Masculinisme

Gisteren meegedaan aan het congres “Afwezige vaders bestaan niet”. Een boost voor fatherpower. Ik heb genoten van de krachtige voordrachten. Een van de vernieuwendste was die van Steven Pont. Hij maakte vanuit een ontwikkelingspsychologisch pespectief gehakt van de feminisering van de opvoeding. Met vele aansprekende voorbeelden maakte hij duidelijk hoe de experimenteerdrift, het ervaringsgerichte leren van jongens de laatste jaren op scholen en opvanginstituten, eronder is gehouden. We zijn zitten in een cultuur van gebruiksaanwijzingen. ” Als jongens gaan voetballen in de natuur dan hoort de bal gewoon een keer in het water te belanden en hoort het zo te zijn dat de voetballers vervolgens gaan bedenken hoe ze die bal weer het water uit krijgen. Dus niet eerst waarschuwen dat ze daar niet moeten voetballen.

Ik moet denken aan mijn zoon die de bal al voetballen door de wijk pleegt te schoppen als we een wandeling in de buurt maken. Bij een drukke weg heb ik hem ook wel eens waarschuwend toegesproken. Maar ik kan me ook herinneren dat ergens anders een bal van hem in de sloot belandde en een grote snoek dacht een lekker hapje te zien opduiken. Prachtig gezicht en een geliefde anecdote.

Werkelijk revolutionair was Stevens oproep om tot een masculinistische beweging te komen. Dat had ik geloof ik niet moeten zeggen. Maar er was een soort krachtig enthousiasme in zijn betoog dat velen in de zaal meesleepte. Ben benieuwd of ik die term in de berichtgeving over dit congres nog ergens terug ga vinden. En of er een feministische reactie op komt.

Aan het eind van de dag was eer nog een oproep van Dirck van Bekkum tot meer solidariteit in de beweging. Mannen hebben jarenlang eenzaam gevochten. Dat moet gaan veranderen. Zo is dat.

Dwingende vaderregistratie = récht op vaderregistratie

Glenn hier samen met Orville Breeveld. De vaderdagtrofee m/v 2010 in de handen

Glenn Helberg ontving in 2010 samen met Orville Breeveld de vaderdagtrofee m/v.

Voor zijn inspanningen kreeg hij een paar dagen geleden een onderscheiding als Ridder in de Orde van Oranje Nassau. Hierbij werd met name zijn inzet geroemd om vaders uit de anonimiteit te halen door inschrijving van vaders bij de geboorte van hun kind verplicht te maken.

Deze meer dwingende registratie was met name ook gericht op Caribische vaders (die vaak niet zouden willen). Maar ook voor Nederlandse vaders, ook voor vaders die graag vader willen zijn, maar dat van de moeder niet mogen, zou dat grote winst zijn.

Deze inzet legt de vinger op een oude zwakke plek in het familierecht, namelijk de meest fundamentele ongelijkheid die in de wet is te vinden m.b.t. ongelijke behandeling naar sekse. Moeders worden altijd geregistreerd en zijn altijd ouder. Vaders niet.

Ondanks deze schrijnende ongelijkheid wordt er vanuit de vrouwen en homobeweging nogal de nadruk op gelegd dat juist vrouwen zouden achterlopen. Moeders in een lesbisch huwelijk kunnen namelijk niet automatisch ouder worden terwijl vaders in een heteroseksueel huwelijk dat wel automatisch zijn.

Zelfs in mannendiscussiegroepen voert het probleem van de achterstelling van vrouwen de boventoon boven eigen emancipatiedoelen ervoer ik onlangs op de linkedin groep mannenemancipatie. Merkwaardig. Maar ik ben blij dat het met Glenn weer een beetje in de picture komt.

Zelf zou ik stiekem wel eens willen dat ik de mentaliteit had van sommige Caribische vaders (die van dat standaardbeeld, want er zijn natuurlijk ook hele goede enthousiaste Caribische vaders)). Al die moeite die je moet doen om vaderschap persoonlijk en maatschappelijk waar te maken…. pfff

Gefeliciteerd Glenn!!

