afspraken over afspraken

Ah, ik ben het op dit punt eens met Petra, wie doet er nog meer mee?

Ook met een jeugdzorgdirecteur kun je een leuk gesprek hebben, als je even je aversie over hun desastreuse optreden op een apart vuurtje zet. Gisteren was ik in debat op 2. Veel gezegd, maar ook aan veel dingen niet toegekomen. Het merkwaardig eenzijdige beeld dat het programma schetste bijvoorbeeld waarbij moeders de goede ouders en vaders de kwade ouders zijn. Terwijl kindermishandeling en kinderdoding meestal door moeders wordt gepleegd. Vaders zijn eigenlijk eerder een garantie tegen mishandeling.
Hét moment van de avond viel eigenlijk na de uitzending toen advocate Petra Slingenberg en ik een rondje gingen maken om nog meer debatdeelnemers achter het voorstel van Petra te krijgen om te werken aan vroegtijdige afspraken over ouderschap. Afspraken dus die ook afdwingbaar moeten zijn. Petra had daar een uitwerkt beeld bij. Zelf heb ik dat ook eerder voorgesteld in het Nederlands Juristenblad en in Pedagogiek. Het is ook in beginsel terug te vinden in de Internationale verklaring van Langeac. Martin Sitalsing van jeugdzorg Groningen zegde direct zijn  volledige medewerking toe. Over een paar maanden kunt u een geheel nieuwe campagne verwachten. Wat mij betreft met de volgende hoofdlijnen:

- Ouders maken altijd afspraken over de opvoeding
- Zo mogelijk voor, maar uiterlijk bij het begin van de zwangerschap.
- De afspraken worden gespecificeerd voor verschillende relatiecondities ( zeg maar voor en na scheiding)
- Er wordt gestreefd naar juridische inbedding en afdwingbaarheid van die afspraken (Petra stelde voor bij de huwelijkse voorwaarden, samenlevingsovereenkomst of gezamenlijk gezag aanvrage.
- Erkenning van het kind door de biologische vader maakt het mogelijk dit ook in alle gevallen van ouderschap toe te passen.
- Het is aanbevelenswaardig deze afspraken te laten meeondertekenen door getuigen van beide ouders.
- Deze getuigen kunnen beloven om eventueel te helpen bij het oplossen van conflicten tussen de ouders. Bijvoorbeeld door het vormen van een arbitragecomite.
- Het verdient aanbeveling het tekenen van deze afspraken op te tuigen met een feestelijk ritueel.

Waarom duurde het zolang voordat dit soort ideeen doordringen?  Afin nu aanpakken daar gaat het om!

Afspraken over afspraken; U hoort er nog van. Afgesproken!

- Mijn eerdere artikeltje in het Nederlands Juristen Blad plus 3 stukjes uit de polemiek hierover met Ed Spruijt in het blad Pedagogiek. 
- De Internationale verklaring van Langeac
- Visie van Hans Crombrugge op afspraken idem
- De uitzending terugzien
- interessant commentaar van Nico Mul

restauratie

Het schuldige Berlijn

Blauw glas in de Gedächtniskirche; foto Joshua

Waren Joden vaak vooral handig in zaken? Een vraag in het Joods museum in Berlijn bij de expositie ” Die ganze Wahrheit…wass Sie schon immer uber Juden wissen wollten”. Oordelen en vooroordelen vielen te beoordelen door muntjes in een gleufje te gooien. Ja, een beetje in de kapitalistische sfeer zaten ze geloof ik wel schoot door me heen. Veel joden zaten en zitten in het bankwezen. Wat ik niet meer goed wist was dat ze van veel andere beroepen waren uitgesloten doordat ze niet tot de gilden mochten toetreden. In Duitsland zijn de gilden nog heel belangrijk. Ik heb dat ongetwijfeld ooit geleerd op school. Maar mijn zoon gelukkig ook. Hij maakte me weer even wakker.

“Kijk zo ongeveer gaat dat eigenlijk ook met vaders. Sinds ergens eind 19de eeuw moesten die de fabrieken in om brood op de plank te brengen voor vrouw en kinderen. Keuze hadden ze eigenlijk niet. En nu worden ze ervan beschuldigd dat ze niet genoeg voor kinderen zorgen, of dat ze dat niet hebben geleerd.”

Zo moet je omgaan met de waarheid, zo moet je omgaan met de lessen uit de geschiedenis. Je moet ze op iets anders durven toepassen. Mijn zoon had daar geen moeite mee. Veel andere mensen wel vrees ik.
Dat vooroordelen over vaders ook in Duitsland hun vernietigende werking hebben konden we weer een keer horen van mijn collega-vaderkunstenaar Marco Piono. We konden logeren in zijn appartementencomplex. Prachtige locatie, prachtige appartementen, zeer aan te bevelen.

marco bij zijn beeld stella maris

Berlijn is goed in het erkennen van de stad’s schulden aan de menselijkheid. Daarvan getuigen de muur-gedenkplekken, Stasi-museum en de vele monumenten ter nagedachtenis aan joden zigeuners en andere vervolgden. Volgens Marco Piono is de cultuur en invloed van het fascisme nog lang niet weg uit Duitsland en vooral niet uit het justitieapparaat. Dat werkt weer door in de wrongsels van het familierecht.

