niet negatief, uit de verf. Eigenlijk vind ik dat we ondanks alles nog te weinig aandacht besteden aan de mannelijke kant. In een van mijn vorige blogs gaf ik daar een paar voorbeelden van. Een paar lemma’s over bekende mannenorganisatiess en dergelijke ontbreken opvallend.

Het klinkt wat ruig, maar zou het kunnen dat mijn persoonlijke ervaringen in sociale wetenschappen en Wikipedia relevant zijn voor de beoordeling van wat er met mannen en wetenschap gebeurt?
Kan het zijn dat de mannelijke agressie ( in zijn goede betekenis) een mooie weg vindt in de bouw van dat prachtige kasteel dat een encyclopedie toch een beetje is?

http://s.nos.nl/swf/nieuwsuur_video_embed.swf?tcmid=tcm-5-964979

Verstand

“Gevoel, daar heb ik geen verstand van” Een deel van een verdwaasde dialoog tussen een vader en een zoon in een prachtig ready-made zolderdecor. Het doet me denken aan het verwijt aan mijn vaderschap: Wel leuk, maar niet verstandig (liedjes zingen). Op grond daarvan kon ik, op last van de Raad voor de Kinderbescherming, de opvoedingsrelatie met mijn dochter verliezen. Je kunt als vader maar beter niet voelen. En als je dat wel doet wordt je weer snel teruggefloten.

Vanmiddag naar een prachtige voorstelling van theatergroep Plusleo geweest in Havezate de Haere. Om te beginnen een juweel van een locatie die ook zijn onbekende en duistere hoekjes voor het bezoekerspubliek en de theatermakers opengooide. Soms leuke typische mannenhoekjes zoals het folly-kasteeltorentje buiten. Goed theaterspel. Tien episodes. Allemaal over mannen, vaders. Hoe ze worden afgezeken, zichzelf in de hoek zetten en zich in de hoek laten zetten.

Het eindigde met een dwaze vader boven in het torentje die zijn ellende over de weilanden en bordessen van het kasteeltje schetterde. Het deed een beetje denken aan een superman-act uit de tijd van Fathers for Justice. Maar dan zonder het perspectief dat deze actiegroep destijds probeerde te schetsen.  Zo bleef de stemming wat jeremieerderig. Mannen slachtoffer, vaders moedeloos, zonen radeloos ( bij de episodes die ik kon bezoeken; 6 van de 10.

Misschien een uitnodiging er wat tegenover te stellen?  Wat meer woede, wat meer agressie? Wat meer liefde, veel tederheid.

Wat meer gevoel voor verstand misschien. Dat laatste is in ieder geval iets dat ik, alweer zeker een decennium geleden staatssecretaris Verstand toewenste. Destijds aanvoerster van de anti-mannen-emancipatie-maffia.Ik had het graag even willen overnemen daar in dat torentje.