kindsbelang binnen kaders

Voor een tentoonstellinkje van minikunst leverde ik het hier rechts afgebeelde werkstuk in.

Als het belang van het kind binnen elk mogelijk en onmogelijk kader gebruikt kan worden dan kan ik het hier ook wel gebruiken om het kind in kwestie af te zagen op de juiste voor de tentoonstelling vereiste maximumformaten van 6×6x9 cm.

Komt dat zien 18 juli tot en met 6 september 2009 in het kunstenlab te Deventer.

meer info over deze expo
dossier vaders kinderen en kunst

we doen zo ons best

Liesbeth Smulders

Jeugdzorgers en kinderbeschermers (what is in a name?) doen volgens eigen zeggen alle mogelijke moeite om kinderen met Ouderverstotingssyndroom naar de verstoten ouder te sturen. Zeggen ze. Sommige althans.

Ik zie het al voor me zo’n kinderbeschermer zoals mevrouw Smulders  (zie hiernaast) die gaat uitleggen aan een kind dat het echt wel heel erg perse naar hun vader moet.  Ik zie het niet alleen voor me,  ik kwam haar pas nog tegen op een congres van de NIP (psychologenvereniging) waar we allebei een workshop verzorgden.

Zo’n kind ( het gaat in dat geval vaak om puber die zich wat minder makkelijk laten moven) weet natuurlijk al lang dat dat soort mevrouwen of ze nu rechter of hulpverlener zijn ook zijn overgeleverd aan een wispelturig familierechtsysteem waar geen peil op valt te trekken, laat staan de garantie uit te halen dat ze dan ook bij haar vader mag blijven komen. Dit systeem biedt geen zekerheid en geen veiligheid voor kinderen in deze situatie. Ook Mevrouw Smulders zelf is wat dat betreft niet echt betrouwbaar ( zie mijn recensie over een van haar boeken).

Een tijd geleden kon ik Mevrouw Smulders op de tv nog horen vertellen dat als een moeder maar een foto van de vader op hangt ze blijkbaar een positieve attitude naar die vader heeft.  Inmiddels is het punt geland dat dat nog lang niet alles zegt. Het gaat ook om een diepe overtuiging dat beide ouders van belang zijn.

Wat nog niet geland is is het punt dat je zelf als hulpverlener ook die overtuiging moet hebben. Anders werkt het nooit.

In mijn workshop op dat congres bleken veel mensen rond te lopen die praktische handvaten hadden gemist. Bijvoorbeeld hoe je kinderen uit die verwrongen loyaliteitskeuze kunt trekken.

Dat een kind gedwongen moet worden om naar beide ouders te gaan vonden ze een twijfelachtige aanpak. Hun twijfel maakt het twijfelachtig vrees ik.

We doen zo ons best om tegen onszelf te vechten; dat is het beste wat ik er van zou kunnen maken.  Maar zelfs dat niet vrees ik. De negatieve kwalificaties blijven inmidddels dusdanig de raadsrapporten vulllen dat je je kunt afvragen of inmiddels niet de zogenaamde hulpverleners de primaire programmeurs van ouderverstotingssyndroom zijn.

Over het boek (Dees, een vader en een viool)

van Liesbeth Smulders

Na vaders zijn moeders aan de beurt

Ik interview Karin Jäckel in 2006; klik voor film

In Duitsland neemt het aantal kinderonttrekkingen (uithuisplaatsingen) zienderoge toe. De bekende schrijfster Karin Jäckel schreef daar een mooi stuk over dat je voor een groot deel zo op de Nederlandse situatie kunt plakken. Ook in Duitsland vindt soms grootschalige politieinzet plaats om kinderen hun ouderlijk huis uit te slepen. Hier in Nederland stuit het op groot onbegrip als mensen als Jan Hop het woord razzia durven te gebruiken voor dit soort praktijken.

De stijgende  contraproductieve bemoeienis van jeugdzorg en kinderbescherming rijst ook hier de pan uit.  Professor Hermanns waarschuwde er nog pas voor.