Bericht over Glenn en de Orde

Dwingende vaderregistratie werd al voorgesteld in de verklaring van Langeac

De dader-vader van Willem

Heeft hij het geld verbrand? Heeft hij zichzelf gepromoot? Van alles kwam aan de orde in de evaluatie van het optreden van Holleeder in Collegetour.
Dat nou juist Heineken, de werkgever van zijn vader het slachtoffer werd van zijn ontvoering kwam wat minder onder de aandacht. Vader Holleeder (chauffeur, reclamemedewerker) werd, om niet opgehelderde gronden, ontslagen door zijn werkgever , maar van de alcohol kwam hij minder los. Integendeel dat werd na zijn ontslag natuurlijk alleen nog maar erger. Vader Holleeder sloeg er onder die omstandigheden nogal eens op los naar verluidt. Nergens is te lezen dat er een verband was tussen het een en ander, hoewel het in de biografie door Auke Kok wel wordt genoemd. Willem heeft het daar ook niet over. En dat dan ook nog de chauffeur die min of meer zijn vader opvolgde medeslachtoffer werd…..Maar de psyche volgt soms bochtige wegen die toch vaak een retourtje beschrijven. Een verhaal dus ook over de trieste lotgevallen van de working class hero-vader, de alcohol en het geweld.

Willem excuseerde zich in Collegetour voor zijn daden. Gemeend of niet. Het waren natuurlijk vervelende zaken mensen ontvoeren en aan de ketting leggen, 3 weken lang. En daarna is het misschien nog een paar keer niet zo fris geweest. Maar zover ik weet heeft Willem nog nooit direct burgers bedreigd. Al zullen sommige burgers dat indirect wel zo voelen denk ik. En voor dat ketenen heeft Willem zijn excuses aangeboden.

Dus dan volgt nu de hamvraag. Naast wie zou ik liever in de tram zitten naast top-crimineel Willem Holleeder of top-justitiebaas Joris Demmink. Die keuze is snel gemaakt zult u begrijpen als u mijn laatste blogjes over de Demmink-affaire hebt gelezen. Los van de vraag of Demmink gedaan heeft waar hij door half Nederland met rede en bewijs van verdacht wordt, Demmink is het hoofd van een door en door ziek en corrupt apparaat waar dreiging en chantage aan de orde van de dag is. Een man die, als de beschuldigingen kloppen, kinderen heeft verkracht. Bij Willem is dat helemaal omgekeerd. Willem heeft altijd al een zwak gehad voor zwakkeren en neemt het op voor kinderen. Demmink heeft zijn, ook ooit ergens opgelopen zielsverkrachting omgezet in verkrachting van minder machtigen. Willem in het ontvoeren van een meer-machtige. Met een extra sorry voor de chauffeur. Mij zal nu ongetwijfeld een soort klassestrijdromantiek worden verweten, of geitewollensokkenpraat en Robin-Hood-romantiek. En Holleederverheerlijking. Ach, ik bedoel meer wat zaken naast elkaar te zetten.

“The result of this misandry is an increasing number of men who believe that even a negative collective identity is better than no collective identity at all”. Paul Nathanson, Katherine K. Young beschrijven hoe mannen in een criminele identiteit terecht komen. In deze maatschappij is een criminele identiteit naast een feministisch angehauchte identiteit een van de weinige keuzes zijn die er voor mannen weggelegd is. Maar wie is de crimineel en wie zijn rechter?

If you can’t beat them

Wij vaders worden al jaren lang geslagen. En flink raak ook. Als wij worden mishandeld, geestelijk , maar ook lichamelijk wordt dat ontkend. Zeer bruut ontkend, omgedraaid. Dit gebeurt door “wetenschappers” als Professor Römkens. Laat nou uitgerekend deze vrouw directeur worden van de nieuwe samenvoeging van de instituten E-Quality en Alettta. Daarbij neemt ze klip en klaar, in haar introductiebrief, afstand van het jarenlange beleid van E-Quality om emancipatie wat breder te zien dan vrouwenemancipatie alleen. Niet dat het ooit veel voorstelde, maar toch… En laat nou juist op dat moment het VaderKennisCentrum een van de andere topmensen van die club, Saskia de Hoog,  ook niet zo bekend om haar goede doordenkertjes over vaderschap het eerste woord voeren op het vaderdagsymposium. Ik ben vóór een dialoog. Maar als eerste aan het woord, na zo’n bedenkelijke beleidswijziging, na het aanstellen van zo’n directeur? Ik vind dat een vreemd signaal. Al decennia  wordt de vaderbeweging gekenmerkt door het laten vallen van activisten in eigen gelederen te behoeve van samenwerken met mensen die het niet verdienen om mee samen te werken. De enige weg uit ons dal is solidariteit. Deze coalities breken ons. Sommige vaders zullen zich geslagen voelen en ook voor de zoveelste keer vérslagen. If you can’t beat them let them beat you……………?

