Kanon van de opvoeding

Kanon van wikipedia GNU free license

Canon bedoel ik natuurlijk. Maar elke canon is ook een beetje bedoeld als kanon waarmee meer dan een flinke deuk in een pakje boter wordt geschoten.
De Haagse Hogeschool (Rene Diekstra) heeft een canon gemaakt over de opvoeding. Verheugend is de plek die vaders daarin innemen.

“Is er helemaal geen vader in het gezin, en doet moeder de opvoeding alleen, dan hebben jongens een grotere kans om in de problemen te komen. Ze gaan zich bijvoorbeeld gewelddadig gedragen, of presteren slecht op school.
Ook meisjes zonder vader hebben het moeilijker. Ze hebben vaker seks voordat ze dat zelf echt willen, raken vaker ongewenst zwanger en stoppen vaker eerder met hun opleiding.”
En zo staan er nog wat bemoedigende woorden voor vaders. Een ware opluchting na jarenlang gezeur (van bijvoorbeeld het Dagblad Trouw) over het vermeende onnut van vaders. Dus zeker een flink gat in een pak koude boter.

De canon is wel érg positief over secundaire opvoeders als jeugdhulpverleners en scholen. Het is duidelijk dat die noodzakelijk zijn, maar te vaak komt het voor dat ze meer kapot maken dan je lief is.

Het Nederlands Dagblad pikte het vaderaspect van de canon goed op
De canon zelf

jungle van de jeugdzorg

De titel van een indrukwekkend boek van een indrukwekkende veteraan in de strijd tegen machtsmisbruik in jeugdzorg en kinderbescherming; Truus Barendse. De titel is eigenlijk een beetje een understatement. Door een jungle kun je je vaak met een beetje kennis en een kapmes nog een weg banen. Bij jeugdzorg lopen zelfs goed toegeruste mensen met een scherpe pen vaak vast. Het is dan ook niet voldoende om je rechten te beschrijven en je pen te slijpen. Hier past een waarschuwing. Pas op voor jeugdzorg. Juist als je je rechten kent, willen ze je nogal eens dwarszitten, want dan schilderen ze je af als querulant (die “dús” zijn kinderen niet mag zien).

Maar uiteraard is het belangrijk de rechten die je hebt goed te schilderen. Daarin blijven anderen nogal eens in gebreke. In het programma van John van den Heuvel Das je recht ‘wist’ een blijkbaar erg onervaren juriste dat je klachten over Bureau Jeugdzorg bij het Advies en Klachtenbureau Jeugdzorg (AKJ) moet deponeren. Niet doen hoor. Die buigen alleen maar voor jeugdzorg. Klachtencommissies kun je rechtstreeks benaderen. Als je daar hulp bij nodig hebt kun je na het lezen van het boek van Truus Barendse nog altijd haar organisatie Kinderen, Ouders, Grootouders bellen voor hulp. Dan krijg je te maken met mensen die er echt verstand van hebben en geen illusies verspreiden.

Maar mensen als Truus, en ook Jan Hop en vele andere deskundigen en activisten in de jeugdzorg laten ze in de media liever niet te veel aan het woord. Net als het AKJ waaien de media liever half met de terreur van dat soort organisaties mee. We moeten nog zaken met ze doen zei de hoofdredactrice van Stichting Stiefgezinnen Nederland een half jaar geleden tegen me toen ze mijn boek toch maar niet wilde recenseren. Dagblad Trouw vindt het boek van Truus wel erg eenzijdig en zag af van het plaatsen van een interview met haar.
Nou dat eenzijdige vind ik meevallen. Ze erkent dat er ook wel eens wat góed gaat, daar bij de jeugdzorg.

Hier meer over het boek
Hier het programma van van den Heuvel
Alles over jeugdzorg op joepblog
meer over de AKJ

Smeden op school

Jongens komen hier aan hun trekken

Ik schreef hier al vaak over de feminisering van het onderwijs.  En klaagde ik vaak  over de beroerde omgang van met name het vrije-school-onderwijs met vaders. Gisteren was ik, samen met mijn zoon Joshua, op de open dag van de middelbare vrije school De Berkel. En…niets te klagen. We waren vooral onder de indruk van de geweldige inschoolse smederij. Iets wat veel jongensharten steelt. En terecht. Sowieso een school die met recht kan zeggen dat ze hand, hart en hoofd bij het onderwijs betrekt.  En in zo’n smederij zie je dat ze verbonden zijn.  Nou maar hopen dat ze ook goed met vaders omgaan.