Wat we, realiseer ik me nu, nog gemist hebben is de gedachtenis aan Benno Ohnesorg (ook een monument) en de ingewikkelde verweving met de reactie daarop (Rote armee en dergelijke)

Ooit zal Berlijn ook de medeschuld aan de vaderdiaspora erkennen. En ik hoop dat Marco Piono’s prachtige Stella Maris beeld tegen die tijd een rol mag spelen in een gedenkplek over de vader-diaspora.

Marco Piono: kunst en appartementen

lemma ouderverstotingssyndroom verdwijnt?

Het slachtoffer van ouderverstotingssyndroom is het kind

Het lemma ouderverstotingssyndroom dreigt te verdwijnen van wikipedia. Dit lijkt onderdeel van een serie verwijderingsnominaties die allemaal met vaders en ouderverstoting hebben te maken en waarin ik een aandeel had. Het verwijt is onder andere dat het subjectieve informatie zou zijn en dat ik er verwijzingen naar boeken die onder mijn redactie zijn gemaakt in zou hebben opgenomen. Uiteraard valt er altijd wel wat te verbeteren. Het is niet verboden om eigen boeken te noemen (soms hebben overigens anderen dat toegevoegd). Ook andere literatuur staat genoemd. En ja sorry ik heb inderdaad nu eenmaal als een van de weinigen over dit internationaal relevante onderwerp in het Nederlands geschreven.
En overigens is in een geval een wetenschappelijk artikel van mij ook door een reviewproces gegaan en dus als verantwoord beoordeeld.
Mensen die wat willen inbrengen over de ontstane situatie ( Wikipedia kan door iedereen worden bewerkt, je kunt je commentaar overal kwijt, zelfs zonder registratie) kunnen onder andere terecht op de volgende pagina’s:
verwijderingsnominatie discussie
De kroeg (algemene overlegpagina) discussie hierover
Het lemma zelf staat hier

dossier over de verwijderhetze tegen een hele serie lemma’s oa over vaderschap en ouderverstoting
Zie ook de blog hieronder

Ik zal mijzelf voorlopig afzijdig houden is mijn voornemen.

nieuws: Het lemma ouderverstotings is van de verwijderlijst af, dus staat nog op wikipedia, maar ligt nog steeds onder vuur. Zo dreigt het enige omvattende boek in de Nederlandse taal over ouderverstotingssyndroom van de literatuurlijst te verdwijnen.

Pappa?

In 1997 zonden honderden ouders op initiatief van het Comité Ouders Blijven Ouders deze kaarten naar het parlement. Tot tweemaal toe werd deze actiekaart door Eerste Kamer leden omhoog gehouden tijdens de behandeling van wetsontwerp 23714. Dit plaatje hoort blijkbaar niet thuis op het lemma pappa. Maar op het (slechte) lemma gezamenlijk gezag blijkbaar ook niet.

De afgelopen dagen de verleiding niet kunnen weerstaan me weer eens met Wikipedia te bemoeien. BE-MOEI-EN. Ik wordt er moe van.Ik voel me daar  alleen staan en kwetsbaar. Ik probeer er transparant te zijn. Ik verstop me dus niet achter een pseudoniem. Gebruikers die zich wel achter een pseudoniem verschuilen kunnen mij daarom aanvallen op mijn vermeend activisme. wat hun drijft valt niet te achterhalen. Ik ben echter meer dan activist, ik ben een goede encyclopedist, wetenschapper en nog meer. En ja af en toe zal er wel wat mijn betrokkenheid terug te lezen zijn. Dan zou dat verbeterd kunnen worden.

Maar als nog steeds maar een enkele loslopende activist zich druk maakt over vaderschapsdiscriminatie hoeft Wikipedia er niets over te melden. Zelfs als er een keer wel wat te melden valt.  Dat beweert een van mijn geachte opponenten.

Een van de historische feiten die te melden vielen en die nu gaat worden verwijderd is het plaatje hier rechts. Tot tweemaal toe werd deze actiekaart door Eerste Kamer leden omhoog gehouden tijdens de behandeling van  wetsontwerp 23714 (ik weet het nummer nog steeds uit mijn hoofd).

Een ander historisch feit was het formulier van de rechtbank Arnhem waarop vaders bij voorbaat geen voogdij (lees gezag) konden krijgen. Dat was nogal wat! Ook op de nominatie om te verdwijnen van wikipedia nadat het er al jarenlang opstond. En geen medestander die helpt om de argumenten aan te voeren.

Fragment van een formulier van de rechtbank Arnhem uit 1994, een historisch voorbeeld van vaderschapsdiscriminatie. De voorgedrukte tekst op het formulier gaat er vooraf van uit dat de moeder de voogdij krijgt

Argumenten die overigens niet eens worden gehoord als het de geachte opponenten niet uitkomt. Gewoon roepen dat ik er geen verstand van heb lijkt voldoende.