in de kop lijkt het nog aardig, maar lees de tekst. De kop is nu al ontmaskerd als de schone schijn. klik voor vergroting

ps: Dat Mrs in de adressering. Eerst dacht ik laat ik daar nou gewoon maar om glimlachen. Dat soort dingen, maar dan omgekeerd, overkwam vrouwen vroeger ook vaak. Aan de andere kant past het wel in het betoog.
Meer over Saskia de Hoog

Dank je Anja

Schema uit " de ziekte bestrijden, niet de patiënt". oorspronkelijk Stichting Ombudsvrouw

Mijn échte volgers weten het. Ik kanker wel veel op het historische en reëel bestaande feminisme, maar vaak ben ik het ook dankbaar. Er valt zoveel van te leren. Dat geldt natuurlijk ook voor Anja Meulenbelt. Ik snap niet waar ze zich in verstopt, mannenangst, mannenhaat….? Maar haar boeken lees ik af en toe graag. In een van die boeken kwam ik vandaag bijgaand schema tegen. Stof tot nadenken voor veel mannen. Voor de eerste drie fases maakt het eigenlijk niet uit of je links of rechts begint te lezen. Daarna zul je moeten beslissen of het doorlopen van deze drie fases nou juist heeft geleerd tot welke groep je behoort; onderdrukker of onderdrukte. Succes ermee. Ook verderop lijken enkele fases op elkaar. Cruciaal is de woede. Die komt maar aan een kant voor. Daarom vindt Anja kwade vaders ook zo’n verwerpelijk verschijnsel denk ik.

En solidariteit he, jongens denk daar nou eens aan. Als iets ons vooruit helpt is het dat wel!!

De bevrijding van de vrouw

Wereldvrouwendag vandaag. Dus als je het kopje van dit blogje leest……….doe dat eerst even en vorm een beeld””’……………….. dan zul je het waarschijnlijk lezen als: vrouwen moeten zich van hun ketenen ontdoen of iets dergelijks. Toch kun je hier ook heel wat anders lezen zonder de zin ook maar een halve letter aan te passen. Het doet een beetje denken aan dat raadsel over die chirurg.

Een vader en zijn zoon zijn betrokken bij een ongeluk. De vader is op slag dood en de zoon belandt in het ziekenhuis. In de operatiekamer aangekomen roept de chirurg: “Ik kan deze jongen niet opereren want hij is mijn zoon!”. Hoe kan dat?

Raden? Allebei?

Ik roep de mensen die de oplossing al kenden (ik gaf in een eerdere, verstuurde versie wat meer info vrij) of nu kennen om nog even met hun reactie te wachten. Verder roep ik iedereen op om het lef te hebben om even vanuit jezelf te reageren en het niet alvast op te zoeken. Het handigste is dan misschien om oplossingen naar mijn mailadres te sturen ipv hieronder. joep apedingetje joepzander.nl.

Is it me?

Mannen ontberen een collectieve identiteit. Of ze zijn angehaucht aan het feminisme en ontlenen daar een anti-zichzelf houding aan en een afkeer van de mannelijke collectiviteit. De schrijvers vergelijken dat met het ondewerpingsgedrag dat je in veel onderdrukte groepen ziet. Dissociatie van andere mannen. Of ze komen in een antimaatschappelijk vaarwater terecht. Een anti-sociale identiteit dus. Dissociatie van de maatschappij.