Vader en zoon

Het liedje Father and Son van Cat Stevens is het muzikale boegbeeld van de (klassieke) vader-zoon-verhouding. Het gaat eigenlijk over de onafwendbare verwijdering tussen een opgroeiende puber en zijn ouders. Deze uit zich vaak vooral in de relatie Vader-Zoon. I know I have to go.
Een relatieve afstand die een noodzakelijk element van de opvoeding is.
De afstand tussen vaders en kinderen die in de huidige westerse samenleving optreedt is van een heel ander soort. Een diepingrijpende desastreuze en chronische verwijdering die haaks staat op het gezonde proces dat met veel gevoel in dit lied wordt bezongen. Ik heb het lied al vaak zelf proberen te zingen, nadat ik het me overigens met veel gevoel door een vriendinnetje ooit liet voorzingen (find a girl settle down; ho maar).
Maar zo mooi gezongen en in theatrale vorm gegoten als in deze clip heb ik nog niet eerder gezien.

haardotje in het doucheputje

het roemruchte haardotje in het doucheputje, elders uit het internetputje gevist

Dolle Mina is al weer 40 jaar oud. Dat vernam ik gisterenochtend van het onvolprezen radioprogramma Onvoltooid Verleden Tijd.

“Wij waren de slaaf van de man en moesten daarom de haardotjes uit het doucheputje halen.” zo beweerde een hooggeleerde historica Petra de Vries die zelf nog bij de club had gezeten. In die tijd was de laatste kolenmijn nog niet gesloten. Mijnen waar honderden mannen de hele daglichtdag onder de grond vieze zwarte kolen moesten winnen voor hun geliefde vrouw en kindertjes die, doucheputje of niet, dan toch in ieder geval van de zon konden genieten.

Ik heb nooit onder stoelen of banken gestoken dat ik mezelf feminist acht, in 1970 al helemaal. Maar af en toe vraag ik me wel af welke verblinding mij destijds begeesterde. Het moet iets te maken hebben met mijn moeder, die overigens niet speciaal goed was in het verwijderen van haardotjes uit doucheputjes. Ik kan me mijn vader een keer herinneren met een klacht over de haardotjes van mijn moeder die híj juist uit het doucheputje haalde.
Ik heb zelf in diverse woongroepachtige situaties gewoond, waaronder een studentenflat met alleen heren. Kan me niet herinneren dat de douche ooit overstroomde. In gemengde situaties waren het inderdaad iets vaker de dames die de nood hoog achtten om er wat aan te doen. Maar het gezeur wilden we er dan eigenlijk weer niet bij.

Zelf vond ik het wel iets van even snel grip-grijp weg. Om er nou zo’n onfris punt van te maken… Kijk die mijnwerkers vonden het ook moeilijk onder de grond. maar ze waren trots op wat ze moesten doen voor hun gezin en bakten er wat van. Zo werden ze een beetje de helden. Zouden die schoonmakende en zorgende vrouwen dat gemist hebben? Volgens mij werden ze door de mannen op handen gedragen.

Afin, er waren ook zeker punten waarin de Mina’s gelijk hadden. Er was inderdaad geen volledige wettelijke gelijkstelling in het gezin en ik zie ook de achterstelling wel in de zelfstandige economische mogelijkheden. Volgens de Mina’s was het huwelijk de bezegeling van de vrouwenslavernij.
Verder waren er nog problemen over abortus en de afwezigheid van vrouwenpiesbakken. Durf er trouwens om te wedden dat die dan wel net als de herenurinoirs, door mannen zouden moeten worden schoongemaakt. Inclusief de haardotjes.

site van ovt; terugluisteren en aanvullende media
zoek in google op haardotje en doucheputje, ik kon geen keuze maken uit de vele treffers

De agenda van Equality

Als je het netjes wilt weggooien moet je trouwens ook nog eerst met een tang het metalen rugwerk eruit trekken.