Nadat jarenlang alleen vaders werden uitgesloten, komen nu ook moeders aan de beurt.

Het artikel van Jäckel
De visie van Hermanns

Ook grote vaders hebben kleine kinderen

Ontegenzeggelijk hebben Amerikaanse presidenten de laatste jaren meer aandacht besteed aan vaderschap. Clinton hield alweer wat jaartjes geleden een pleidooi voor het omturnen van alle moederschapsprogramma’s tot ouderschapsprogramma’s. Dat is hard nodig want in de states groeit 23 % van de kinderen op zonder vader.

Ook Obama is al sinds zijn verkiezingscampagne bezig met vaderschap. Zelf valt hij regelmatig te zien met zijn kinderen. Hij poogt een rolmodel te zijn. Ook met de viering van 100 jaar vaderdag was hij weer opvallend aanwezig met een vaderdagspeech.
In zijn pogingen om de verantwoordelijkheid voor hun kinderen (of het gebrek daaraan) weer bij vaders te leggen mist hij echter een cruciaal punt. Dat is dat veel vaders werden en worden buitengesloten.
Daar heb je ze weer de dwaze gescheiden vaders enzo, hoor ik een aantal van u roepen.
Zucht doe ik dan.
Ook op de viering van 100 jaar vaderdag in Nederland waren dit soort kwesties niet van de lucht. Kon het niet allemaal een stukje positiever. Waarom 3 genomineerden met een geur van gescheiden vaderschap (Hoorde Deon van Moorsel dan ook tot die categorie?)?
Ik hoorde Henk Hanssen van Ikvader pleiten voor meer kwantitatief evenwicht.
Zelf pleit ik voor inhoudelijk betrekken van beide kanten op elkaar.
Ik hoorde pleiten voor onthechte verkondiging van de problemen. Onthecht oke, maar niet zonder emotie zou ik zeggen. Kijk naar Martin Luther King, Nelson Mandela, kijk naar de grote veranderingen en veranderaars. Deden zij het zonder emotie, nee. Wel bij tijd en wijle onthecht van hun persoonlijke woede in die zin dat ze zich met hun kwaadheid en toorn plaatsen in een maatschappelijke strijd zonder zichzelf te verliezen.
In Nederland prijzen we ons gelukkig dat beide kanten van de vaderbeweging (de positieve praktijk versus de terechte kritiek) zich sterk op elkaar betrokken voelen zodat een integrale benadering van het vaderschap op basis van argumenten en inhoud mogelijk is. Geen kwantitatief maar een kwalitatief evenwicht dus.

Zorg kan niet zonder recht.

Obama op vaderdag en de kritiek daarop.

mijn eigen vaderdagtrofee

Ook dit jaar kon ik weer genieten van een eigen vaderdagtrofee van degene waar je hem ook het liefst van krijgt; van je eigen zoon. Dit steekt naast het antwoord van Peter Brons bij Knevel en van de Brink op de vraag of hij na het winnen van de vaderdagtrofee nu met zijn eigen zoon vaderdag gaat vieren, nee dus. In die zin prijs ik me gelukkig; trofee+een echte vaderdag

de echte vaderdagtrofee m/v

aanbieding. vlnr Joep Zander, Peter Brons, Peter Tromp

Er is een hausse aan prijzen voor vaders te verdienen. Van Opzij tot Plasterk; ze zijn er als de kippen bij om geld uit te geven aan vaders. Maar dan toch vooral als ze braaf in de maat lopen. De enige echte prijs, niet ingesteld door feministen of overheid. Een prijs ontstaan vanuit het hart van vaders en vaderbeweging zelf. Gedragen in de breedte van die vaderbeweging. De vaderdagtrofee m/v.