Ik vat maar heel kort samen wat ik in het nieuwe mannentijdschrift New Male Studies lees in een artikel van Paul Nathansson en Katherine Young getiteld: “Misandry and emptiness, Maculine identity in a Toxic Cultural Environment”

Zelf ben ik zo’n type geweest met veel van dat zelfvernederende dissociatiegedrag. Zie de afbeelding van een button die ik in de tachtiger jaren bij gelegenheid droeg. Bijvoorbeeld bij het zingen van een “baas in eigen buik” liedje met het Alkmaars Straatorkest. Ik krijg er een beetje buikpijn van nu. Na alle omzwervingen waarbij ik links of rechtsom, feministisch of niet zonder aanzien des persoons maar zeker aanziens mijn geslacht keihard werd gediscrimineerd en in allerlei negatieve hokjes werd geperst waar ik eigenlijk niet inpaste, raakte ik ook een beetje maatschappelijk gedissocieerd. Ik snap soms niet meer wat ik in deze maatschappij te zoeken heb waar alleen maar de fictie van recht en waarheid wordt grootgehouden. Ik begin erin te dwalen. No no no it ain’t me babe. Maar ik probeer positief te blijven denken, ik probeer erover te praten. Ik probeer te schrijven tegen de klippen op. Vader te zijn tegen de klippen op en tussen de wanhoop door. En soms te denken over de dingen die wel bereikt zijn. Te vergeten dat ook zelfs een beetje collectiviteit in de vaderbeweging af en toe ver te zoeken is.

Nu is er dus iets positiefs te melden; Een nieuw fris wetenschappelijk tijdschrift over mannenstudies. Niet vanuit weer een of andere vakgroep genderstudies maar opgericht door mannen die zo te zien geloven in het ontwikkelen van een nieuwe collectieve identiteit. Het blad is gratis te downloaden na registratie (zie link onderaan). En met een beetje geluk treft u er volgende keer een artikel in aan van mijn hand. Niet makkelijk, want in het Engels dus. Gelukkig zijn er dan wel andere vaders die me bijstaan met het corrigeren van het Engels en een beetje met de inhoud. U hoort van mij.

En dat liedje… “It ain’t me babe” zou een mooi protest kunnen zijn geweest tegen feministisch angehauchte dissociatie. Maar of Dylan en hieronder Joan Baez het zo bedoelden? Luister even met me mee..

Het nieuwe tijdschrift New Male Studies

 

vaderbeelden

“Als ik denk aan kennissen met kinderen dan moet ik toch altijd het eerst denken aan de vrouwen met een kind aan de borst; dat is echt een plaatje ( dikwijls foto) dat me vertedert. Toch hebben ál die mensen ook heel geëmancipeerde opvattingen.

Waarom zie ik niet eerst de vader voor zich met het kind in de armen. Tsja zo zie je dat de normen van de maatschappij tot diep in je gevoelsleven doordringen. Ik wil het dus toch anders.”

Dit schreef ik in 1986 vlak voordat ik voor het eerst vader zou worden. 8 jaar later was daar de campagne Opvoeding is ook mannenwerkmet dat prachtige affiche waar je een kind aan de borst van een man kunt zien.

met mijn dochter

Dat was tevens het jaar waarin, precies op de internationale dag van de vrouw, mij het recht op verzorging en opvoeding van mijn dochter (dus ook háár recht) op illegale wijze werd ontnomen door een bestuurslid van een club Soroptimisten die tevens rechter was (het eerste bleek pas later overigens).

Weer jaren later kwam ik zelf ook weer toe aan een positieve verbeelding van vaderschap middels het hybride schilderij dat je ook hiernaast kunt zien. Het hing in het groot bij de ingang van mijn laatste expositie in de School van Frieswijk.

Toen ik voor de vaderdagtrofee-m/v een beeldje maakte werd het toch een iets ánder plaatje. Een van de aantrekkelijke kanten van vaderschap is de combinatie binding en loslaten. Het is meer dan een kopie van moederschap. Dit wordt prima verbeeld door dit bronzen beeldje dat jaarlijks wordt uitgereikt aan iemand die veel gedaan heeft voor vaderschap.

met mijn zoon

Een vader die zijn kind omhoog houdt, verbonden en toch vrij, een voorbereiding op zelfstandigheid.