Op 15 januari ook nog een kalender gekregen voor het nieuwe jaar. 2010 althans. Nadat ik me al twee keer een slag in de rondte heb geërgerd aan dat soort onnodige kalenderpapierzooi die ik ongevraagd in de bus krijg en een extra aanslag is op milieu en de orde in mijn woonkamer en mijn hoofd. Ergens zonde om weg te gooien, maar wat moet je ermee?

De vorige was van Iedereen (nee gelukkig stuurt niet iederéén mij een kalender, maar mijn woningbouwvereniging héét Iedereen, tsja..).
Deze is dus van de organisatie voor gelijke behandeling van alles en nog wat, behalve vaders, Equality. Je moet wel een grote fan van ze zijn om op 15 januari daar nog plek voor te hebben.

Ze zijn niet bij de tijd. Prachtig om te zien dat ze zoiets dan ook letterlijk weten uit te drukken in het te laat opsturen van hun kalender met opdringerige weetjes. “Koers naar een machtig 2010″. Nou dat gaat al vast goed. Dik gesubsidieerde vervuiling.

Richard Gardner

Hier praat ik met Richard Gardner aan de vooravond van zijn lezing

“‘Het ouderverstotingssyndroom is een stoornis, en de wetgever heeft de macht om rechters te machtigen de stoornis te genezen’  Met deze kryptische boodschap opende Richard A. Gardner, Amerikaans hoogleraar kinderpsychiatrie, de presentatie in Nederland van zijn boek over het ouderverstotingssyndroom. Het was 24 juni 1999. In de Grote Kerk te Breda werd het eerste congres gehouden in een serie van twee, georganiseerd door het Ministerie van Justitie samen met ouderorganisaties. Congresgangers waren rechters, justitieambtenaren, kinderbeschermers, advocaten en ouders. Joep Zander had destijds de aandacht gevestigd op de publicaties van Gardner, en dat had geresulteerd in een uitnodiging aan Gardner om zijn werk in Nederland te komen introduceren.”

Voor zover  is de intro van het artikel van Peter Prinsen in het boek Verpasseerd Ouderschap. Het bezoek van Gardner aan Nederland  is nu een dikke tien jaar geleden.

Wat Gardner óók zei is dat we in Europa wat kunnen léren van de States.  Zojuist las ik het boek family’s heartbreak waaruit ik bijna het omgekeerde concludeerde.  Natuurlijk klopt het dat er in de States meer ervaring is opgedaan met het aankaarten van het ouderverstotingssyndroom, maar het inschakelen van meer sociaalwetenschappers is  in Nederland mijns inziens al een gepasseerd station dat zijn onnut heeft bewezen. Qua oplossingen zie ik meer gebeuren in ons buurland België. Binnenkort ga ik daar op bezoek om een lezing te geven over ouderverstoting, dus ik ga me bij gelegenheid weer eens uitgebreider op de hoogte stellen van de ontwikkelingen aldaar.

Bij deze gelegenheid keek ik nog eens het internetdossier ouderverstotingssyndroom door en kwam tot de ontdekking dat daar nog steeds slechts een klein stukje van het geluidsbestand van dat optreden van Gardner stond. Aangezien er nu veel meer mogelijkheden zijn dit soort zaken online te zetten zonder dat het jezelf kapitalen kost heb ik het bestand in zijn geheel geupload bij archive.org. De moeite waard om nog een keer terug te luisteren.

Alles over Gardner in Breda inclusief de complete geluidsfile
Het dossier ouderverstotingssyndroom
Bespreking van het boek A family’s heartbreak van Michael Jeffries

gezond blijven als vader

ook het Deventer Dagblad/Stentor maakte al een item over het unieke buitenzwemmen in Deventer

Met blote voeten door de sneeuw om het zwembad in te duiken. Sport is een goede mannenmanier om gezond te blijven.