Iedereen kan zich in de discussie mengen. Alleen kan ik het niet. Wat is dat toch voor n waanzin. Zoveel vaders hebben dit meegemaakt, maken dit mee. En je hoort er niets meer van. Ik weet waarom dat is. Ik snap alles. Maar ik voel me verdomd alleen op dit soort momenten.

Masculinisme

Gisteren meegedaan aan het congres “Afwezige vaders bestaan niet”. Een boost voor fatherpower. Ik heb genoten van de krachtige voordrachten. Een van de vernieuwendste was die van Steven Pont. Hij maakte vanuit een ontwikkelingspsychologisch pespectief gehakt van de feminisering van de opvoeding. Met vele aansprekende voorbeelden maakte hij duidelijk hoe de experimenteerdrift, het ervaringsgerichte leren van jongens de laatste jaren op scholen en opvanginstituten, eronder is gehouden. We zijn zitten in een cultuur van gebruiksaanwijzingen. ” Als jongens gaan voetballen in de natuur dan hoort de bal gewoon een keer in het water te belanden en hoort het zo te zijn dat de voetballers vervolgens gaan bedenken hoe ze die bal weer het water uit krijgen. Dus niet eerst waarschuwen dat ze daar niet moeten voetballen.

Ik moet denken aan mijn zoon die de bal al voetballen door de wijk pleegt te schoppen als we een wandeling in de buurt maken. Bij een drukke weg heb ik hem ook wel eens waarschuwend toegesproken. Maar ik kan me ook herinneren dat ergens anders een bal van hem in de sloot belandde en een grote snoek dacht een lekker hapje te zien opduiken. Prachtig gezicht en een geliefde anecdote.

Werkelijk revolutionair was Stevens oproep om tot een masculinistische beweging te komen. Dat had ik geloof ik niet moeten zeggen. Maar er was een soort krachtig enthousiasme in zijn betoog dat velen in de zaal meesleepte. Ben benieuwd of ik die term in de berichtgeving over dit congres nog ergens terug ga vinden. En of er een feministische reactie op komt.

Aan het eind van de dag was eer nog een oproep van Dirck van Bekkum tot meer solidariteit in de beweging. Mannen hebben jarenlang eenzaam gevochten. Dat moet gaan veranderen. Zo is dat.

Gigant

Stukje in de Apeldoornse Courant. Ongeveer 1976. De dienstdoende journalist schrijft scriptie in plaats van het door mij toen gebruikte skriptie.

Soms krijg ik te horen dat ik alleen maar om me heen zou willen schoppen. Dan wijs ik mijn geachte opponenten graag eens op de zaken die ik heb mogen helpen opbouwen. Constructief. Zo was ik als eerste bezig met het van de grond krijgen van een vader-en-kind-centrum (helaas toen vast gelopen; maar later met verve overgenomen op andere plekken.) Een van de mooiste resultaten waar ik toch wel enigszins, als eerste voorzitter en initiatiefnemer in voorop liep was het jongerencentrum Gigant in Apeldoorn. Onder iets gewijzigde noemer bestaat het nog steeds. Als beginnend pedagoog schreef ik er ook een skriptie (k!) over. Bij het opruimen van mijn archieven kwam ik het erover recenserende krantenbericht het weer een keer tegen.

De kop valt op. Ik pleit voor het betrekken van ouders bij het jongerenwerk. Terwijl mijn skriptie toch de titel had: Jongerencentrumstrijd… jouw jeugdbeleid. Mmm. Een beetje dwars op de toen heersende opvatting dat jongeren vooral moesten worden aangemoedigd om van huis weg te lopen naar alternatieve hulpverleners bij JAC, Release of Soosjale Joenit. ik ben ook altijd wars geweest van aangepast gedrag. Zelfs wars van aangepast gedrag naar alternatieve bewegingen.

Afin, de krant zal er ook wel iets bijzonders uit hebben gepikt. Zo gaat dat. En ja als pedagoog moet je ook wat. Maar het valt me mee van mezelf. Ik ging ook nog wel eens mee in de arrogantie van de alternatieve hulpverlening en co tegenover ouders.

Pas als ouder had ik echt door wat ik fout zag. En toen werd ik zelf met die arrogantie geconfronteerd  van “wij weten alles beter, vooral beter dan vaders”.

Ik vraag me af of ik compassie kan opbrengen voor wat ik destijds allemaal dacht. Ik denk dat dat goed is. Compassie naar anderen met negatieve standpunten over ouderschap en vaderschap? Nog belangrijker is eigenlijk om in te zien dat er een belangrijke structurele component is die mensen op het verkeerde been zet.

Maar ik ben toch wel blij dat het een beetje meeviel met me, gezien dat artikel. Misschien dat ik mijn verleden met wel heel erg weinig compassie aan het bekijken was. Zo erg tegen ouders was ik toen dus ook niet.