Peter Brons bij Knevel en van de Brink, met op de achtergrond de vaderdagtrofee m/v

Toen ik er dik twee jaar geleden met Peter Tromp aan begon hadden we niet gedacht dat het zo, zonder grote subsidies zo groot zou kunnen worden. Maar in hoog tempo is de status van de prijs gegroeid. De winnaar van dit jaar konden we gisteren bewonderen in Knevel en van de Brink. Peter Brons liet daar zien dat hij zijn prijs waard was. Hiernaast een foto van de aanbieding 2009 tijdens een groots vaderdagcongres in de Universiteit van Amsterdam.

samenvatting van mijn lezing op het congres
pdf van de presentatie zelf

autodate

Vrouwen vallen op de auto’s waar mannen in rijden. Mannen vallen op de lichamen waar vrouwen inzitten. Dat was ongeveer de teneur van een berichtje in de metro, en veel andere bladen.
Ik zou niet graag op mijn auto beoordeeld worden, bovendien doe ik aan autodate (autodelen) dus heb je zomaar kans dat dezelfde vrouw gewoon valt op verschillende mannen in dezelfde auto. Vrouwen zeggen ook niet graag op hun uiterlijk te worden beoordeeld, maar dat uiterlijk is dan in ieder geval nog wel van hunzelf.
Sommige auto’s lijken zelf dan weer vooral op vrouwen te vallen. Dat is weer een heel andere soort autodate

verpasseerd ouderschap

In een mooi videofilmpje (dank aan Jan van Baelen) leg ik uit wat bedoeld wordt met de term Verpasseerd Ouderschap en ga ik in op de inhoud van dit boek.
Het is nu de hoogste tijd om het boek te bestellen; info

Go Ahead

Go Ahead, oftewel ga vooruit. Zo’n twee keer  in het jaar bezoeken we de Go Ahead- tribune. Helaas meestal om te zien dat ze verliezen, weinig vooruitgang dus. Een groter verschil tussen de opvolgende bezoeken is het gedrag van Joshua. Hij heeft er hoe langer hoe minder moeite mee om haantje de voorste te zijn als het gaat om jolig supportergedrag. Vooral samen met de andere boys. Jongens; hoewel ik hier (foto) even een hoofddoekje in meende te kunnen herkennen. Had ik toch nog iets over de verhouding man-vrouw in het voetbalstadion willen schrijven? Ach laat maar een keer.

Slavernij

Ik ken mijn zoon nauwelijks terug. Helemaal verstrakt en angstig.. Waarvoor is hij bang? Voor de moeder van zijn kind! Een oma-buurtgenote spreekt me aan over haar zoon en kleinkind. De moeder laat de vader wel af en toe toe,  als hij doet wat ze zegt, of ook weer juist niet.  Als het haar uitkomt verwijt ze de vader zelfs dat hij niet genoeg aanwezig is en zegt  dan weer over een eerdere weigering dat hij toch kon begrijpen dat zij dat zo niet bedoelde.  Eén grote willekeur en vooral veel machtsmisbruik dus. De vader wringt zich gedwongen in een harnas, waarvan de contouren onduidelijk zijn maar die onmiskenbaar naalden aan de binnenkant verbergt. Het doet me denken aan de robotachtige figuur op mijn pappa?-kaart.

Afin, eigenlijk een klassieke situatie. Die Rituale der Umgangsvereitelung zou Klenner, die ik al jaren geleden vast in de literatuurverwijzingen opnam, zeggen.

Als het zo in de buurt gebeurt valt eerder op dat het zich op een of andere manier nog als iets bijzonders presenteert.  Mensen kennen dit onrecht pas als ze er zelf mee worden geconfronteerd. En dan nog…..geloven ze dat het kind op den duur vanzelf wel weer bij de vader terechtkomt. Naast de rituelen van omgangsverijdeling dus ook de mythes van omgangsonrecht. Ik twijfel er dikwijls aan of ik de woorden onderdrukking en slavernij mag gebruiken, of om met Esther Vilar over dressuur te spreken.  Maar vandaag niet. Gezamenlijke opvoeding…. dat is daar nog een end vandaan.

Het artikel van Klenner (wie gaat het een keer vertalen?)