Mannen, vaders, hebben te maken met veel gezondheidsproblemen. In het verleden had dat vaak te maken met de intensieve en soms erg ongezonde arbeidsomstandigheden. Dit probleem is zeker niet over, maar wordt tegenwoordig overschreven door de gezondheidsproblemen die optreden als zij-effect van scheiding. Dikwijls interpreteren wetenschappers dat als de gevolgen van partnerverlies. Maar dit is ( ten dele) onjuist. Veel meer problemen worden veroorzaakt door het schrijnende verlies van contact met de kinderen.

Ik heb me vaak afgevraagd of het verlies van levensverwachting dat gescheiden vaders oplopen ook specifiek voor mij geldt. Zoals elke gedachte aan een onafwendbaar eind aan leven en gezondheid een weinig productieve gedachte. Een hoop mannen willen hier dan ook niet bij stilstaan, en doen des te minder om hun psychische en fysieke conditie te verbeteren. En dat is niet ok, daar heb ik schrijnende voorbeelden van gezien. Zelf glijd ik ook wel eens af.

Het laatste jaar ga ik (onder andere) elke donderdagmiddag zwemmen in het buitenbad van het Borgelerbad in Deventer. Lekker fris in een mooi landschap, in plaats van in de chloorlucht. Ja dat is nú dus midden in de sneeuw en een uit het water opstijgende waterdamp, die een mistlaag vormt boven de waterspiegel. Vanmiddag werd dit prachtige beeld gefilmd door een ploeg van SBS-6 voor een uitzending vanavond in het Hart van Nederland. Ik heb me een beetje buiten beeld gehouden maar als u vanavond in de montage blote voeten in de sneeuw ziet waren dat waarschijnlijk die van mij.

Dus pak het op beste collegavaders; eis ook in uw buitenzwembad permanente opening van een buitenbad, en vooral duik er in om een paar baantjes te zwemmen.

Deventer Dagblad over dit fenomeen

Vader gaat verhalen

De kinderbescherming ligt slecht bij de eerste lijnszorg. Dat bleek een tiental jaren geleden uit onderzoek. Maar ongetwijfeld is daar weinig aan veranderd. Als dan ook de vader van de hoofdpersoon (beiden huisarts) in het boek “en de kinderen dan…” opmerkt dat je van die club niets te verwachten hebt dan maakt hij een goed punt. Jammer dat dat niet in dit maatschappelijk kader wordt gezet.

Schrijver Victor Barlo scheef niet alleen het verhaal; hij probeerde ook zijn verhaal te hálen. Dat laatste lukte minder.

Ik schreef een recensie over het interessante boek van ex-huisarts Victor Barlo na het in een flink tempo te hebben gelezen. Waarom dit boek de moeite waard is kun je verder hier lezen:recensie

Zwavelstokjes

Er was eens een meisje en dat heette Lisa. Haar moeder was arm en haar vader had ze al lang niet meer gezien. Haar moeder moest hard werken bij vreemde mensen om hun brood te verdienen. Haar vader was weggelopen vertelde haar moeder. Af en toe moest ze “pappa zeggen” tegen een vreemde meneer.
Lisa dacht dat haar eigen vader haar niet meer wilde zien. Zelfs de juffrouw van haar school wist niets over haar echte vader. Lisa was daar heel verdrietig over en was hem al bijna helemaal vergeten.

Zo begint mijn kerstverhaal, een variant op het meisje met de zwavelstokjes. Wie het helemaal wil lezen klikke hier
In mijn verhaal komt ook een kassajufrouw voor die Mies heet. Hoewel ik bij het schrijven van het verhaal voortdurend de Supermarkt op de hoek in mijn hoofd had, wist ik tot voor kort niet dat daar echt een kassajuffrouw werkt die de toch niet erg gebruikelijke naam Mies heeft. Ik zag het net op het bonnetje. Afin ik wens Mies net als mijn lezers een verlicht kerstfeest en een flitsend nieuw jaar.
Overigens is het geen toeval dat ook de school van het meisje een rol speelt in dit verhaal.

zie ook: meer over scholen en vaders
een heel extreme slechte-vader versie