Over een dikke week komt het boek “Met….., een verbeelding van vaderschap” uit.
Ook hierin komen allerlei aspecten van (bestaand, verdwaasd, gemist, gevierd) vaderschap aan de orde. Voor een deel zoals eerder verwoord in de miniaturen op deze site. Maar vormgegeven in een prachtige opmaak van Marian van Helden en met bijgeslepen teksten een aanvullingen. Een kleinood om in huis te hebben. U heeft nog twee weken om het voor een voorverkoopprijs van 10 euro in huis te halen.

Bestellen “Met…. Een verbeelding van vaderschap”

Mijn fantasie over mijn vaderschap in 1986

Smothering

Kinderen teveel verwennen, naar de mond praten is eigenlijk verwaarlozing en dus kindermishandeling. Soms met ODD (een variant op ADHD) als ziek resultaat. Een fenomeen dat door vaderschapspublicisten al vaak is aangekaart. Ook door mij. De laatste week is het ook weer opvallend, en alsof het iets nieuws is, in de publiciteit naar aanleiding van een onderzoek van Willem de Jong.

Wat in de huidige publiciteitsgolf vaak wordt vergeten is dat het probleem meer dan gemiddeld aan moederlijk opvoedingsgedrag is gekoppeld. Warren Farell gebruikte daarvoor de Engelse term Smothering. Dit is niet alleen een versmering van het woord moederschap. Het betekent als woord ook iets. Verstikking. De eigen gevoelens, capaciteiten en energie van kinderen wordt gesmoord en verstikt. Farell en ondergetekende zien het probleem dan ook voor een groot deel als een probleem dat is ontstaan met de absurde uitbreiding en alleenheerschappij van het moederschap. Vaders zijn ondergeschikt, hebben niets in te brengen op straffe van totale parentectomie. Vaders zijn dus vaak letterlijk of figuurlijk buitengesloten. Veel vaders zijn aangepast geraakt en gaan soms zelf dit smothering permissieve opvoedingsgedrag vertonen.

Zelf ken ik dit soort opvoedingsgedrag van dichtbij. Ik heb het mijn eigen moeder zien doen, ik heb het de moeders van mijn kinderen in meerdere of mindere mate zien doen. Veel facetten staan in mijn lijf en leden gegrift. En ook al doe je zo je best je kunt het een stukje uitbannen in je eigen leven, maar er blijft steeds die druk om er in terug te vallen. Terugval is namelijk, voor een deel, aangepast gedrag. Opkomen voor autonoom vaderschap ( letterlijk en figuurlijk) is riskant. Maar met deze situatie genoegen nemen is nog riskanter.

Zelf neem ik er geen genoegen mee. Zowel mijn innerlijke als uiterlijke smother bestrijd ik met hart en ziel. Dat is ook een beetje wat ik met mijn nieuwjaarsanimatie wilde zeggen. De binnen en buitenbal blijven rollen.

een mooie blog met verdere verwijzingen naar het onderzoek

Het stof

Er zijn veel mensen in mijn omgeving die vinden dat ik er een te persoonlijk punt van maak. Van het stof waar we van Ed Spruijt als vaders eventueel in moeten gaan liggen.

Onlangs werd in het blad Pedagogiek een polemiek tussen Spruijt en mij afgesloten die daar onder andere over handelde. Spruijt handhaaft daarin uitdrukkelijk zijn oude adagium dat je je desnoods moet onderwerpen aan de moeder ten bate van de rust voor het kind. In de zeventiger jaren waren het de feministen die beweerden dat de kinderen het middel van mannen zouden zijn om vrouwen op de knie te krijgen. Wat daar ook van waar moge zijn, in recente decennia heerst blijkbaar de vrouw.

Inmiddels heeft Hans Stempher over dit thema een cartoon getekend. Hij rolde net als A5-kaart van de pers. Hij is te bestellen bij Relapublishing. De bezorger leverde net de doos af; bestellen maar dus.
Het plaatsen van de bijgaande (lage resolutie) afbeelding op andere websites en mails is toegestaan op voorwaarde van vermelding van © Stichting Spagaat 2011 en verkoopadres http://relapublishing.nl/verkoop

Artikel Joep Zander in Pedagogiek
citaten uit antwoord Spruijt en repliek Zander en verdere verwijzingen
bestellingen Relapublishing (kaarten en boeken)